Skip to main content

Μικρέςςςςς Πράσσσσινεςςςςς Μολόχεςςςςςςςς

Ωραία…
Να ‘μαστε πάλι εδώ. Με το μυαλό σαν στημένη σφουγγαρίστρα σε κουβά με βρώμικα νερά. Τι να πω; Για την Cartagena; Κούκλα. Ωραία σαγκρύα, ωραίες γυναίκες (δεν είπα όμορφες – ωραίες είπα και είναι καλύτερες αυτές), ωραία σοκάκια – δρομάκια και γενικώς δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.... είμαστε.

Μεσολάβησε και η Νάπολη από το τελευταίο μου τευτέρι, αλλά πάνω – κάτω ξέρετε τι θα πω. Ναι είναι τρελοπόλη και μοιάζει με ελληνική και είναι γεμάτη μετανάστες ίσως περισσότερους από Ιταλούς. Κι εν πάσει περιπτώσει δεν είμαι ο Τάσος Δούσης με τις «Εικόνες» του και είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό. Ούτε όμως η Μαρία πως-την-λένε-που-έχει-την-εκπομπή-στην-ΝΕΤ. Η Μαρία Καρχιλάκη τί κάνει τώρα που τη θυμήθηκα; Γιατί με φτιάχνει έτσι άσχημα αυτή η γυναίκα; Τέλος πάντων.
Α! Είχαμε και ένα Ajaccio - στην Κορσική είναι αγεωγράφητε! – αλλά δεν κατέβηκα. Θα ξαναπάμε.
Είχα λοιπόν ένα Word στο Desktop για να γράφω. Μου ερχόντουσαν διάφορα που θα ήθελα να γράψω και να ποστάρω και τα έγραφα εκεί. Σκέψεις που πεταγόντουσαν, στίχοι, κάτι που μουρμούριζα, ένα είδος τηλεφωνητή με λίγα λόγια το είχα κάνει.
Fragments – ΜανοΜανίες – αποΤυπώματα – Μνήμη – Ερωτήσεις… με κανένα νήμα να δένει όλα αυτά. Και καλύτερα.
Ας πούμε μια απορία που μου γεννήθηκε την ώρα που διάβαζα κάποια blogs είναι:
Γιατί ακριβώς ο Κώστας Τουρνάς θεωρείται επαναστάτης;;;


04-10-06
3:37:48 (για την ακρίβεια)

Συνεχίζω το γράψιμο και το μουσικοχορευτικό μου πρόγραμμα με αμείωτο κέφι, κάπου στη μέση όσων ατάκτως έχω γράψει.
Η Μάλτα είναι γαμάτη. Η Βαλέττα δηλαδή. Που να την δώ όλη τη Μάλτα;
Καλά λέει ο Cave για γαμήλιο ταξίδι εδώ. Η κατάσταση είναι λίγο «Θέλουμε να γίνουμε Άγγλοι – ορίστε, μέχρι που κι εμείς οδηγούμε ανάποδα».
Ιππότες – σπιρούνια και καυτές σέλες. Πολύ ζέστη. Ωραία κτίρια. Να τα βλέπεις – όχι να μένεις.

Διάβαζα διάφορα στα blogs. Το σήριαλ με την Μανταλένα (άλλος με τη βάρκα μας;) και γενικώς αυτόν τον χαμό δεν τον παρακολούθησα live γαμώτο... Άντε τώρα να τα βάλω σε σειρά και να καταλάβω τι και πως. Μέχρι και εκδοτικά συγκροτήματα μπλεγμένα;
Είμεθα διαπλεκόμενοι; Επιτέλους!
- Μαμά τα βλέπεις; Θα πάω ψηλά κάποτε – στο ‘χα πει.
Βέβαια τσάμπα πάει όλο αυτό στα blog. Στην τηλεόραση έπρεπε να βγει ο κόσμος. Σύσσωμος. Παρατηρώ όμως και προσωπικά δράματα.
Δηλαδή όποιος πήγαινε στον Τριανταφυλλόπουλο, δυο εκπομπές τις είχε σίγουρες. Και λίγες λέω.
Να πω κι εγώ με τη σειρά μου κάτι που με πείραξε... πολύ με πείραξε όμως...
Αυτό το ότι η Μανταλένα τελικά δεν είναι η Μανταλένα και είναι άντρας....
Χάλια έγινα γιατί ομολογώ – δεν κρύβουμε τίποτα, ανθρώπινα είναι αυτά – ότι αυτή η φωτογραφία της, εμένα προσωπικά με καύλωνε.
Οφείλω να το παραδεχτώ, είχα τόσες πολλές φαντασιώσεις μαζί της, που μετά τις αποκαλύψεις είμαι πλέον ένα ράκος.
Είναι μεγάλη η απογοήτευση που υπέστην και κάθε ελπίδα που είχα να συναντήσω και να αποπλανήσω αυτό το αθώο – πλην αρκούντως πρόστυχο – κοριτσάκι αιφνιδίως εξατμίσθη.
Όλες οι φαντασιώσεις μου, όλα τα όνειρα που έκανα, τσαλαπατήθηκαν μέχρι να πεις Μαρία-Κυπριωτάκη-Περάκη.
Την είχα πλάσει τόσο ωραία στο μυαλό μου, ότι την στριμώχνω λέει, εκεί, ανάμεσα στα ροζ και πράσινα κουκλάκια της αυτή είναι όλο «καλέ μη, καλέ τρελός είσαι, ααααα τι κάνεις εκεί; Ιιιιιιιι» και της κάνω ένα ταχύρυθμο «Εισαγωγή στην σεξουαλική παράνοια» ακούγοντας τα νησιώτικα του Πάριου, ενώ παράλληλα φανταζόμουν ότι είναι και κόρη στελέχους της Νέας Δημοκρατίας οπότε είχα και πολιτικό έρεισμα.
Αλλά κάτι τέτοια σκάνδαλα γίνονται και δεν πάει μπροστά ο τόπος.

Άκου άντρας. Γιατί μου το χαλάς ρε postη μου;
Και ωραία. Αυτός το ‘κανε που το ‘κανε. Η Πολιτεία τι κάνει; Που είναι το συντεταγμένο Κράτος; Τα κόμματα τηρούν σιγή ιχθύος. Η Κυβέρνηση;
Καμία αντίδραση; Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;
Πόση αναλγησία επιτέλους; Φτάνει πια. Ως πότε ρε παιδιά; Ως πότε;

Σταματάω την πολιτική μου παρέμβαση στα κοινά γιατί συγκινούμαι με αυτά και έχω δυο μεγάλα προβλήματα. Κατά πρώτον τρέμουν ανεξέλεγκτα τα μπούτια μου, και έπειτα, λόγω ακούσιας σωματικής αντίδρασης, φουσκώνουν τ’ αρχίδια μου.
Από μόνα τους.
Αλήθεια λεω, υποφέρω, γίνομαι ρεζίλι στους γύρω... εξευτελισμός.
Είδα γιατρούς στο Λονδίνο, το Εσκι Σεχίρ και το Λιόπεσι, ειδικευμένους στο φαινόμενο και μου είπαν ότι είναι κατά βάση ψυχολογικό το θέμα.
«Σταματήστε αγαπητέ μου αυτή την βλαβερή συνήθεια να γράφετε ανθρώπους και καταστάσεις επί των όρχεών σας», είπε ο γιατρός, και μου έδωσε μια συνταγή.
Κοτόπουλο με μπάμιες και μελιτζάνες. Ωραίο φαγητό. Και εύκολο σχετικά.


A! κοίτα να δεις.
Τυπώνουμε τις μαγνητικές κάρτες τώρα και κόλησε ο printer σε μια. Την βγάζω, και βλέπω το όνομα του επιβάτη:Stephen Blum!
Ο Π που είναι να το δει;
Γεια σου ρε Joyce, κι ας μη γράφεται έτσι.
Επίσης, γειά σου χαρά σου Βενετιά. Γειά χαρά ντάν κι αμύγδαλα, γειά σου και σένα Γιακουμή.

Άντε, πήγε 4:29:49
Ώρα για νανάκια.
Ότι ακολουθεί παρακάτω είναι .... μακάρι να ‘ξερα...



Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης. Πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Θα μείνω πάντα....

Δεν έχω ιδέα
Ιδέα δεν έχω
Κενό περιέχω
Το πλήρες κενό.

Δόξα είν’ η ευθύνη της δικής μας Αλλαγής.

Η Γυναίκα του Καίσαρα, πλέον, αν φαίνεται, είναι κιόλας!

Η Μοίρα χτυπάει, ακριβώς την στιγμή που πιστεύεις ότι ελέγχεις το Σύμπαν σου.

- Jesus died for our sins.
- That shall be his underwing.

I love the smell of napalm in the morning.

You.
You! – Yes you!
Stand still laddie!


Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine.

The horror...the horror.

…But she looked good in Ribbons…

…This Desire to possess her, is a woundand is naggin at me like a shewbut, I know, that to possess her is, therefore, not to desire her….


Τεντώνεται η σπονδυλική στήλη. Φυσάει ένας ωραίος αέρας, στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στις μασχάλες, ανοίγεις τα χέρια και σχεδόν χαμογελάς. Την ώρα που πέφτεις.

Έχω το ΜΗΔΕΝ να σε εμποτίσω.

Όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντιου.

Το χιούμορ των περιοδικών με τα σταυρόλεξα. Ποιός νορμάλ άνθρωπος μπορεί να γελάσει με αυτά; Ιδίως όταν έχουν τίτλο «Χιουμοριστικό Διάλειμμα», «Εδώ γελάμε», «Εύθυμη ώρα».

«...Θα..θα σε σκοτώσω... είσαι ο διαφθορέας μου.
Εσυ... εσύ δεν μου είπες ότι η ηχητική στις τουαλέτες είναι διαφορετική;
Ε, είπα κι εγώ να δοκιμάσω... και δοκίμασα...
Και πράγματι ε; Πράγματι!
Εκεί μέσα, τα ποιήματα, όσο γελοία κι αν είναι, αποκτούν... άλλο κύρος, άλλο... νόημα.
.........
- Ήταν, τότε... που κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικός.
- Και οι δικοί σου; Το μάθανε για το...
- Τους τα προφτάσαν απ’ το στρατόπεδο. Χαρτί και καλαμάρι... κι ο πατέρας μου... Γέρος... Στρατηγός... 90 χρονώ....Σηκώθηκε.......και μ’ έφτυσε.

- Κι εσύ, τί έκανες;

- Εγώ... εγώ...... έφυγα. Έφυγα.Η μητέρα μου φώναζε στο δρόμο...«Μιχάληηη... Μιχάληηηηηη»κι εγώ... έφευγα..... έφευγα...... έφευγα.........Άκουσα έναν γδούπο πίσω μου...Θα λιποθύμισε....



Διάλογοι επιβατών με πλήρωμα:
- Που θα είμαστε αύριο;
- Καρταγκένα
- Τόσο γρήγορα παει το καραβι;
- Τι εννοείτε;
- Αφού η Καρταγκένα ειναι στην Κολομβία
- Υπάρχει και στην Ισπανια Καρταγκένα
- Άκουσε να δεις νεαρέ μου, δε θα μου πεις εμένα που είναι η Καρταγκένα.
- Εντάξει τότε. Αυριο θα είμαστε στην Κολομβία. Εντάξει;
- ....

- Είδα 2 φαντάσματα στην καμπίνα μου. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.
- Και τί κάνανε;
- Εκείνος καθόταν όρθιος κι εκείνη καθιστή στο κρεβάτι. Και με κοιτάγανε.
- Σας μίλησαν;
- Α δεν ξέρω, έφυγα. Ίσως έπρεπε... να τους μιλήσω; Τους ξέρετε δηλαδή;
- ....

- Να σας ρωτήσω... Εσεις – το πλήρωμα – εδώ κοιμάστε; Τα βραδια που πάτε;
- Α, τα βράδια... Τα βράδια έρχεται ένα ελικόπτερο, μας πάει στην στεριά, κοιμόμαστε και κατα τις 4.30 μας γυρνάει πίσω για δουλειά.
- (Το επόμενο πρωί υπήρξαν παράπονα στο Guest Relations Office για φασαρία από ελικόπτερα).
- ....


Πως να είναι ο Al Bano πρωταγωνιστής σε τσόντα;.

We ‘re in the ride to Nowhere,
Come on inside….

- Σε πονάει με τη νοτιά;
- Όχι απ’ αλλού πονάω.

Ο administrator που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να μισεί τους χρήστες του.


Αχ, αυτός ο άτιμος ήθελε μαχαίρωμα,
Ένα βράδυ που ‘βρεχε, μέχρι το ξημέρωμα.
Χραααααατς ! τον άτιμο!

Τονίστε την παρακάτω λέξη:
ΑΝΙΑ.

Καίσαρ, από έναν θάνατο σε κάμαρα
Κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
Δεν θα ‘ναι ποιητικότερο και πι’ όμορφο
Ο διάφανος Βυθός και τ’ άγριο Κύμα;
(Λύκεια Χορηγία).

«Όταν σας δείχναμε το Φερράρι, εσείς κοιτούσατε το δάχτυλο».

Υπάρχω λες, κι ύστερα δεν υπάρχεις.

Η Έπαρση προηγείται της Πτώσης.

Κι όπως λεει και μια ψυχή, ένα να λέμε, πολλά να καταλαβαίνουμε.

Comments

Γείτων said…
Ωραίο κομμάτι του θέματος της Μανταλένας έπιασες μπράβο.

Αλήθεια το ξέρεις ότι τη μέρα που έγινε το τσουνάμι είχε πρεμιέρα ο Νταλάρας με το Ρέμο στο μαγαζί; Ναι ρε χαμός!

(Μα πως καταφέρνεις και ΚΑΘΕ φορά χάνεις την ουσία και να εξετάζεις το μοναδικό πράγμα που δεν είχε ουτως η αλλως σημασία δε μπορώ να καταλάβω.)
Sox said…
auto kai an einai ekpliksi..ekei pou xathikes apo to blog tis A.V. sunexizeis akathektos edo..nice
Βρε γαμημένε, πρωινιάτικα! Τουλάχιστον, καλά που σαλτάρεις μακριά και με ικανοποιητικό μισθό.
Kαλημέρα Godot.
Πώς θα με κουτουπώσεις βρε από την άλλη άκρη της γης;


Ωραίο brainstorm.
Thanx και για τα mail με τις fotos. Γιατί δεν τις ποστάρεις κι εδώ; Δεν έχεις καλή σύνδεση;
Sigmund_01 said…
Γεια σου Godot!!!
Το παραλήρημα εκπληκτικό :-)
Δεν λες του ελικοπτερά να σε πετάξει ένα βράδυ Αθήνα για μπίρες;!!!
Γειά σου ταξιδιάρη.

σου στέλνω κι ένα φιλί, μέχρι να φτάσει θα έχει και αλμύρα.
divine mitsakos said…
Μπονζούρ Godot :)))
[μωρέ μην πιάνεις και συ το θέμα της ίντριγκας στα μπλογκ, άσε σε παρακαλώ, η μανταλένα είναι άντρας αλλά έχει φωτό γυναίκας, η μάτζικα θεωρεί πως ξεσκέπασε το σκάνδαλο του αιώνα, κι όλοι μαζί παρακολουθούμε κάτι που εμένα μου θυμίζει ριάλιτι τα οποία σιχαίνομαι και θεωρώ κατάντια!
Όχι άλλο κάρβουνο!
Άισιχτίρ να πούμε.
Ταξίδευέ μας και χέσε την ίντριγκα].
Και επιτέλους έλα πίσω να πιούμε τα ποτά μας, αυτό μετράει...
Godot said…
Κοιτάχτε με γειτόνισσες ψαράκια τηγανίζω.
Αυτό ξέχασα να το γράψω.

Ο Νταλάρας από εδώ και πέρα θα ασχολείται με τα τσουναμοθύματα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και την ακαριαία αντίδραση κάποιοι την κατηγορούν βλέπω.
Αλλά έτσι είμαστε. Αχάριστοι. Μη δούμε να βοηθάνε οι καλλιτέχνες την ανθρωπότητα, να πέσουμε να τους φάμε.

SOX τι όνομα είναι αυτό; SOX? Αυτο είναι εφιάλτης... Ξέρεις τι ειναι το SOX?

Κουμπάρε, μεσανυχτιάτικα ήταν. Το σαλτάρω κάνει ρίμα με το σαλπάρω. Πάνε σετ αυτά.

Μανταλένα, μη λες "κουτουπώσει" - μη λες βρωμόλογα σε παρακαλώ.
Μου το χαλάς περισσότερο.

Sig01 - ε, έκαστος στο είδος του. είμαι τρομερός στο παραλήρημα.

Καλημέρα Shakespeare. Ακομη In Love? τς τς τς.....

Μαρκησία, τα σέβη μου. (λύσσα το κανες)....
Godot said…
Mitsakooooooo....
Ελέγα να ρθω απόψε αλλά ο ελικοπτεροπιλότος έπαθε μαγουλάδες....
Γαμώτ@!#$@%^^$%&**

Αυτή τη Magica δεν τη διαβασα καθόλου να πω την αλήθεια.
η Ντε Σπέλλ και η Μοργκάνα λε Φαι είναι αγαπημένες. δεν ρισκαρω να χαλαστω.
Anonymous said…
Αγαπητέ Godot,
ποιός καλός Σαμαρείτης ανέφερε πως ο Τουρνάς είναι Επαναστάτης(?!)...όπως ο Σφακιανάκης έλεγε πως είναι Αναρχικός ένα πράγμα ε? :)
Godot said…
Akrivws etsi...
Alla de gamietai....
o kathenas gia ton eayto tou, dikio exei. Kai ton pnigei kiolas...
mmg said…
vremwromou..
o tournas einai epanastatis xwris aitia=kata to delfikon protypon:
a)o tournas,einai epanastatis xwris aitia
b)o tournas einai epanastatis,xwris aitia
voithisa?
oso gia ti diablogi-apexw(x=h or ks-both apply)alla my blvd r trbld-& afto me peirazei-wsgnwston-sto nefro & ligo pio panw & aristera

missd u e?
ASMOUAAAATSSSSSSprasssinimikriiimoloxa:)
Sox said…
o sox dinonei agnoia (efialtis? mia xara akougete)
Bitch Girl said…
Α ωστέ εδώ είστε κι εγώ σας περιμένω σε άλλες διευθύνσεις [πως αλλιώς θα δικαιολογηθεί κ το όνομα...;)] και λέω θα τελειώσει το ερημομουντιάλ δεν μπορεί και τελείωσε κι Αργεντινή δεν έκανε τπτ κι ας είχε αρχή messi και τέλος...αλλά ποστ πουθενά :)
Π said…
Παρών! Stephen Blum? The Lord works in mysterious ways... Rejoyce, rejoyce!

«I love the smell of napalm in the morning»: Mιά από τις αγαπημένες μου σκηνές και ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς.

Nα παρατηρήσω επίσης ότι η φράση «γιατί ακριβώς ο Κώστας Τουρνάς θεωρείται επαναστάτης» είναι δείγμα υψηλού και αμόλυντου σουρρεαλισμού...

(Kαι το x = h or ks της mmg είναι δείγμα υψηλής άλγεβρας.)

Προσέτι (αγνοών συγκεκριμένα πρόσωπα ή πράγματα και ομιλών περί των ταλανιζουσών υμάς χρονίων γραφογενών οιδηματογόνων παθήσεων εν γένει), εκτός της συνταγής του ιατρού σας προσωπικώς μοι έχει χρησιμεύσει πολλάκις η ακόλουθος σύστασις του Eμμ. Pοΐδου: «Σέβομαι τους νεκρούς και όταν ακόμη είναι ζωντανοί».
Godot said…
SOX - you asked for it. http://en.wikipedia.org/wiki/Sarbanes-Oxley_Act

Bitch - Ζητώ ταπεινά συγνώμη. Απαράδεκτος και αδικαιολόγητος. Συνηθίζω όταν με ψάχνει μια bitch να είμαι ακαριαία εκεί, στην περίπτωσή σας όμως, δηλώνω ένοχος.

Π - Με κολακεύετε επικίνδυνα και μου δημιουργείτε συνειρμούς.
Γιατί τώρα ο Ροίδης μου κάνει μια περίεργη αντιστοιχία με τον Heiner Muller?
"Τοποθέτησα παντού καθρέφτες, για να μπορέσετε να πεθάνετε στον πληθυντικό".

Να αφήσω σημείωμα στο ψυγείο να το ψάξω, αλλά φευ! Δεν έχω ψυγείο....
Sox said…
agapite G. perimena kati pio stylish efialtiko

..auto einai kseneroma (kai dinete emfasi sto pos grafete: SOx).

Ego san pio tapeinos, grafomai me peza: sox.

(peza?f@k! autos kai an einai efialtis)
Jamella said…
με το μαλακό..λίγο ακόμα και θα ενθουσιαστώ με τέτοια κείμενα τόσο ώστε δεν θα ξαναγράψω ποτέ, τίποτα..
:-D
Bitch Girl said…
συγχωρεμένος λοιπόν (με την καλή έννοια) αρκετή τιμωρία ήταν για σας ότι δεν είδατε το Νικολάκη το Σπηλιά...;)
Natalia said…
Αυτή την ψυχή προς το τέλος του ποστ την ξέρω κι εγώ.
Κι όπως συνηθίζω να απαντώ ρίχνε και καμία υποσημείωση για να καταλαβαίνουν και οι ηλίθιες ανά την υφήλιο!
tomboy said…
αγαπητέ godot
εχω πάθει commentiko block από τότε που έφυγες.
θέλω να σου αφήσω σχόλιο και μου βγαίνει μόνο ένα
!@$#@#$!@
σταδιαλα

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…