Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006

Ένας σταυρός το δάχτυλο στο στόμα της θα σημάνει την Ησυχία.

Πήρε ένα δρόμο.
Τα παπούτσια δεν θ’ άντεχαν για πολύ και η δεξιά του τσέπη είχε μια τεράστια τρύπα.
Ότι έβαζε εκεί μέσα το έβρισκε σφηνωμένο στον αστράγαλό του.
Μουρμούριζε ένα τραγούδι που δεν υπήρχε. Κι αν κάπου υπήρχε αυτός δεν το είχε ακούσει ποτέ.
Σε μια στροφή, συνάντησε έναν τεράστιο τοίχο.

Έμεινε ένα μήνα μπροστά να κοιτάει.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τοίχος; Αριστερά, δεξιά, τοίχος...
Από την δεξιά του τσέπη έβγαλε μια σπασμένη κιμωλία και ζωγράφισε μια πόρτα.
Την άνοιξε και μπήκε σε μια ξένη κρεβατοκάμαρα.

Εκείνος κοιμόταν. Εκείνη ανασηκώθηκε, τον κοίταξε παγωμένη, της είπε ψιθυριστά «με βλέπεις στον ύπνο σου» και πέρασε μέσα από το παράθυρο.
Η αστυνομία είπε πως δεν βρήκε αποτυπώματα.

Αλλά πώς σκότωσε τον σύζυγο και πέρασε μέσα από το κλειστό παράθυρο;
Η σύζυγος καταδικάστηκε σε 25 χρόνια.
Εκείνος καταζητείται.

______________________________________________________



Δεν έμαθε ποτέ κιθάρα. Κάθε φορά όμως που χτύπαγε την χορδή του Σολ, κάπου μια γυναίκα έκλαιγε· πενθώντας τον εαυτό της.
Πρόσεξε ότι όλες γύρω του κλαίγαν χωρίς να ξέρουν γιατί.
Η Γυναίκα που θα γινόταν η Γυναίκα του, του είπε μετά από χρόνια :
"Μάτια μου, μιλάς σε Σόλ. Γι’ αυτό σε φιλάω, για να μην μιλάς πολύ".

______________________________________________________


Τα σπασμένα μπουκάλια έχουν μια γοητεία σκέφτηκε.
Είναι πολλές φορές σαν έργα τέχνης. Αλλά ατελή.
Δίπλα του είδε έναν σε ριγέ κοστούμι να κερνάει δυο κοπέλες.

Παρατήρησε πώς χαμογελούσε. Δεν ήταν αληθινό χαμόγελο αυτό.
Έτσι, με το σπασμένο Talisker του έφτιαξε ένα· μεγάλο και πλατύ.

Του πρόσφερε το μπουκάλι στο δεξί νεφρό καθώς εκείνος χαμογελούσε σ’ όλο τον κόσμο γύρω. Να τί έλλειπε. Όλοι ζητωκραυγάζαν.


______________________________________________________



Έξω από ένα μπαρ, στο Παρίσι, κάποια τον κοίταξε επίμονα κάτω απ’ την ομπρέλα της.
Συνέχισε τον δρόμο του. Το τσιγάρο του έπεσε από το χέρι.
Το χέρι από τον ώμο.
Το δεξί μάτι επάνω στο τσιγάρο.
Έπεσε αριστερά και κοιτούσε το πόδι του δίπλα του.
Αναγνώρισε τα τακούνια της από μακρυά. Σταμάτησε πίσω του.
Είδε τον καπνό απ’ το τσιγάρο της και άκουσε την θριαμβευτική εκπνοή της.
«Στο είχα πεί μωρό μου», του είπε βραχνά.
«Ναι, απ’ το πρωί ήμουν χάλια, αλλά κι εσύ έχεις κρυώσει ακούω».
Πέρασε από πάνω του, πήρε καρφώνοντας με το τακούνι της το μάτι του, και άρχισε να απομακρύνεται.

«συνεχίζεις να περπατάς υπέροχα· τουλάχιστον άλλαξα τον ήχο των τακουνιών σου».


13 σχόλια:

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

ενθουσιασμένος!

marquee de mud είπε...

ωραια πραματα.

Summertime είπε...

Kαλημέρα ταξιδευτή

αυτό με το μπουκάλι και το χαμόγελο ήταν το πιο αναπάντεχο.

Έγραψες πάλι.

Να 'σαι καλά, άνθρωπε.

:)

Ανώνυμος είπε...

Γαμάτο! Είσαι απίστευτος!

Μαρκησία του Ο. είπε...

"Γι'αυτό σε φιλάω, για να μην μιλάς πολύ".

Και το φιλί ομιλία είναι, ίσως ισχυρότερη από την λεκτική πράξη... και χωρίς σημαίνοντα, σημαινόμενα και άλλα τέτοια τερτίπια της ερμηνευτικής. Μια καθαρή στιγμή έκφρασης.

Επιτέλους έγραψες...κι έγραψες ;-)

Καλημέρα x

The Motorcycle boy είπε...

Πάψε ρε μαλάκα! Λέγε ρε μαλάκα!

mmg είπε...

detamazeveisnarxesaisigasiga?
migamisw?

Bitch Girl είπε...

murder ballads ;)

kafouroutsos είπε...

Gia ka apo mena (ta ipoloipa pou legame). Oraia pragmata epanalamvano

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Ακούγονται πιό όμορφα τα τακούνια με βοβλούς από κάτω

Χρήστος είπε...

σούρρεαλ...

Κολοκύθι είπε...

Πολύ μου αρέσεις εσύ.

Lex_Luthor06 είπε...

εκπληκτικά τα κομματια