Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007

Δεν θέλω να σε βλέπω ρε παιδάκι μου!

Είναι μια ωραία πολυτέλεια να μπαίνεις σε ένα καφέ και μόλις σε βλέπουν να έχουν τον μισό καφέ έτοιμο μέχρι να φτάσεις στις καλημέρες. Σήμερα όμως είχε κόσμο και επιπλέον δεν ήθελα πάλι αυτό το μαυροζούμι που πίνω.
Νες καφέ strirred not shaken. Φοιτητικός. Ο καφές του μπάρμαν. Καραβίσιος ρε παιδί μου. Πιο δυνατός και χωρίς σαπουνάδες. Θα πάω δίπλα σκέφτομαι στο κυριλέ. Στην σφηκοφωλιά των γιακάδων. Των λεκέδων καλοχτενισμένων σάκηδων. Ασταδιάλαπια.

Μπαίνω λοιπόν να πάρω καφέ έναν διπλό τεράστιο ενισχυμένο εσπρέσσο. Έναν νες turbo στην ουσία. Φαντάσου το: Σε μεγάλη κούπα, τριπλή δόση εσπρέσσο, μέχρι πάνω. Ζεστός τόσο που να πίνεται με μεγάλες γουλιές. Ενθουσιάστηκα πάλι.

Μέσα κάθονται διάφοροι με τα καλά τους προσπαθώντας να μην ταβλιαστούν στο τραπέζι ή να κλείσουν τα μάτια τους γιατί άντε να τα ξανανοίξουν. Με μαύρη γυαλούμπα φυσικά να μην φαίνεται ίχνος νύστας και καμία έκφραση σε οτιδήποτε κάνουν. Αυτά τα γυαλιά της μοδός τα τεράστια. Δεν έχει σημασία αν σου πάνε. Τα παίρνεις διότι αυτό οφείλεις και επιτάσσει η καταναλωτική σου συνείδηση. Τώρα αν έχεις ένα προσωπάκι μια σταλιά και φορέσεις το παρμπρίζ και είσαι σαν το ΚΤΕΛ Λάρισσα-Ηγουμενίτσα δεν είναι θέμα.

Κάθονται λοιπόν και μαζεύουν τα κομμάτια τους, το ύφος τους και την κορμοστασιά τους μέχρι το τελευταίο διαθέσιμο λεπτό, ώστε να πάνε απέναντι και να αρχίσουν τον ημερήσιο κύκλο της παραγωγικής διαδικασίας. Των projects, των case studies και των μπαλακίων. Διότι είναι όλοι εξαιρετικοί τενίστες. Τα μπαλάκια κατά χιλιάδες πετάνε από δω κι από κεί. Κι έτσι και πέσει κανένα κάτω, να έυχεσαι να μην είναι στα πόδια σου κοντά. Σκέφτονται με απόλυτη βαρεμάρα (που είναι πια στοιχείο προσωπικότητας) τα σημερινά ραντεβού, deadlines και παραδοτέα ενώ κάθονται με τον φίλο ή συνάδελφο ή και τα δύο στο τραπέζι.

Στο τραπέζι; Στις καρέκλες εννοούσα. Κάθονται οι άνθρωποι στα τραπέζια; Όχι βέβαια. Στις καρέκλες. Στις καρέκλες, μάλιστα. Αλλά εγώ είπα στο τραπέζι. Στο τραπέζι δεν κάθονται οι άνθρωποι. Εκεί κάθονται λοιπόν. Στις καρέκλες. Πάει και τέλειωσε. Είμαστε άντρες και τον λόγο μας τον κρατάμε. Στις καρέκλες. Δηλαδή εδώ που τα λέμε, έχει και τα δίκια του ο τρελάρας.

Αν δεν είχε τίποτα χθες το βράδυ η τηλεόραση ή αν δεν πήγανε σε καμία ταβέρνα με το «μωρό» ή αν δεν είχε μπάλα, μένουν σιωπηλοί. Ε, τί να πούνε; Τέλειωσε και το πρωτάθλημα, το Final4 το πήρε ο βάζελος, η eurovision τέλειωσε, τα ομόλογα κλπ σκάνδαλα τα εξαντλήσανε και καταλήξανε σε ετυμηγορία, ε, τί σκατά να πούνε;
Α, ναι. Για τον πελάτη. Τι είδους paparology θα πέσει στο meeting... Ε, αυτά. Να περάσει κι αυτή η μέρα, να μπεί το ενσημάκι...

Αλλά έρχεται ΣουΚου. Αλληλούια. 48 ώρες plus για να ετοιμαστούν για άλλη μια εβδομάδα.

9 σχόλια:

Dawkinson είπε...

(κοίτα που έπεσα τη στιγμή που ξεφούρνιζες, το αχνιστό ποστάκι!)
Λεπόν,
α) αν συνεχίσεις έτσι με τους καφέδες, ελοχεύει η διατρησή ή τα γυρίσματα του Kill Bill part3: 'the cafeteria disaster'
β) η φυλή δεν πάει ποτέ ταβερνάκι. Μόνο bar-restaurant, ιταλικά,κινέζικα, ζαπονέ και new age, fusion κουζίνες
γ) έχω την ίδια απορία με το γυαλί παρμπριζ. Όλοι σαν τη 'μυγα' του Κρονενμπεργκ είναι.

χιχι..πρωί-πρωί, τα πήρες. Αμ είσαι σα το Βελουχιώτη σε συνέδριο της Νεας Δημοκρατίας. Τι να πω, βοήθειά σου.
Και λίγο κράττει με τους καφέδες, προς αποφυγήν πολύνεκρου. ;)))

Τις καλημέρες μου.
Vive la resistance!

The Motorcycle boy είπε...

Πάρε άνθρωπέ μου ένα θερμός με καφέ από το σπίτι. Και μη λες κουβέντα γιατί το καινούργιο μου γραφείο είναι "μη καπνιζόντες".
Υ.Γ.: -Ρε άσταδιαλα από δω!
-Τι θέλω και ανακατεύομαι;

Godot είπε...

Dickinson: The Cafeteria Slaughter.

MB: "μη καπνίζοντες";;;;;;??????!!!!!!!
Μού κοψες το γόνατο!
Ξέρεις γιατί έγινε αυτό έτσι; Διότι μετακόμισες προς ΒΠ μεριά κι εσύ. Και που σαι ακόμα.

Bitch Girl είπε...

48 ώρες plus που θα ζαλίζουν εμένα, γιατί μαζί με τη ζέστη,έχει ξεκινήσει κ η κάθοδος των Μυρίων ...γμτ

abttha είπε...

...
τέλειο!
να κεράσω διαδικτυακό μέτριο και απλό μου έρχεται.
όπως καταλαβαίνω, μάλλον αυτό το 'απλό' δε βρίσκεται πια εύκολα, δε σαβουρώνεται, και ποτέ δεμπάεισταδιαλα...
αγαπητέ άγνωστε μου έφτιαξες τη σαβουροβόλτα μου, να'σαι καλά!

Ο νταβάς σου είπε...

Γκαβλίαρα, ξεκωλίαρα μου εσύ, γύρισες μωρή φτηνοπουτάνα; Μάλλον δε χόρτασες γαμήσι στο ναυτικό μωρή ξεσκισμένη, φτωχομπινιάρα μου και ήρθες για βασιλικό ψωλόζωμο, ε; θα φας καλά πουσταρέλι! θα σε κάνω εγώ και το πρώτο τραβέλι, μέχρι και σε σναφ θα σε βάλω να παίξεις Σαίξπυρ! Όξω τώρα, πεζοδρόμιο στη συγγρού, πριν σε χαρακώσω στα πόδια! Και μη τολμήσεις να γυρίσεις χωρίς τα λεφτά μωρή μαλακιασμένη ψωλαρπάχτρο, γιατι θα σου βγάλω τα άντερα και μετά θα πάω για καφέ στο Μέγαρο να δω τη Θόδη. Κατάλαβες;

Godot είπε...

O νταβάς μου γράφει πάντα την κυρία Θώδη με ωμέγα διότι έχει βγάλει και δημοτικό.
Καλά, όλα αυτά τα είχα ξανακουσει πριν 3-4 μήνες. Πάλι μόνο λόγια;;;

Α, και η Συγγρού τέλειωσε πια. Σόλωνος τη βγάζουμε. Πάνε οι καλές εποχές.

Godot είπε...

Σορρυ για την ταλαιπωρία αλλά θα ανοίξω ξανά το comment moderation.

Kάποιοι θέλουν να βγάλουν όλα να συμπλέγματά τους (και) εδώ. Την ηδονή της δημοσίας χυδαιολογίας θα τους την κόψω.
Εξάλλου με το moderation ανοιχτό κανείς δεν ενοχλεί. Χάνεται η δημοσιότητα, χάνεται κι αυτός.

Ανώνυμος είπε...

Σίγουρα δεν φανταζόμουν, τριγυρνώντας στο google και ψάχνοντας κάτι αναφορικά με το Μοναστηράκι, ότι θα έπεφτα πάνω στο blog σου! Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα καταλάβεις τα βήματά μου. Να΄σαι καλά.
'' ...he who seeks finds and who knocks will be let in...''