Skip to main content

Και τί πειράζει;

Τα Caprice είναι παράδοση. Μεγάλη ιστορία. Δεν υπήρξε σπίτι που να μην είχε κάποια στιγμή ένα κουτί Caprice και κάποιος να τα τσάκιζε σε άσχετες ώρες. Κράτς. Πάει το τελευταίο.

Κράκ. Απέκτησα ένα κράκ ακόμη στην συλλογή των κλειδώσεών μου. Κάτω από την αριστερή ωμοπλάτη. Είναι το καραβίσιο μου κρακ. Ισιώνεις λίγο την πλάτη, μικρή αντίσταση, και κρακ. Ξεκλειδώνει κάτι. Σαν μικρό πορτάκι. Όταν τα κρακ γίνονται τρίξιμο αλλάζει, αλλά προς το παρόν το μόνο που τρίζει είναι μέσα στο κεφάλι μου.

Οι εναλλαγές της διάθεσης μου φτάνουν τις 432 ανά μέρα, αν μέτρησα καλά. Αλλά δεν πειράζει. «Όσο πιο δύσκολο, τόσο καλύτερα» και ναι. Τί πειράζει;

6 άνθρωποι μου προσφέρουν όποτε χρειαστώ μια ιδιαίτερη αισιοδοξία, μου τα χώνουν ενίοτε ο καθένας με τον τρόπο του, και μ’ αρέσει που βρίσκω τρόπους να μην τους συνηθίζω. Απλά τους σκέφτομαι, κι εκείνοι μου τα δίνουν. Τόσο απλά. Τους εντοπίζω με τη σκέψη στο παρόν, τους βλέπω απασχολημένους με κάτι, κι εκείνοι μου τα δίνουν. Ίσως κάποιος από αυτούς, κάποια στιγμή θα μου πετάξει ένα πιάνο στο κεφάλι. Μπορεί και όλοι. Ιδίως αν είναι πιάνο με ουρά. Έχω ένα μάτι, που τους το στέλνω όπου είναι. Ε, με κάποια διακριτικότητα βέβαια. Και τους βλέπω να μιλάνε στο τηλέφωνο, μου κάνουν νόημα με τα μάτια προς τα πάνω «ουφ, τα νεύρα μου», τους κλείνω το μάτι με νόημα και η μέρα συνεχίζεται. Τα βράδια είναι αλλιώς. Δεν σας λέω πως. Όχι τώρα, δεν θέλω.

Έχοντας ελεύθερο χρόνο, κοιτάζω διάφορα blogs που δεν διάβαζα για πολύ καιρό. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι έμειναν συνεπείς με τους εαυτούς τους, και κάποιοι άλλοι αναπαράγουν και τροφοδοτούν την θλιβερή ελληνική καθημερινότητα. Κάποιοι – και με το δίκιο τους – απογοητεύονται και προτιμούν να σιωπήσουν, να γυρίσουν την πλάτη ξέροντας ότι τελικά μερικά πράγματα δεν διορθώνονται. Και τί πειράζει; Μερικά πράγματα έχουν την τάση να ξεδιαλύνουν μόνα τους λόγω των συστατικών τους. Τί μένει; Ότι χρειάζεται.

Ο Μεσαίωνας ΙΙ από την άλλη είναι στις δόξες του. Και είναι σαφές πια. Δεν ξέρω αν θα ακολουθήσει Αναγέννηση – Διαφωτισμός και πάλι απ’ την αρχή. Μακάρι. Ελπίζω τουλάχιστον να ζήσουμε ένα Παρίσι σαν εκείνο τότε.
«Οι καλοί Αμερικάνοι πάνε στον Παράδεισο. Οι κακοί, στο Παρίσι». Αλλά εδώ που τα λέμε... τα ένδοξα Παρίσια, κάποιοι τα φτιάξανε. Άρα; Τί περιμένουμε; Να περάσει το κάρο να ανεβούμε; Κι αν είμαστε εμείς η σαβούρα τελικά; Κι αν δεν περάσει το κάρο; Η μετριότητά μου είναι φτάνει μέχρι κάπου, αλλά ταβάνι δεν βάζω ρε πούστη μου. Και σε κελί να είμαι, το πρώτο που θα ανατινάξω θα είναι το ταβάνι. Όχι η πόρτα. Αν είναι να βγεις, να βγεις με δικό σου τρόπο. Να μη σου ανοίξει κανείς την πόρτα. Άλλοι βγαίνουν απ’ τον τοίχο. Τα σέβη μου. Άλλοι κάθονται μέσα και κάποια στιγμή απλά χάνονται από εκεί – έτσι ξαφνικά. Απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Κανείς δεν ξέρει πως. Κι άλλοι «μαθαίνουν να το αγαπούν» και να λένε πολύ λογικές και τεκμηριωμένες απόψεις κρεμασμένες από την ανάγκη του τώρα. Είδες αν κλείσει το μάτι και δεν βλέπει ορίζοντα; Κλείνουν όλα. «Εδώ. Στον αγώνα. Δουλίτσα να υπάρχει. Να μπαίνει το ενσημάκι».

Εντάξει. Και ορίζοντα να βλέπει, πάλι θέλει να ανοίξεις τον μπουφέ σου και να τρως με το επίσημο σερβίτσιο ακόμα και σάντουιτς. Να σκίσεις όλα τα σελοφάν. Όχι πια πλαστικά σε θάλασσες και ακτές και στα κεφάλια μας.
Κι αυτά τα επαναστατικά να τα λένε κάτι τύποι σαν εμένα, ανίκανοι για όλα και ικανοί να τουμπάρουν το σύμπαν. Που δεν ξέρω αν πρέπει να θλίβομαι όταν με σκέφτομαι ή να λέω «μη σταματάς – κι άλλο κάρβουνο».

Κάποιες φορές, τώρα τελευταία, σκέφτηκα ότι είναι ωραία να ζεις. Και τρόμαξα. Γιατί ζούσα. Με τις πόρτες τέντα και φύλλα να μπαίνουν μέσα και μια γάτα να περνάει και να κοιτάει τον χώρο και ένα τριζόνι να έχει χωθεί κάπου – ακόμα δεν το έχω εντοπίσει – και τα ρούχα της στο πάτωμα και το νερό του μπάνιου να τρέχει και καφές να μυρίζει και να παίζει η μπανάλ μουσική που σ’ αρέσει και δεν το λες. Και τα μάζεψα όλα γρήγορα, τα έβαλα στη θέση τους, ξουτ στη γάτα και επιστροφή στα πρέποντα.

Μπα. Τα παράθυρα πετσικάρουν και δεν κλείνουν τελικά.
Και τί πειράζει;
Το πολύ πολύ να ... τι;
Να σταματήσει να περνάει η μέρα χωρίς επίδραση πάνω μου.

Θέλω ένα Παρίσι. Όχι εκείνο. Ούτε αυτό που πήγα. Το άλλο. Δεν ξέρω πως είναι, αλλά το θέλω.
Ποτέ ξανά με δυο βαλίτσες.
Κι επειδή ένα τραγούδι τώρα μου πήρε το μυαλό, σταματάω να μου το πάρει όλο.

Comments

Λίτσα said…
Μπα, δεν κλείνουν τα παράθυρα τώρα. Ακόμη κι αν τα στερεώσεις, θα τ' ανοίξει πάλι ο νοτιάς. Φυσάει δαιμονισμένα.
Συμφωνώ απολύτως μαζί σου για τα ταβάνια. Να ξηλώνονται άμεσα. Είναι ο μοναδικός τρόπος να φεύγουν τα ντουμάνια. Κατά τα λοιπά, το γαμήσαμε και ψόφησε. Χτες μου έστελνες μήνυμα για το τραγούδι που έπαιζες, σήμερα το βρήκα. "Άτιμη ζωή κύριε Πετροχείλο μου!"
weirdo said…
..ασφαλώς και 'δεν πειράζει'..:)
δεν ξέρω αν είναι τυχαίο (μάλον είναι) αλλά εχθές είχα μια αντίστοιχη συζήτηση μ' ένα φιλαράκι (στου κουφού την πόρτα) και μ' έπιασε θλίψη...
Helix Nebulae said…
Συγγνώμη που άργησα, προσπαθούσα να ξεσφηνώσω μια κυρία από μια τρύπα στην παραλία. Και μετά έπρεπε να περάσω από τον παππού μου να με βάλει να ξανακούσω όλες τις παλιές μαγνητοταινίες του :-) Δεν περίμενες πολλή ώρα ελπίζω;...

Χάρηκα για τη γνωριμία. Helix.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…