Skip to main content

Waiting for Eleytheria

«Λευτεριά στον Πέτρο τον Παυλόγιαννη» έλεγε το σύνθημα και του κάνανε ότι χειρότερο: τον αφήσανε.Σου λέει, λευτεριά θέλεις; Πάρτην!
Τράβα έξω με τους άλλους τους ελεύθερους να σε δω να σε χαρώ. Τον αφήσανε. Έκλεισε κι αυτό το αίτημα. Ικανοποιήθηκε. Ασβεστώσανε και τον τοίχο.
Είναι πλέον ελεύθερος. Ελεύθερος να ζήσει στην πόλη, ελεύθερος να μείνει άνεργος, ελεύθερος να πεινάει, να απελπίζεται, να κάνει δουλειές για ένα χαρτζηλίκι, να δανείζεται, να τον κυνηγάνε, να «γίνει βάρος» στον κύκλο των ίδιων ανθρώπων που έγραψαν το σύνθημα στον τοίχο, και ελεύθερος να χαθεί κι αυτός όπως τόσοι άλλοι. Στο τεράστιο γουδί. Να γίνει αλοιφή. Και έγινε. Αλοιφή. Βούτυρο στο ψωμί των δημοκρατικών κοινωνιών, του κοινωνικού κράτους, της κοινωνίας παροχών ίσων ευκαιριών, της αλληλεγγύης και της ισότητας. Των τραπεζών και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Της κοινωνίας της δημοκρατίας.

Η Ομάδα Ε. Ελευθερία – Ελπίδα – Εξουσία.
Τα δεσμά της Ελπίδας εγγυώνται ισόβια χαλιναγώγηση, απόλυτη προσαρμογή στις συνθήκες και τους εκάστοτε μηχανισμούς και διαδικασίες, της κοινωνίας που ζεις (?). Σε όλες τις κοινωνίες, σε όλους τους χρόνους και τους τόπους η κινητήριος δύναμη και το κίνητρο προς τις μάζες ήταν η υπόσχεση ένα «Καλύτερο Μέλλον».
Είτε οικονομικό, είτε να χύσουμε το αίμα μας ώστε να διώξουμε τους κακομούτσουνους από τη Χώρα, είτε επειδή το Έθνος μας κινδυνεύει, είτε να πεθάνουν οι άπιστοι, υπέρ βωμών και εστιών, να φτιάξουμε γιοφύρια, να κάνουμε σχολεία, για την Αλλαγή, λαέ της Σέρρες Μάνδρες, λαέ της Γκρέτσια Μορένα..
"Θέλουμε καλύτερες μέρες για τους καουμπόηδες. Για τους βακέρος. Για τους τραβαχαδόρες. Κάθε βακέρο και το ράντσο του, κάθε τραβαχαδόρ και τη χασιέντα του, η Σέρρες Μάνδρες ανήκει στους Σερεμαδριλένους λαέ της Σέρρες Μάνδρες, λαέ της Γκρέτσια Μορένα!"

Η μεγαλύτερη βία όλων των εποχών σε μαζικό (αλλά και προσωπικό) επίπεδο έχει την ρίζα της στην υπόσχεση (Ελπίδα) για ένα «Καλύτερο Μέλλον».
Το «Καλύτερο Μέλλον» περιέχει Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα – Ειρήνη και Αφοπλισμό – Ευμάρεια – Γεμάτο καλάθι νοικοκυράς – Εθνική υπερηφάνεια κοκ.

Απ΄τα κόκκαλα βγαλμένη σου λέει.... Σαν να ‘ναι σούπα δηλαδή. Και καλά. Να το δεχτώ – που δέν το δέχομαι αλλά μην το ξημερώσουμε κιόλας. Εξάλλου όλες οι χώρες κάτι τέτοια λένε για τους νεκρούς της ελευθερίας τους.
Εμείς, τη βγάλαμε(?) απ’ τα κόκκαλα πάντως. Και που την βάλαμε μετά; Που; Σωστά. Ακριβώς εκεί. Κερδίσατε.

Το μέλλον (=υπόσχεση – Ελπίδα) και η Ελευθερία είναι δύο μεγάλα φαντάσματα. Είναι αυτά που ΘΑ έρθουν. Είναι τα μη-όντα.
Είναι πάντα λίγο μακρύτερα από εκεί που φτάνει το χέρι.
Μπορείς να τα φανταστείς, να προβάλεις τον εαυτό σου και το ελλιπές παρόν σου επάνω και μέσα, σε αυτές τις φορτισμένες – έντεχνα από αλλού – έννοιες, εικόνες, «οραματισμούς», ιδέες.
Εξάλλου, ο καλύτερος τρόπος για να καταστρέψεις ή να αντιμετωπίσεις μια Ιδέα είναι να την καταγράψεις και να την κάνεις πράξη. Παράδειγμα, η Σοβιετική Ένωση που έχει εξισωθεί στις συνειδήσεις με τον κομμουνισμό. Πότε είχε κομμουνισμό η ΕΣΣΔ; Μην τρελαθούμε.

Επίσης, φορείς αυτών των φαντασμάτων σε όλες τις κοινωνίες είναι τα παιδιά. «Αυτά είναι το Μέλλον». Για αυτά γίνονται όλα.
Όταν μεγαλώνουν αυτά, άλλα παιδιά παίρνουν την θέση τους. Θα ζητήσεις τα ρέστα από τα παιδιά τώρα;
Το άλλοθι και την ματαιοδοξία της ύπαρξης;
Φτού σου.

Το καλύτερο Αύριο, Αύριο παραμένει και άρα σε απόσταση (θεωρητικά μηδαμινή) αφού είμαστε εγκλωβισμένοι στο σήμερα.
Κάτι σαν το δεμένο καρότο μπροστά από τον γάιδαρο.

Η Ελπίδα του Αύριο όμως για Ελευθερία από τα δεσμά του Σήμερα, κάνει τις μάζες να ταυτίζονται με τα «οράματα» που τους πλασάρονται, να ταυτίζονται με την αυριανή εικόνα τους ακυρώνοντας το παρόν ως πράξη, αντίδραση, και συν τω χρόνω, σκέψη.
Με αυτόν τον τρόπο ακόμα και οι μάζες δεν μπορούν να εκληφθούν ως φαντάσματα μπαίνοντας στην σφαίρα του μη-είναι;
Η συνειδησιακή συγκέντρωση στο παρόν, στο τώρα, στην στιγμή πάει περίπατο με απώτατο αποτέλεσμα κάποιο φάντασμα (πάλι) να κλέβει ζωές κλέβοντας τον χρόνο, στιγμή με την στιγμή.
Άρα και την Πράξη ουδετεροποιώντας την Σκέψη αφού μέρος της συνείδησης - μαζικής και ατομικής – λείπει.
Βρίσκεται εγκλωβισμένη στον έντεχνα ζωγραφισμένο πίνακα του Μέλλοντος. Του Αύριο. Της Ελπίδας. Του Τροχού που «Κάποτε» θα γυρίσει. Έντεχνα πως;
Μα από την σφαίρα του μέλλοντος λείπει η ευθύνη και ο φόβος της ευθύνης. Είναι η τελική ποθητή εικόνα και αποτέλεσμα, χωρίς προσωπική διεργασία, δημιουργία και ποσοστό ευθύνης. Ότι πιο βολικό δηλαδή.

Η απόλυτη άρνηση ελπίδας και φόβου μπορεί να λειτουργήσει ενεργητικά και παθητικά. Ενεργητικά μπορεί να οδηγήσει σε διεύρυνση της Σκέψης, Πράξης και Συνείδησης ενός επιπέδου που ξεφεύγει από το προσωπικό και εμπεριέχει και το συλλογικό, και παθητικά να οδηγήσει στην Αδράνεια, την Απελπισία, και στην εκτόνωση όποιας αντίδρασης μέσω των απλόχερα προσφερομένων βαλβίδων για αυτόν τον σκοπό.
Άρτον και θεάματα.
Δοκιμασμένη λύση από 3 αυτοκρατορίες τουλάχιστον.

Το Άτρον και θεάματα θα το εισάγουμε πρώτοι στα Καπέλα...

Η παρανόηση στην σημασία του «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα είμαι λέφτερος» είναι τεράστια, και για τους δανειστές της φράσης συνήθως ισοδυναμεί με το δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα είμαι πίθηκος, είναι παραιτημένος, έλα μωρέ τώρα, εμείς θα βγάλουμε το φίδι απ’ την τρύπα, τί τα θες τί τα γυρεύεις....

Είμαι ελεύθερος να διαμαρτύρομαι ότι δεν είμαι ελεύθερος ενώ δεν αξίζω να είμαι ελεύθερος αφού δεν θέλω ευθύνες, κόπο, δεν έχω και δεν θέλω να έχω Παιδεία, Ηθική και κατ’ επέκταση Αισθητική, Φαντασία, Δημιουργία.
Και δεν θέλω να έχω Παιδεία και Ηθική γιατί ακριβώς δεν είχα ποτέ Παιδεία και Ηθική και εγώ και οι άλλοι πριν από μένα..

«Εντάξει, δεν είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω, αλλά τουλάχιστον μπορώ να σκέφτομαι ελεύθερα». Αλήθεια; Για ξανασκέψου το. Για σκέψου, σκάψου και δες πόσα πράγματα πρέπει να ξεμάθεις, πόσα να απαρνηθείς, πόση σαβούρα να πετάξεις, πόσα τιποτένια πράγματα και σκέψεις και συνήθειες σε δένουν και σε φρενάρουν από αυτό που μοιρολογάς ότι δεν έχεις. Δες αν καταργήσεις όλα αυτά πόσο θα επηρρεάσει αυτό πρακτικά τη ζωή σου.
Δεν είναι η Αφαίρεση – συνειδητά και επί του πρακτέου – ότι πιο ανώδυνο. Πόσο θα σε κάνει δαχτυλοδεικτούμενο μια τέτοια πρακτική και στάση ζωής;
Αν αρχίσεις και γυρνάς αριστερά στον κύκλο ενώ όλοι πάνε δεξιά, έρχεσαι αντιμέτωπος με τα πρόσωπα τους. Κι αυτοί με το δικό σου. Κοιτάς τα μάτια τους. Και κανείς δεν θέλει ξαφνικά να σε δει να τον κοιτάς στα μάτια. Και ποιός είσαι εσύ δηλαδή που θα με κοιτάξεις κιόλας; Τί παραπάνω έχεις από μένα; Μπα; Αφού είμαστε όλοι ίσοι = ίδιοι. Είσαι αλαζόνας, ψώνιο, ποιός ξέρει τί σχεδιάζεις να κάνεις στην κοινωνική μας γαλήνη = αφασία, μπορεί να είσαι και αδερφή τώρα που σε βλέπω καλύτερα, εν πάσει περιπτώσει δεν έχεις καμία θέση σε αυτόν τον κύκλο. Ξουτ! Εμείς εδώ πλένουμε με χλωρίνη Κλινέξ. «Αυτή μάθαμε, αυτήν εμπιστευόμαστε». Την όρεξή σου έχουμε να ανοίγουμε προβλήματα; Άσε μας στην ησυχία = δυστυχία μας παιδάκι μου.
Είμαστε πολύ απασχολημένοι να προλάβουμε να τελειώσουμε την ζωή μας πριν τελειώσει από μόνη της.

Βέβαια μπορεί πάλι, γυρνώντας αριστερά, να πάρεις θαυμάσια τον ρόλο του μάρτυρα. Του καταραμένου εξέχοντα που κατέχει ή διεκδικεί Αλήθεια και Ελευθερία κι «όμως τι κρίμα, τί κρίμα, τί κρίμα, δε χωρά πουθενά, δε χωρά πουθενά», «καταθέτει την ψυχούλα του» με μεγάλο επιτόκιο όμως, οπότε εκφράζεις και ηγείσαι επί άλλων ομοιδεατών και wannabe someone, μέσω των οποίων πιθανότατα θα βρεθείς αυτόματα πίσω στον δεξιόστροφο κύκλο. Διότι τα πάντα εν σοφία εποίησε και ο κύκλος τείνει και πάλι στην φαυλότητα. Και ο φαύλος κύκλος είναι μηχανή παραγωγής προιόντων. Υπό μορφήν ανθρώπων.
Ενώ η Σπείρα...ε; Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που όμως εφάπτεται με αυτήν εδώ.

Κι αν τα προβλήματα φτάσουν τον κόμπο στο χτένι, ε, όλο και κάποιοι θα κάνουν την επανάσταση. Όταν και αν γίνει λοιπόν, θα είμαστε κι εμείς εκεί. Από κοντά. Προς το παρόν ψηφίζουμε Κακλαμάνη γιατί είναι πολύ κομψός και τα λέει και ωραία. Αυτός μάλιστα. Αυτός θα εργαστεί για μια καλύτερη Αθήνα.

Η αίσθηση της Ελευθερίας – κι όχι αυτή η ίδια - συνδέεται απ’ ευθείας και με την αίσθηση εξουσίας, οικονομικής, κοινωνικής και προσωπικής φύσεως.
Πόση ελευθερία νιώθεις με 15.000 ευρώ στην κάρτα σου – και να μην τα χρωστάς; Πόση ελευθερία νιώθεις όταν σηκώνεις τον μισό Hondos; Πόση ελευθερία νιώθει ο Χόντ(ρ)ος όταν το κάνεις; Πόσο είναι ελευθερία αυτό κι όχι ένα σφηνάκι εξουσίας; Είναι ελευθερία ή οικονομική εξουσία η ατάκα που λέγεται ακόμη (και θα λέγεται): «ξεβράκωτη σε πήρα μωρή και σ’ έβαλα στο σπίτι μου/ σ’ έκανα βασίλισσα/ σ’ έκανα άνθρωπο/ έγινες Κυρία»;
Από που προέκυψε η ορολογία «Shopping Τherapy» και από τί ακριβώς θεραπεύει αν όχι από μία πρόσκαιρη μεν, έντονη δε, ανασφάλεια μη δυνατότητας κατανάλωσης και άρα εγκλωβισμού εκτός κοινωνίας, η οποία βάσει τέτοιων κριτηρίων ζυγίζει την σημασία της ύπαρξης και του κοινωνικού ρόλου;

Το πολύ απλό - εως απλοικό - παράδειγμα:
Πόσο ελεύθερος είσαι να πείς στην γυναίκα που κάθεται απέναντι σου ότι θέλεις απλώς να την γαμήσεις; Αφού αυτό θέλεις. Και εκείνη το ίδιο. Χωρίς να ειπωθεί ούτε λέξη. Και αυτή η επιθυμία μπορεί να είναι πολύ τρυφερή και αυθεντική και αληθινή απαλλαγμένη από ενοχές και προφάσεις υποτιθέμενου συναισθηματικού υπόβαθρου και βαθύτερης γνωριμίας και εκτίμησης.
Πως να της το πείς όμως, όταν το μπρελόκ σου γράφει Zastava, το πουκάμισό σου είναι αγορασμένο από τους νεωτερισμούς του Μίμη στη γωνία, τα παπούτσια σου δεν είναι Prada αλλά μάλλον Pravda, και φοράς Aqua Velva; Ζηλεύεις, φθονείς και κατηγορείς τον διπλανό. Αμολάει το μπρελόκ και νιώθεις τους κύκλους του Audi να σου σφίγγουν το στομάχι σαν κορσές. Το Armani κοστούμι του σε κάνει να κρατάς 1 μέτρο απόσταση, και τα παίρνεις όταν βλέπεις τα ρουθούνια της να μαλακώνουν στο Bulgari Aqua Eau de toilette pour l’ homme.
Όταν βγάζει την κάρτα του να πληρώσει και την παίρνει αγκαζέ, υπολογίζεις πόσα ευρώ σε κέρματα σου ‘χουν μείνει για ένα ακόμα ποτό και νιώθεις σαν τον Τσάρλι Τσάπλιν στην χώρα του Μπερίσα. Μονολογείς ότι είσαι ένα βήμα πριν γίνεις Αλβανός, μέχρι που βλέπεις την φίλη της να παίζει με το κουτί από τα Slim Line που άφησε η άλλη. Που η ρίζα έχει βγει 5 πόντους, που δεν έχει τις βυζάρες της άλλης και φοράει φαρδύ πουκάμισο, που ο κώλος της μεγάλωσε από την καρέκλα της γραμματείας του δικηγορικού γραφείου της φίλης της, που σ’ ένα σπά δεν αξιώθηκε να πάει, που τα χρόνια πέρασαν και το «Μαμά γερνάω» παίζει στο repeat σε ένα cd player φορητό αγορασμένο από το παζάρι των Ρώσσων, επάνω στο ράφι, στην κουζίνα, ενώ να καθαρίζανε κρεμμύδια. Που κανείς δεν την κοιτάει παρά μόνο αυτός απέναντι που μοιάζει με Αλβανό «γαμώ την τύχη μου γαμώ, πάω σπίτι, αρχίζει το Sex & the City, να το δω με ένα Nirvana οικογενειακό αγκαλιά να στανιάρω – δουλεύουμε και αύριο».
Μέσα στο Audi τα ίδια. Και χειρότερα. Δεν τα γράφω γιατί σιχαίνομαι.

Εξάλλου είναι τόσο γνωστά και προβλέψιμα, σαν να βλέπεις συνέντευξη του Χατζηνικολάου.
Ελευθερία... Ελευθερίτσα..... Ρίτσα.......

Ελευθερία.... Αυτή που ΘΑ έρθει.
Σαν να λέμε Godot δηλαδή...

Comments

marquee de mud said…
το απολυτα ασχετο σχολιο.

φιλε godot κανε κατι με το πηγουνι της σκιας, γαμω τη δυσλεξια μου γαμω που δεν την πηρα χαμπαρι νωριτερα.

δεν δυναμαι να συγκεντρωθω οταν σε διαβαζω. βαλε τα γραμματα λιγο πιο δεξια ή καλυτερα, λιγοτερο αριστερα.

ρε τι προβληματα εχει ο κοσμος...
Atron said…
Να έχεις πιο συχνά πυρετό, σου κάνει καλό τελικά.

Και να αφήσεις τον Ατρον ήσυχο, που με κόλλησες με τα θεάματα (τι είμαι ρε, αρκούδα?) και με έβαλες και στα καπέλα!

ιιιιιιιιιιιιιιιιι που λέει και μουμουτζου, ούρτατα που λέει και ντι-σι-ντου!
παραλήρημα παλιογα*μπίπ**μπιπ*, έτσι; Δεν σε πότισα αρκετά όταν ήρθα...

Γαμώ το κέρατο μου και τους ωκεανούς ανάμεσα μας, φιλάκι μου...
Cherryfairy said…
υπάρχει ακόμα η aqua velva;που;τρελαίνομαι για τη μυρωδιά της aqua velva.Φέρε ένα μπουκάλι απ'τα εξωτερικά.αλήθεια!
zero said…
Πολυ καλο ποστ!

ζερο.
Περιμένοντας την ελευθερία λοιπόν!
Πράγματι υπέροχο ποστ!
Να αρρωσταίνεις συχνότερα!
...
Ωχ λες να πιάσει η ευχή μου???
Δεν χρειάζεται να σου πω οτι συμφωνώ στα περισσότερα από όσα λες. Μαλακίες να μη λέμε τώρα.
Τελικά, ελευθερία είναι αυτό που χάνεις. Κι αυτό που δεν παλεύεις για να βρεις, νομίζω.
onlysand said…
Και - τελικά, επίσης - ό,τι ΒΡΙΣΚΕΙΣ έψαχνες. I fail better :)
Χρόνια πολλά, κυνικο-τρυφερέ Godot*! (Για τη ΓΙΟΡΤΗ σου!...)
*Πάει κι ο Λαζάνης - αν δεν το 'μαθες...
onlysand said…
Και - τελικά, επίσης - ό,τι ΒΡΙΣΚΕΙΣ έψαχνες. I fail better :)
Χρόνια πολλά, κυνικο-τρυφερέ Godot*! (Για τη ΓΙΟΡΤΗ σου!...)
*Πάει κι ο Λαζάνης - αν δεν το 'μαθες...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …