Τετάρτη, Οκτωβρίου 18, 2006

Η Aβοήθητη Mοναξιά του Άντρα

του Γ.Χειμωνά

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Έφερα στο νου μου πάμπολλα λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον εξεζητημένο άλλωστε ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματά της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι’ αυτόν) τέτοια αιτήματα – που, θά ‘λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμα πιο επιτακτικά.

Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία και ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης – ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ’ αυτό τελείωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξ άλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ’ αυτήν. Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της – η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για να αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φώς του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών.

Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ’ ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι αναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες – ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του. Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μην έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της – ούτε κάν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό και αδιαπέραστο κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμα περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό – ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μόνο να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι’ αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεστεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ’ εξοχής γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων – ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο – αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ’ αυτές και αποκλειστικά μ’ αυτές ο άνδρας επιβιώνει. Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ’ ότι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άνδρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιό αυστηρές εξουσίες της ζωής – ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχτηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία. Ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λωραίνης – ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατελείωτους και άδικους πολέμους (και καμία δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά και ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του – εύθραυστος και χωρίς – σε αντίθεση με τη γυναίκα – να επιζεί του θρυμματισμού του – ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση του πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόπους γενναίος. Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες – κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενική, την πιο τρυφερή λύπη, γι’ αυτήν την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του – παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια.

Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

20 σχόλια:

Μαρκησία του Ο. είπε...

Και να θυμάσαι,
πως μια γυναίκα θα σ'αγαπήσει
όποιος και νάσαι...

Mantalena Parianos είπε...

Kαλημέρα Γκοντό, καλημέρα ΜΑρκησία!

"Οι γυναίκες θα πρέπει να αγαπήσουντ ις γυναίκες πριν δοκιμάσουν να ξαναγαπήσουν τους άντρες"

-Τομ Ρόμπινς

Στο μυθιστόρημα απ' όπου και, (δεν θυμάμαι ποιο ήταν), ΔΕΝ το εννούσε μεταφορικά...
:)

The Motorcycle boy είπε...

Μανταλένα, το μυθιστόρημα νομίζω πως ήταν η Αμάντα.
Ρε κουμπάρε, καλά έκανες και υπενθύμισες την πληρότητα σε σχέση με την ατέλεια κι ακόμα καλύτερα είχε κάνει ο συχωρεμένος ο Χειμωνάς που το είχε γράψει.
Έχω και μια απορία -είναι πολύ συναισθηματικό το κείμενο ή εγώ έχω καιρό να σε δω;
Υ.Γ.: "Πιστόλι είναι αυτό που έχεις στην τσέπη ου ή χάρηκες που με είδες;"

Cherryfairy είπε...

τεστ:από που ήταν η ατάκα που ανέφερε ο ΜΒ;

nosyparker είπε...

O κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι άντρες μπορούσαν να έρθουν σ΄επαφή με τη θηλυκή τους πλευρά.

Bitch Girl είπε...

@ cherry είναι ατάκα που η Μέη Γουέστ είπε κάποτε σε έναν μπάτσο και μετά σε μια ταινία στον Κάρυ Γκραντ (she done him wrong 1933) τι κερδίζω; χιχι

divine mitsakos είπε...

geia sou Godot mas : ))

Cherryfairy είπε...

bitch girl-κερδίζεις την απέραντη εκτίμησή μου!

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

σχόλιον-ασχόλιον
:)
φιλιά Ρωμαίε

Bitch Girl είπε...

ευχαριστώ cherryfairy κ χρόνια πολλά κι από κοντά :)

Ανώνυμος είπε...

Πολύ όμορφο και αληθινό post. Πραγματικά μου αρέσει το βάθος της σκέψης σου.

ΣεΞπΥρ είπε...

Πότε έρχεσαι είπαμε? Έχω να σου κάνω κανά δύο ερωτήσεις. :)

Godot είπε...

Μαρκησία, ειλικρινά, δεν το εύχομαι σε καμία.

Μανταλένα, ο Ρόμπινς έκανε μια καλή προσπάθεια, αλλά για μένα οι 2 της Τέχνης που κατάλαβαν περισσότερο τις γυναίκες ήταν άντρες, και ήταν ο Klimt και ο Joyce.

Κουμπάρε, κι άλλη απορία έχεις, αλλά απλώς δεν την έγραψες.

Cherry: ένα για σένα - έτσι λόγω της ημέρας:
"Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine".
Και ασ' το google κλειστό.

Nosyparker - αυτό ξέχνα το. Δεν κάνει.

Bitch - Ξέρω ότι είσαι ο Τιμογιαννάκης πίσω από αυτό το nick, κι ασε τα ψόφια!

DMiT: MssdUregmt!

ΜΟλλανδέζα: Ρωμαίο να πεις τον γκόμενο της Ιουλιέτας. Σωστός συγγραφέας, λάθος έργο και ρόλος.
Try again - Fail again - Fail better.

Άβατον: Τα βάθη τα έχει η θάλασσα. Εγώ μάλλον πλέον απλώνω την μετριότητά μου στην επιφάνεια (ως επιφανής) και τα ρούχα στην ταράτσα. Και καλύτερα.

Σεξ-Πυρ: Κάντες πρώτα σε σένα, κι αν δεν μπορείς να τις απαντήσεις, κάνε υπομονή μέχρι τον Ιανουάριο. Αλλά μην περιμένεις τίποτα.

homelessMontresor είπε...

Τρυφερότατο το ποστ αυτό!
Η αγάπη θέλει κατανόηση του άλλου, να τον βλέπουμε έτσι όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι, εκεί βρίσκεται η μαγεία του πράγματος.

Bitch Girl είπε...

Dear Godot, if u keep calling me Timogianakis, I guess this won't be the beginning of a beautiful friendship :P xexexe ;)

Π είπε...

Γκοντέ μου (επειδή μου είχες γράψει κάτι περί τεστ): αποσπάσματα από αυτό το κείμενο είχα βάλει κι εγώ σε σχόλιο σε ένα ποστ που είχα κάνει τον Aπρίλιο... Aπαντώ με μιά άλλη αγαπημένη μου στιγμή του Xειμωνά:

Kαβάλα, 1939
...
2) O φόβος· στο τελευταίο, μπαίνοντας αριστερά στο σπίτι, δωμάτιο ακουγόταν συνέχεια, όταν φυσούσε αέρας τον χειμώνα, ένας βόγγος, βασανισμένος κι άγριος. Tο δωμάτιο ήταν πάντα κλειδωμένο. Ήταν σαν μιά αποθήκη. Aλλά εγώ ήξερα ότι εκεί μέσα ήταν φυλακισμένο, δεμένο, ένα άγνωστο πληγωμένο ζώο που ποτέ δεν έπρεπε να ελευθερωθεί. Γι’ αυτό, το δωμάτιο εκείνο έπρεπε να είναι πάντα κλειστό.
Όλα τα σπίτια, όλες οι οικογένειες έχουν πάντα ένα τέτοιο δωμάτιο και κρατούν εκεί, ως το τέλος, αφανέρωτο το μεγάλο τρομαχτικό ζώο, γεννημένο κι αυτό μέσα στην οικογένεια.
3) O έρωτας· το σπίτι μας ήταν απέναντι από το Iμαρέτ κι από το μεγάλο παράθυρο της κάμαράς μου έβλεπα το λιμάνι, την θάλασσα. Kυρίως πρόσεχα τις βάρκες. Tα πλαγιασμένα ακίνητα σώματά τους λικνίζονταν ελαφριά, με ένα ήμερο χορτασμένο άφημα επάνω στα στερεά βαθειά νερά. Aισθανόμουν την διαρκή, ατέλειωτη ηδονή που ρουφούσαν από την θάλασσα, μέχρι να σαπίσουν και να πεταχθούν ψόφιες στην ακτή οι βάρκες.
...

Cherryfairy είπε...

την ταινία αυτή την έχω δει πάααρα πολλές φορές και είναι αγαπημένη-μιλ μερσί λοιπόν!

Cherryfairy είπε...

εμένα ο Τζόυς δεν με κατάλαβε πάντως.

Cherryfairy είπε...

ο Ταχτσής ναι.

sorry_girl είπε...

Κι εγώ θα συμφωνήσω με την Cherry περί Ταχτσή.Και περί Ραπτόπουλου στο "Μαύρο γάμο". Είναι το μόνο μυθιστόρημα που είδα να αποτυπώνεται η γυναικεία υστερία τόσο ρεαλιστικά.
Καλημέρες