Skip to main content

Ένας σταυρός το δάχτυλο στο στόμα της θα σημάνει την Ησυχία.

Πήρε ένα δρόμο.
Τα παπούτσια δεν θ’ άντεχαν για πολύ και η δεξιά του τσέπη είχε μια τεράστια τρύπα.
Ότι έβαζε εκεί μέσα το έβρισκε σφηνωμένο στον αστράγαλό του.
Μουρμούριζε ένα τραγούδι που δεν υπήρχε. Κι αν κάπου υπήρχε αυτός δεν το είχε ακούσει ποτέ.
Σε μια στροφή, συνάντησε έναν τεράστιο τοίχο.

Έμεινε ένα μήνα μπροστά να κοιτάει.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τοίχος; Αριστερά, δεξιά, τοίχος...
Από την δεξιά του τσέπη έβγαλε μια σπασμένη κιμωλία και ζωγράφισε μια πόρτα.
Την άνοιξε και μπήκε σε μια ξένη κρεβατοκάμαρα.

Εκείνος κοιμόταν. Εκείνη ανασηκώθηκε, τον κοίταξε παγωμένη, της είπε ψιθυριστά «με βλέπεις στον ύπνο σου» και πέρασε μέσα από το παράθυρο.
Η αστυνομία είπε πως δεν βρήκε αποτυπώματα.

Αλλά πώς σκότωσε τον σύζυγο και πέρασε μέσα από το κλειστό παράθυρο;
Η σύζυγος καταδικάστηκε σε 25 χρόνια.
Εκείνος καταζητείται.

______________________________________________________



Δεν έμαθε ποτέ κιθάρα. Κάθε φορά όμως που χτύπαγε την χορδή του Σολ, κάπου μια γυναίκα έκλαιγε· πενθώντας τον εαυτό της.
Πρόσεξε ότι όλες γύρω του κλαίγαν χωρίς να ξέρουν γιατί.
Η Γυναίκα που θα γινόταν η Γυναίκα του, του είπε μετά από χρόνια :
"Μάτια μου, μιλάς σε Σόλ. Γι’ αυτό σε φιλάω, για να μην μιλάς πολύ".

______________________________________________________


Τα σπασμένα μπουκάλια έχουν μια γοητεία σκέφτηκε.
Είναι πολλές φορές σαν έργα τέχνης. Αλλά ατελή.
Δίπλα του είδε έναν σε ριγέ κοστούμι να κερνάει δυο κοπέλες.

Παρατήρησε πώς χαμογελούσε. Δεν ήταν αληθινό χαμόγελο αυτό.
Έτσι, με το σπασμένο Talisker του έφτιαξε ένα· μεγάλο και πλατύ.

Του πρόσφερε το μπουκάλι στο δεξί νεφρό καθώς εκείνος χαμογελούσε σ’ όλο τον κόσμο γύρω. Να τί έλλειπε. Όλοι ζητωκραυγάζαν.


______________________________________________________



Έξω από ένα μπαρ, στο Παρίσι, κάποια τον κοίταξε επίμονα κάτω απ’ την ομπρέλα της.
Συνέχισε τον δρόμο του. Το τσιγάρο του έπεσε από το χέρι.
Το χέρι από τον ώμο.
Το δεξί μάτι επάνω στο τσιγάρο.
Έπεσε αριστερά και κοιτούσε το πόδι του δίπλα του.
Αναγνώρισε τα τακούνια της από μακρυά. Σταμάτησε πίσω του.
Είδε τον καπνό απ’ το τσιγάρο της και άκουσε την θριαμβευτική εκπνοή της.
«Στο είχα πεί μωρό μου», του είπε βραχνά.
«Ναι, απ’ το πρωί ήμουν χάλια, αλλά κι εσύ έχεις κρυώσει ακούω».
Πέρασε από πάνω του, πήρε καρφώνοντας με το τακούνι της το μάτι του, και άρχισε να απομακρύνεται.

«συνεχίζεις να περπατάς υπέροχα· τουλάχιστον άλλαξα τον ήχο των τακουνιών σου».


Comments

Summertime said…
Kαλημέρα ταξιδευτή

αυτό με το μπουκάλι και το χαμόγελο ήταν το πιο αναπάντεχο.

Έγραψες πάλι.

Να 'σαι καλά, άνθρωπε.

:)
Anonymous said…
Γαμάτο! Είσαι απίστευτος!
"Γι'αυτό σε φιλάω, για να μην μιλάς πολύ".

Και το φιλί ομιλία είναι, ίσως ισχυρότερη από την λεκτική πράξη... και χωρίς σημαίνοντα, σημαινόμενα και άλλα τέτοια τερτίπια της ερμηνευτικής. Μια καθαρή στιγμή έκφρασης.

Επιτέλους έγραψες...κι έγραψες ;-)

Καλημέρα x
Πάψε ρε μαλάκα! Λέγε ρε μαλάκα!
mmg said…
detamazeveisnarxesaisigasiga?
migamisw?
kafouroutsos said…
Gia ka apo mena (ta ipoloipa pou legame). Oraia pragmata epanalamvano
Ακούγονται πιό όμορφα τα τακούνια με βοβλούς από κάτω
Πολύ μου αρέσεις εσύ.
Lex_Luthor06 said…
εκπληκτικά τα κομματια

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …