Skip to main content

Στιγμιότυπα

Παλιότερα, πάντοτε έμπαινε μες τις φωτογραφίες
Αλλά αυτές είχαν ήδη τραβηχτεί.

Κοίταγε προσεκτικά αυτούς που πέφτανε, να νιώσει εμπιστοσύνη.

Θα μπεις σήμερα; του έλεγε ο Λιμενάρχης.
Και άναβε τσιγάρο, για να μην κρέμονται έτσι τα χέρια του.


Σε λατρεύω, του είπε. Εσύ είσαι η ζωή μου.
Τόσο πολύ έπεσε στα μάτια του.


Άντεξε τα πάντα· μέχρι που έξω από βραδινό παράθυρο,
μύρισε κουλουράκια με κανέλλα.


Και ποτέ δεν άνοιξε ομπρέλα,
αλλά όλο έφτανε σπίτι στεγνός.


Περπατούσε πάντα γρήγορα ανάμεσα στο πλήθος αλλά σταμάτησε·
όταν πέρασε μέσα από κάποιον, μέρα μεσημέρι.


Κι όταν σερβίρανε το γλυκό, φορώντας το παλτό του, είπε:
Ευχαριστώ, αλλά έχετε κάνει λάθος.

Και ποτέ δεν ακολούθησε την κλίση του.
Αλλά έμαθε να κλέβει αλλιώς.


Μα αυτά έγιναν παλιότερα,
Όταν ήτανε πικρός.

Πέταξε μια πέτρα επάνω χωρίς να βλέπει, κι είπε:
Θέλω να ξεπεράσω ως μαθητής, τον δάσκαλο Εαυτό μου.

Και σαν τον φόβο, ανδρώθηκε κι αυτός σε Τρόμο.

Θα ‘χαν τελειώσει όλα,
Αλλά είναι τόσες οι μυρωδιές, όσα και τα βλέμματα.

Κι ακόμα ονειρεύεται τη μέρα.
Αυτή κι Αυτοί σε στρογγυλό.

Μόνο παρακαλώ,
για μια στιγμή να πάψουν τα τριζόνια,

Γιατί απλώς κάπου μακρυά,
με πάταγο στη θάλασσα
 
έπεσε ένας βράχος.

«Με συγχωρείς, τί λέγαμε;»


Comments

Δίνω μεν, και ας μην έχω...το παρακάτω το ξέρεις...
Λίτσα said…
Χμμμμ... Αυτό με τα τριζόνια πάντως.
mmg said…
--.. . - . --
- --- ... ---

--- ... ---
ήμουν που ήμουν πεσμένος, έπεσα περισσότερο

ΥΓ: είπαμε ή από πέσιμο ή από χέσιμο θα πάω
Σα μαλάκας το κοιτάω ρε.
Π said…
mmg, -- .- --.. .. ... .- ...
-- .... -..- . ... .--
... . - --- -- --- .-. ... .. -.- ---
--. .-. .-. .-. .-.
Dawkinson said…
δεν έχω λέξεις...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …