Skip to main content

Ημερολόγιο Καταστρώματος ΧV

Από Cartagena προς Κορσική λοιπόν, μας έπιασε μια φουρτούνα, από αυτές που φαίνεται ποιός είναι καλός καπετάνιος και ποιός όχι.
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται βέβαια κι ας ήταν νύχτα.
Μισή ώρα αφού φύγαμε από Cartagena, βγαίνω απ’ το γραφείο, βλέπω το gangway ανοιχτό.
Ε, ο πιλότος θα φεύγει λέω. Αλλά το κτίριο απ’ έξω; Τί κανει;
Δεν λύσαμε καλά, ξηλώσαμε όλη την προκυμαία και την τραβάμε μαζί μας;
Πλησιάζω και βλέπω πάλι την Cartagena. Your next stop: the Twilight Zone!
Και η ράμπα στη θέση της... κοιτάω έξω και βλέπω τη φιλενάδα μου την γιατρίνα να τρέχει.
Δυο ασθενοφόρα με τους φάρους αναμένους και φορεία άδεια. Η νοσοκόμα μας αναστατωμένη.
Αυτή η νοσοκόμα είναι ένας body building ΚΔΟΑ* τύπος, Ρουμάνος, από αυτούς που μπαγλαρώσανε τον Πάσσαρη κι ακόμα τον βαράνε, σε κάποιο –6 υπόγειο κάπου πέριξ των Καρπαθίων.
Nurse σου λέει μετά...
«Αφήστε με αδελφή, αισθάνομαι πολύ καλά. Μη δίνετε σημασία, την τουαλέτα έψαχνα – Νοσοκομείο είναι εδω; Και τί δουλειά έχω εγώ εδώ; Χαχα... Μνήσθητί μου Κύριε κοίτα που βρέθηκα.... Δεν είμαστε καλά... όχι καλά είμαστε! Μια χαρά.... Και πάλι με συγχωρείτε.»
Γυρίσαμε άρον άρον λοιπόν επειδή δυο επιβάτες μας αφήσανε (μάλλον) κακήν κακώς από καρδιά με 10 λεπτά διαφορά ο ένας απ τον άλλον.
Εκτός αν επρόκειτο για τζαμπατζήδες που το παίξαν καλά και περάσανε ζάχαρη 5 μέρες και κάνανε και τον χαβαλέ τους. Δεν ειν΄κακό τώρα που το σκέφτομαι.
Θα το κάνω με τον Mboy σε καμιά 30αριά χρόνια. Σαν τον Γουώλτερ Ματάου και τον Τζακ Λέμον θα ‘μαστε.
Θα κάνουμε την κρουαζιέρα μας, θα πάθουμε κάτι τάχα μου στα νησιά Κέημαν, θα μας ρίξουν στο ασθενοφόρο και σε κανένα φανάρι σηκωνόμαστε αλά Hannibal Lecteur, βγαίνουμε με το χαβανέζικο πουκαμισάκι και πάμε για ποτό. Αν έχουμε δε ακόμα γνωριμίες εν πλω, έχουμε πάρει και την τράπεζα μαζί μας, καβαλάμε ένα σκαφάκι και πάμε να βρούμε τους υπόλοιπους κατά Κούβα μεριά.
Δίπλα θα ‘μαστε.
Χμμμμ..... όσο το σκέφτομαι τόσο μ’ αρέσει.

* Μη μου πεις ότι δεν ξέρεις τι είναι το Κ.Δ.Ο.Α.

Ορίστε! Μόλις κλείσαμε το chat με τον Mboy αναλύοντας διεξοδικά την μακροπρόθεσμη οικονομοπολιτικογεωστρατηγικοκοινωνική κατάσταση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, των Νήσων του Πάσχα και της θάλασσας των Σαργασσών και καταλήξαμε ότι πρέπει να δράσουμε τάχιστα.
Θέλουμε ένα γρήγορο γκόλ. Αυτό είναι όλο.

Αααααψού! (x3). Ασταδιάλαπια. Βαρέθηκα να φτερνίζομαι. Νομίζω ότι θα μου ξεκολήσει το σκάλπ κάθε φορά.
Το πρώτο κρύωμα το έφαγα στο πρώτο ταξίδι στην Αγία Πετρούπολη (μεγάλη η χάρη της). Εντάξει, Ρωσσία σου λέει ο άλλος. Κρύο.
Ακόμα και το καλοκαίρι τους είναι Μάρτιος για εμάς. Το δικαιολογείς.
Το να την πάθεις όμως στην Ισπανία Οκτώβρη με το CNN να λέει Barcelona: 28C είναι λίγο περίεργο. Θα εξηγήσω σε λίγο. Με πυρετό λοιπόν στην δουλειά.
Δίνω άλλη διάσταση στην έκφραση «δουλεύουμε πυρετωδώς».
Με πυρετό συνήθως αποδίδεις καλύτερα. Στην σκηνή οπωσδήποτε, στην κουβέντα επίσης. Μπορεί και να γράψεις τίποτα νόστιμο. Τώρα στο σεξ, μη με ρωτήσετε, θυμάμαι κάτι αμυδρά... αν.... ίσως...... μπα.

Εν μέσω φουρτούνας, η οποία εμφανίστηκε εκτάκτως σαν πρόχειρο διαγώνισμα καλών καπεταναίων, εγώ ανέβηκα στο Deck 14 διότι το thrilling ήταν απερίγραπτο. Απόγευμα, ξηρά πουθενά και γύρω μόνο ένας ασύλληπτος υδάτινος όγκος που σαν να ζούσε και να προσπαθούσε να τινάξει από πάνω του αυτό το ψίχουλο με τους 3.000 ανθρώπους που του προκαλούσε φαγούρα.
Ο Ουρανός που σε κάτι τέτοια είναι ο καλύτερος παρτενέρ, είχε αυτό το επιθετικό γκρι-μπλε ύφος που σε προειδοποιεί ότι οι τσαμπουκάδες δεν περνάνε και σε μερικά σημεία του ορίζοντα δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τί είναι ουρανός και τί θάλασσα. Ο Αέρας στο ρόλο του λυσσασμένου μαέστρου με τα ανάκατα μαλλιά που χτυπιέται με την μπακέτα στο χέρι.
Το Deck 14 δεν έχει κουπαστή και δεν είναι χώρος επιβατών. Εκεί είναι τα πιάτα και τα σερβίτσια των δορυφόρων και η υπόλοιπη προίκα μας. Υπάρχει και 15 αλλά είναι καν deck. Σαν ένα μικρό ταρατσάκι με κεραίες είναι, που πρέπει να πας από ανεμόσκαλα και δε μας παίρνει.
Σε version γαλέρας, το deck 15 είναι εκεί που ο ψευδός μαυρούκος βλέπει τους Γαλάτες να έρχονται κατά πάνω τους και βυθίζεται τελευταίος.
Ανάγκη να κρατηθώ από κάπου, άμεσος. Κι εκεί που κρατιόμουν στην αριστερή μεριά του καραβιού – καθότι και αριστερών καταβολών – έρχεται ποσότητα νερού, ακριβώς τόση όση να καλύψει τη μούρη του λεβέντη γράφοντος.
Πλάατς! Πάρτα στη μούρη άρρωστε!
«Θα ήθελα μία τουρτίτσα για το σπίτι...»
«Δεν πειράζει! Θα τη φας εδώ μαζί μας».
Έπρεπε κάποιος να με φωτογράφιζε με την έκφραση του - μετά την ηλιθιότητα – αιφνιδιασμένου και βρεγμένου καραβόγατου.
Έκανα ένα νιάααααααΑΑΑΑρρρρρρ! και μπήκα πιο μέσα.
Όποια κίνηση όμως έκανα, είχε ως αποτέλεσμα το νερό να κυλάει μέσα από το πουκάμισο και ο αέρας να το κάνει σχεδόν πάγο. Ή έτσι το ένιωθα. Έμεινα μπροστά από μία σχάρα που έβγαζε ζεστό αέρα κάπου πίσω από τα φουγάρα σαν βρεγμένη γάτα και κοίταγα την πρύμνη που χόρευε κάτι σε τυρολέζικο βαλς με διαλείμματα πόλκας.
«Εντάξει, αυτό λέγεται κακουχία πλέον» σκέφτηκα ενώ τίναζα το τρίχωμά μου και στέγνωνα τα μπροστινά μου πόδια, αλλά έλα που δεν είχα ξεκολλημό από εκεί. Ο συνειρμός λειτούργησε σαιξπηρικά ακόμη μία φορά και σκεφτόμουν πως θα ήταν μία ταινία με τον Λήρ στην άκρη του Deck να ουρλιάζει:

Blow, winds, and crack your cheeks! rage! blow!
You cataracts and hurricanoes, spout
Till you have drench'd our steeples, drown'd the cocks!
You sulphurous and thought-executing fires,
Vaunt-couriers to oak-cleaving thunderbolts,
Singe my white head!
And thou, all-shaking thunder,
Smite flat the thick rotundity o' the world!
Crack nature's moulds, an germens spill at once,
That make ingrateful man!

Η λογική και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης επρυτάνευσε και είπα ότι είναι ώρα να κατέβω μέσα στο σιδερένιο κουτί.
Αρκετά τα ‘παμε με την Μεσόγειο για σήμερα. Ένα νάζι της με έστειλε αδιάβαστο. Αυτή είναι γυναίκα.
Στο κατέβασμα ήρθε και η επιβεβαίωση... ένας απίστευτος γδούπος με τράνταξε, κρατήθηκα μην πέσω, έμεινα ακίνητος και ένα σφοδρό ντους από χιλιάδες σταγόνες σχεδόν με διαπέρασαν με απίστευτη ταχύτητα.
Σαν να με εκτέλεσε συμμορία βελονιστών.
Με άλλο ένα ηρωικό ννννιιιαααααΑΑΑΑΡρρρρρρρρρ! εξαφανίστηκα.
Ωραίος ο Ληρ, άκρως ερωτική η συνεύρεσή μου με την Μεσόγειο να με χορεύει ταραντέλα, αλλά ήδη είχα πυρετό.
Ανάποδα.
Με το μπουφάν μέχρι τ΄αυτιά να ακούω το τραγούδι που έβαλα την mmg να φάει τον κόσμο να μου το βρεί. Και τον έφαγε. Και το βρήκε.

Blow ill wind, blow away
Let me rest today
You’re blowin’ me no good
Go ill wind, go away
Skies are oh so gray
Around my neighborhood, and that’s no good

You’re only misleadin’ the sunshine I’m needin’
Ain’t that a shame
It’s so hard to keep up with troubles that creep up
From out of nowhere, when love’s to blame

Blow, ill wind, blow.

ΔΙΣ.

«ill wind». Η καλύτερη εκτέλεση υπάρχει στο soundtrack του Cotton Club. Σπεύσατε. Και πείτε μου και κάποιος πως την λένε την κυρία, να πιώ κάτι στην υγειά της, ή στην μνήμη της.

Αυτή την στιγμή φεύγουμε από Μεσσίνα και ο κάπτεν βγαίνει με ανάποδα απ’ το λιμάνι. Το μεσημέρι είχαμε μπάρμπεκιου στο Deck 7 στην πλώρη και εξηγούσε ότι έχει ένα ρεύμα μπροστά 4,5 μίλια και πρέπει να το περάσουμε με 15 μοίρες κλίση αριστερά.
Με ανάποδα δηλαδή. Χειροφρενιές και τα ρέστα. Πως λέμε μπαίνει στη στροφή με τις πόρτες; Ε, αυτός το μπάζει με τις βάρκες.
Μάλλον το πήρε πατριωτικά γιατί η καρέκλα μου βρόντηξε πίσω με μένα πάνω. Πάρε και μία μπροστά τώρα, κόλλησε το γραφείο στο στομάχι μου. Θα τα βγάλω τα ροδάκια. Δεν υποφέρεται πια. Θα βάλω ζώνη 6 σημείων να τελειώνουμε.

Επίσης πρέπει να κουρευτώ. Είμαι σαν τον Μπετόβεν αγουροξυπνημένο.
Θα πάω στην ... στην....... φτου την ξέχασα. Μία κομμώτρια επάνω στα κομμωτήρια από την Ελβετία που είναι αστέρι. Την προηγούμενη φορά πήγα, πατ-κιουτ. Και μου κανε ένα μαλλί.... μα ένα μαλλι........ που στρώνει!
Αλλά όλο το αναβάλλω. Βαρεμάρα. Αναβλητικότητα. Αφού στον ελεύθερο χρόνο μου λέω να αρχίσω βελονάκι.
4 βαλίτσες σεμεδάκια θα γεμίσω να μοιράζω στον κόσμο.

Βέβαια, τέτοια πράγματα είναι passé, οπότε πρέπει να βρω κάτι άλλο. Κάτι ίσως πιο intellectual. Να ανυψωθώ βρε παιδί μου λίγο. Να μου σηκωθεί λίγο.
Το ηθικό. Το ηθικό εννοώ. Για σένα το λέω. Που πήγε το μυαλό σου στο... κι ακόμα να ξανάρθει.
Κάτι πνευματικό ίσως... Να γράψω ένα βιβλίο πιασάρικο.
Να ανατολικοφέρνει λίγο.
Να παίρνει αυτά τα μηδέν και τα τίποτα και τα κανείς που λένε αυτοί, με τις οχταπλές οδούς και να το φέρεις στο δυτικό κόσμο ρε παιδί μου. Να καταλάβει κι ο κυρ-Παντελής ο ταπετσέρης περί τίνος πρόκειται. Να του εξηγήσεις ότι αν δεν είσαι κολλημένος στον δυτικό τοίχο κοιτώντας βορειοδυτικά, δεν θα σου σηκωθεί. Νιέντε μάστορα.
Πρεπει να κλείνουμε το καπάκι της τουαλέτας σου λέει, γιατί αλλιώς λεφτά δεν θα μπουν στο σπίτι.
Ο άλλος λέει αν δεις σκατά στον ύπνο σου είναι λεφτά. Υπάρχει μια αντίφαση στις Λαικές Σοφίες ανά τον κόσμο έτσι; Ένα κενό. Ε, Αυτό το κενό πρέπει να το καλύψω εγώ. Είναι business plan ολόκληρο αυτό τώρα δεν είναι αστεία.
Fast (spiritual) Food.
Σιγά μην σε κλείσω 19 τέρμινα σε μοναστήρι για να μάθεις ότι αλήθεια δεν υπάρχει. Βγαίνω και στο λέω εγώ σε 12 πολυτελείς χρυσόδετους τόμους με πορτοκαλί μπορντούρα (να πιάσουμε και τους ψιλοψαγμένους). Τόμοι μεν, αλλά καμιά 20αριά σελίδες θα ναι. Ποιός θα κάτσει να διαβάσει; Απλά να φαίνεται ρε παιδί μου βαρύ, με κύρος, να γεμίζει ράφι.
Αλλά είπαμε. 30 σελίδες το πολύ. Εξάλλου, ουκ εν τω πολλώ το ευ. Να και το έμπρακτο μύνημα. Και 4 DVD δώρο. Κόπιες και μοντάζ δηλαδή από διάφορους σαλταρισμένους και κανένα καλό video clip – 3 μέρες δουλειά είναι.
Ας πούμε:
Το Ζεν και η Τέχνη καθαρίσματος Ζιγκλέρ.
Το Ζεν και η Τελετή του ξεχειλισμένου σφηνακίου.
Το Δεν και η Τέχνη του Τίποτα.
Το Λεν και η Τέχνη του ΞεΛεν.
Τα Ψηλοτάκουνα του Πολεμιστή του Φωτός.
Τα 77 Σμαραγδένια Κονγκουίλος , τέτοια ψαγμένα πράγματα.

Να πάω και σε καμία κομμούνα παραθαλάσσια με τίποτα οπαδούς να τους πουλήσω φώτιση, ύδρευση, σωτηρία και ελπίδα με μόλις 1500 ευρώ το κεφάλι. Σαββατοκύριακο. Εδώ κοντά, στο Αγκίστρι που βολεύει κιόλας. Στην Τζιά. Τόσα μέρη υπάρχουν.
Θα τους ξυρίζω κιόλας στο τέλος. Τάχα μου για να μην εμποδίζει η λακ την ενέργεια. Ιδίως του Ζβάρτσκοπφ οι λακ καταστρέφουν τα κέντρα. Τέτοιες βρώμες θα βγάλω.
Marketing είναι αυτό. Για να γίνεται σούσουρο.
«Καλέ γιατί έγινες σαν την φαλακρή τραγουδίστρια;»
«Α, δε στα ‘πα. Ναι, που λές, βρήκα τη φώτιση. Και μέσα σε όλα, είχε και κούρεμα»
«Τι άλλο έχει δηλαδή; Γιατί κι εμένα τα νύχια μου είναι χάλια. Απ’ τα πιάτα»
«Palmolive για τα πιάτα, τα ‘παμε αυτά. Όχι αυτό είναι άλλο πράγμα. Πολύ καινούργιο. Άκουσα ότι το κανε και η Αγάπη.»
«Και το μαλλί;»
«Περούκα φοράει. Κάθε βδομάδα τα ξυρίζει στο Takis & Makis. Κι εγώ εκεί πάω.».
Κατάλαβες; Και τα παίρνω κι απο Takis & Makis μεριά και ποιός με πιάνει.
Πάρε και βότανα σε τιμές απλησίαστες, δώστου και κάτι κεριά, λιβάνια, λάδια, ξύδια, τα κέρατα τα τράγια, στήθηκε η μπίζνα.
Να και μία σύνδεση με τον ελληνισμό και «όλα από εδώ ξεκίνησαν, έξω από το Λιόπεσι. Έχει και μνημεία, να ορίστε. Και μετά όλη τη σοφία τη δώσαμε στους Κινέζους».
Εμείς είμασταν ήδη high δηλαδή, αυτοί οι κακόμοιροι τα χρειαζόντουσαν κι επειδή είμαστε και οι πρώτοι κουβαρντάδες τους τα δώσαμε. Πιάνουμε και τον Λιακόπουλο δηλαδή. Τσάμπα διαφήμιση.
Θα αφήσω κι άλλο μούσι – θα σου πει ο άλλος, που βρήκες Mach 3 με τριπλή λεπίδα, υδατική υποβοήθηση και τριπλό αμορτισέρ, στην κομμούνα; - και θα σταματήσω να περιμένω κάθε 1η και 15 να δω τον Financial Director και να παίζουμε το ίδιο μονόπρακτο:

- ΠάRτα!
- ΦέRτα!

Έτσι... θέλει τρέλα. Δεν γίνεται αλλιώς. Μόνο η τρέλα σου δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ. Όλα τα άλλα...
Να... είπα «εγκαταλείψει» και το θυμήθηκα πάλι...

Ρε Μανταλενάκι,
Με πότισες φαρμάκι.
Με πότισες φαρμάκι,
Ρε Μανταλενάκι.

Τι μπι τι μπι ντάει
Τι μπιντάει
Τι μπιντάει......

Σκατά. Τέλειωσε κι ο καφές.

Comments

Λίτσα said…
Αυτό να δω: εσένα και τον Mboy ως Αταίριαστο Ζευγάρι και ΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!
ΥΓ. Για το έσχατο περί τρέλας, υπενθυμίζω το υπό του Φρειδερίκου ρηθέν: There is always some madness in love. Bu there is always some method in madness.
Τα σέβη μου.
Epsilon said…
Εγώ ξέρω μόνο ότι
-Με πυρετό αποδίδει κανείς καλύτερα στα πάντα ακόμα και στο σεξ.
-Η Μανταλένα κι η μεσόγειος έχουν ένα κοινό, είναι μοιραίες γυναίκες.
-Αν δεις στον ύπνο σου πεθαμένο, έρχεται χειμώνας. (βάλτο στις λαϊκές σοφίες)

Για τα υπόλοιπα δεν έχω ιδέα.
Bitch Girl said…
On a flat roof, there's a boy leaning
against the wall of rain Aerial held high, calling "come
on thunder, come on thunder" ήρθα να ρίξω κ εδώ το επίπεδο στην υποκουλτούρα :)
κανένα έλεος...νύχτα και ομίχλη (nacht und nebel, που λέγανε και οι SS)...

Μιά στο καρφί και μιά στο πέταλο...για ΝτουΣουΜου σε πήραμε, βιβλίο θα βγάλεις στο τέλος...

Τουλάχιστον θα μου το αφιερώσεις;
mmg said…
erxomai na symplirwsw

Το Ζεν και o premier

(to onoma tis fysigmenis arrwstis toxw chezMnMspito & tha sas apostallei asap)
armghsmouaaaatssssssssss
mmg said…
mikourepseistrellamalliapliz
Lonette McKee τη λένε και να σκάσεις mmg! Άνοιξε κι ένα google μωρή -με χρονοχρέωση δουλεύουν οι σελίδες σου;
Μέσα κουμπάρε -αλλά εγώ θα είμαι ο Ματάου -είμαι και γκρινιάρης έτσι; Θυμάσαι οτι το είχαν παίξει κάποτε στο θέατρο Καππα με τον Κουρκουλο και τον Λογοθέτη; Ε, εγώ θα είμαι ο Κούρκουλος! (Καλά, κατουρήθηκα στο γέλιο και μόνο που το σκέφτηκα).
Το κοινόβιο είναι σε καλά χέρια -το μόνο που χρειάζεται είναι να πάω για μια ακόμα φορά στον Σέξπυρ στην Αβάνα -μετά θα το αφήσω πάνω του. Ξέρει αυτός.
Κατά τα λοιπά μια χαρά σε βρίσκω. Δωμάτια με επένδυση στους τοίχους έχουν στο καράβι σας ή θα σε πάρουν με ελικόπτερο;
mmg said…
ilithie mb,den einai i L.Mcapafto.
nomizw pws legetai lena horn.
reantapodw
Atron said…
Άντε γιατί είχε αργήσει το τεύχος του ημερολογίου. Και έχουμε και δουλειές, ασταδιάλα! Σε όλα τα σεντόνια των τελευταίων εβδομάδων έχω αντισταθεί γιατί έχει πέσει δουλεια. Αυτό με έριξε το άτιμο.

Ποιος Γουόλτερ Ματάου και Τζακ Λέμον? Σαν τους γέρους του Μαπετ Σοου θα είστε! :p

ΥΓ. Ωραίο το template αλλά άβολο ρε παιδάκι μου. Πρέπει να μαρκάρεις το κείμενο κάθε φορά.
sorry_girl said…
Αυτή που εννοούσε ο Μοτοσακός είναι μάλλον η Λορίνα Μακ Κέννιτ, αλλά σιγά να μην την ήξερε διότι ου γαρ έρχεται σόλο!
χεχε!
Πυρετό ακούω;Μην ανησυχείς όλα γίνονται καλύτερα με πυρετό!
Sigmund_01 said…
Να σας δω με ξυρισμένα κεφάλια...
γκουρού στην Τζιά...
Θα μου ανέβει πυρετός χα χα χα
Καλή συνέχεια godot :-)
Godot said…
Λίτσα: Καλομελέτα κι έρχεται.
What if there is some love for method in madness?

Ε: - Ποιός είναι αυτός ο σεξ?
- Μοιραίες... και να μην ήταν, τις κάνω εγώ. Όχι τη Μεσόγειο, μην ψωνιστούμε και τελείως.
- Αν δεις πεθαμένο στον ξύπνιο σου τί είναι; (I See Dead People).

Bitch: Ρίχτο. Τέρμα κάτω. Πάτο. Ε λοιπόν μαζί σου πάω και σε σκυλάδικο. Τα ωραία, τα original μετά το 40ο χλμ.

Λύκε: Οι Γερμανοί (που είναι φίλοι μας ως γνωστόν) λέγανε και το άλλο το Sturm und .... κάτι. Δεν θυμάμαι αλλά θα μου το θυμίσει η Λίτσα καθότι ακουμπάει στον Γερμανικό Ρομαντισμό.
Δεν θα στο αφιερώσω. Θα βάλω τίτλους τέλους και θα σαι μέσα πρωτος πρώτος.

MMG: Ε, έλα να αρχίσουμε το γράψιμο.
Επίσης "έλα να πρασινίσουμε".
Δεν με βλέπω να τα κόβω... κάθε φορά που το λέω το ξελέω....

ΜΒ: Εγώ μας βλέπω Ματάου με Λογοθέτη.
Μην ξαναπείς Κούρκουλος εδώ μέσα θα σου διαγράφω τα comments!
Τίποτα δεν εχουν. κι όταν το βαράω στον τοίχο κάνει καρούμπαλο γμτ. Τα ελικόπτερα αργούν. Δυστυχώς.

Atron: Αγαπάμε Muppets. Μαρκάρεις κείμενο; Δεν σας εννοώ.... Κάντε το δίφραγκα.

Sorry: Αν είναι έτσι σταματάω αυτά τα ρημαδοχάπια που με ταίζουν αμέσως και ξαναπάω πάνω! Γιούπιιιιιιιι!

Sig01: Αγαπητέ εν Τζιά αδελφέ, ο πυρετός της φώτισης είθε να σας βρεί κατακουτέλως...

Και εις άλλα με πυρετό.
βιβλίο ακούω, σεξ ακούω, για κάτι γέρους ακούω..
θα γράψεις βιβλίο με θέμα το σεξ με γέρους και θα το αφιερώσεις στον λύκο?
Κάνατε τίποτα παράξενα και δεν μου το'πατε?
Να μαζευόσουνα σιγά-σιγά? Δεν σου κάνει και πολύ καλό η ξενιτειά τελικά...
mmg said…
&nafameprasinessmikresssmoloxessss
Π said…
Godot: Mετά από ένα ακόμα εμπνευσμένο και απολαυστικό κείμενο, (ξανα)αναρωτιέμαι για εκείνη την κατηγορία ότι μόνο μέσω άλλων μιλάς...

mmg και sorry-girl: Tο Ill Wind το τραγουδούσε όντως η Lena Horne, που εμφανιζόταν στο original Cotton Club. O Godot όμως λέει για το soundtrack της ταινίας Cotton Club, όπου (σωστά τα λέει ο Μboy) το τραγουδά η Lonette McKee. H Loreena McKennitt δεν έχει σχέση με την ταινία - δεν είχε καν εμφανιστεί ακόμα στη δισκογραφία - αλλά ούτε και με τέτοιο ρεπερτόριο.
Atron said…
Για το μαρκάρισμα των γραμμάτων, εννοώ ότι πρέπει να highlightareis το κείμενο, γιατί τα μωβ γράμματα που πέφτουν πάνω στη μαύρη μουσούδα διαβάζονται δύσκολα.

Θα συμφωνήσω για τον Κούρκουλ0. Δεν γράφουμε ΠΟΤΕ τη λέξη αυτή σε σελίδα ναυτικού γιατί είναι γρουσουζιά (εγώ έβαλα 0 στο τέλος αντί για "ο" οπότε δεν μετράει :p). "Τι κάνετε μωρέ? Όχι άλλο κάρβουνο! Σταματήστε το κάρβουνοοοοο!".

Απειλή: Αν πειράξεις το κόμμεντ θα βάλω τη Montressor να σου πει περαστικά!
Godot said…
DMiT: γιατί; Μια χαρά είμαι έτσι. Με πυρετό μου φαίνεται και καλύτερα εδώ.

ΜΟλλανδέζα: Α, τώρα να μαζευόμουνα ε; Όχι ρε. Τον ασυμάζευτο είχα έχω και θα έχω.
Τί να κάνω με τον Λύκο; Είπαμε, μη μπλέξουμε και τα μούσια μας...

MMG: Αυτό!

Π: όλα είναι αλήθεια.
Δεν το έγραψα εγώ.
Το έγραψε ο "άλλος" που έλεγε κι ο Χορν.
Οπότε πάλι δεν μετράει για δικό μου.

Αυτή η Λένα που κορνάρει πολύ μ αρέσει τελικά.

Atron: Αδμινιστραδόρ άνθρωπος και είσαι με τόσο χαμηλή ανάλυση; Μεγάλωσέ την και θα φτιάξει.
Επίσης δεν αναφέρουμε την Mtrssr για λόγους ασφαλείας. Κάλιο Μητσοτάκης παρά Mtrssr.
mmg said…
TELEIWSEOKAFEEEEEEEEEEESSSS????!!!!!
Atron said…
Επανέρχομαι με φουλ επίθεση! Η ανάλυσή μου είναι 1280χ1024. Το θέμα είναι αλλού όμως.. στον Firefox! Στον iexplorer παίζει μια χαρά. Οπότε έρχομαι και πετάω το μπαλάκι πίσω..

ΚΑΛΑ ΚΟΥΜΠΟΥΤΕΡΑΣ ΑΝΘΡΩΠΑΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ IEXPLORER???

απαπαπαπα... ουρτατα λέμε!

ΥΓ. Για τον τίτλο που μου αποδίδεις, εκτιμώ που με συμπεριλαμβάνεις στην ελίτ των αδμινιστρατόρων παρά το γεγονός ότι είμαι πλέον ένας έκπτωτος αντμίν, κάτι σαν τον πρώην βασιλιά μας δηλαδη (φτου κακα, όλα τα γκαντέμικα πράγματα σε αυτό το πόστ θα αναφερθούν??? :p).
Godot said…
MMG: Η κούπα ρε... έχω το απόθεμα δίπλα... είπαμε:
"Του καβατζωμένου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ"

Atron:
1ον: Κομπιουτεράς και άνθρωπος = σχήμα οξύμωρον. Διάλεξε ένα.

2. Ουρτάτα λέτε; Δεν σας εννόησα. Τί είδους ιαχή είναι τούτη πάλι;
Η ιαχή είναι μία και σας παραπέμπω εις MMG.

3. Όχι ρε τον βασιλιά εδώ μέσα. Αχούρι μου το 'χεις κάνει. Άντε να μαζέψω τώρα... πρόσεχε λιγάκι!

4. Μας αρέσουν τα έκπτωτα βρε...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …