Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Ημερολόγιο Καταστρώματος ΧΙII

Τί είναι ο άνθρωπος;
Τί είναι ο άνθρωπος λέγω;

Ακριβώς...

Τίποτα....
Ένα τίποτα είναι ο άνθρωπος.
Πας να φάς ένα αρνί, και σε τρώει το αρνί...

Υπαρξιακό flash. Λόγω της ημέρας.
Γεννέθλια.

Και να ζήσω σαν τα ψηλά βουνά, και να ευτυχίσω και ότι επιθυμώ και μπλα μπλα μπλα μπλα....
Και να οι τούρτες, και να τα τραγουδάκια και να τα παστέλια και να τα ξερολούκουμα....
Φου στα κεράκια...

Αν είσαι νορμάλ άνθρωπος και κατά που πρέπει, χαίρεσαι την μέρα αυτή. Είσαι λιγάκι ο πρωταγωνιστής, όλοι λένε για σένα τα καλύτερα (μπροστά σου), κονομάς και κανένα δωράκι που όντως σ’ αρέσει.

Αν είσαι Alu d’ Alu, σκέφτεσαι αναλόγως.
Σου ‘ρχεται Καβάφης, «πως πέρασαν οι μέρες, πως πέρασαν τα χρόνια», ή ένας Έσσε στην ξεφτίλα με τον ήρωα να έχει κάνει συμφωνία με τον εαυτό του πως η μόνη μέρα που δικαιούται να αυτοκτονήσει είναι μία τον χρόνο: Τα Γεννέθλιά του.

8 Σεπτεμβρίου. Τα Γεννέθλια της Θεοτόκου. Ορίστε.

Κι η Παναγιά μαζί μας είναι.
Ας πούμε, η Παναγιά η Ποδοκνημική έβαλε το χέρι της και βρήκα παπούτσια στην Λισσαβώνα.

Ωραία πόλη, δεν λέω, αλλά για κάποιον λόγο όλες οι γυναίκες είναι κοντές, χοντρές και τα χάλια τους...
Ενώ η Μεσόγειος... Αυτή η παλιοMarre έχει τελικά τις ωραιότερες γυναίκες. Μέσα – έξω.
Από Ισπανία, μέχρι Λίβανο. Από Βενετία μέχρι Αλεξάνδρεια. Όπου βρέχεται το χωράφι από Μεσόγειο, βγαίνουν οι πιό ωραίες γυναίκες. Και μάλλον γι’ αυτό η Πορτογαλία είναι εκεί στην πάντα.
Που πα’ ρε Κονσεισάο;

Α! Γιορτάζουν και οι Μαριάννες αν δεν το ξέρατε. Διασταυρωμένο από την Αρχιεπισκοπή. Όχι, δεν κάνω πλάκα.
8... ένα άπειρο που σηκώθηκε όρθιο να ξεπιαστεί από την ξάπλα.
Κι έτσι αρχίσαν τα προβλήματα. Έκανε κι ένα βήμα, μετά κι άλλο, και τώρα πια είναι απλά παντού. Και φέτος παλαβό βράδυ... Δεν θέλω να γίνω μάνα, μια χρονιά να κάνω γεννέθλια όπως όλος ο κόσμος θέλω, μπορώ;
Ποιός είπε όχι;
Πάλι εσύ;

Όμως... το να ξέρω ότι η συμμορία μου και οι δικοί μου άνθρωποι μαζεύτηκαν και ήμουν κι εγώ εκεί επειδή με έφεραν κι επειδή κι εγώ δεν φεύγω, ήταν κάτι που ξεπερνάει το σημαντικό.
Ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες. Μαζί με όλους όσους δεν ξέρω και μόνο ψήγματα έχω ακουμπήσει. Ήταν απίστευτο συναίσθημα.

Τόσο απίστευτο όσο το ότι ο Sourfou ήταν συνεπής.
Μετά το τηλεφώνημά μας ξαναγέμισα το ποτήρι μου, έκατσα πίσω, ο Cave μου ‘λεγε για τους Σκλάβους της Κυριακής, για τον Θρόνο του Ελέους, για την φίλη μας την Carny, για κάτι παιχνίδια με μύγες, ένα κουτί του Μαύρου Παύλου, για πράγματα που συμβαίνουν βαθιά μέσα στο δάσος – να και οι «συμπτώσεις» – μόλις μπήκε το γαμήδι και παίζει.
Έ άντε γαμήσου.
Καλά, άστο να παίξει κι άντε μετά.

Έτσι κι αλλιώς το σύνθημα ήταν εξ’ αρχής Deep in the Woods. Έτσι κουμπάρε;

11 Σεπτεμβρίου.
Βράδυ. Παραλίγο μεσάνυχτα. Κομμάτια. Κούραση. Υπερένταση. Αυπνία.
Δεν πήρα και κανένα μπουκάλι και είμαι με Johnnie Black σε χάρτινο ποτήρι. Να είχα και παγκάκι reserve να το καταλάβω. Αλλά εδώ έτσι;
Μόλις πάτησα το play και άρχισε η φιλενάδα μου η Siouxsie το Overground. Μετά θα πεί το Venus in Furs. Και μετά τα άλλα. Πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο πριν μπει το Face to Face γιατί πάντα μου θυμίζει την MMG με τον DivineMitsako αγκαλιά να το τραγουδάνε και να πίνουμε παγωμένη Zubrowka σφηνάκια. Και θα κολλήσω και που μυαλό να συνεχίσω μετά;
Α, σήμερα είναι και η επέτειος των δίδυμων πύργων ε; Άντε, και του χρόνου. Εδώ κρατήσανε κι ένα λεπτό σιγή. Στις 12 ακριβώς. Αφήσανε κάτω τα πηρούνια, πήραν το θλιμμένο ύφος, σταυρώσανε τα χέρια επάνω στην μπάκα τους και μετά από ακριβώς 60’’ ξαναπλακώσανε το λουκάνικο ζητώντας κι άλλη κέτσαπ.

Cities in Dust. Ξαναμανά Siouxsie. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αυτό που δεν συνιστώ είναι διακοπές στο Γιβραλτάρ. Για την Ισπανική πλευρά (που είναι στην Αφρική) δεν ξέρω, αλλά το να είσαι στην Μεσόγειο γεωγραφικά και στην Αγγλία ουσιαστικά είναι τραγελαφικό.

Παγίδα για τουρίστες ξεκάθαρη, ποτά και τσιγάρα λίγο φτηνότερα για τα λιγούρια, μια σταλιά αηδία με μοναδικό αξιοθέατο ... έναν βράχο. Φεύγοντας, η ταμπέλα στο Terminal λέει: Thank you for visiting the Rock. Μου θύμισε μοιραία τον Sean Connery να λέει Welcome to the Rock, με τη βαριά σκωτσέζικη προφορά που όλοι αγαπήσαμε.
Είναι σαν αυτό που κοροιδευτικά λέμε για την Λάρισα, και που είναι παντού. Γρήγοροι θαυμαστές του Tom Cruise με το κωλοφτιαγμένο να ρίχνει σκαστές ενώ το beat βάζει μπρος τους συναγερμούς των παρκαρισμένων. Παραδοσιακά πράγματα. Μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση για να θυμηθούμε τα παλιά αγωνιστικά συνθήματα.

Το «Μαλ(ι)ί, γυαλ(ι)ί και παντελόν(ι)ι L(ι)ee» επίσης βρίσκει απόλυτη εφαρμογή.
Όλοι για κάποιον λόγο πήγαν τρέχοντας μεσημεριάτικα να φάνε «English Breakfast». Μπορεί να είναι μια θαυμαστή εμπειρία δεν λέω, αλλά επανέρχομαι στον Σταυρίδη: «Άχου και δε με νοιάζει - Άχου και δε με νοιάζει».
Το μόνο θετικό ήταν ότι... είναι Μεσόγειος πια εδώ... και άρχισε να μυρίζει σπίτι. Smells like Home που θα ‘λεγα κι εγώ.

Το ξενέρωμα του Γιβραλτάρ διορθώθηκε την επομένη.
Μάλαγα. Νόμιζα πως βρέθηκα στην Κρήτη. Ευσεβείς πόθοι θα πεις. Κι όμως. Μικρή πόλη, ήσυχη, το μεσημέρι κλειστά τα μαγαζιά και γενικώς το «market» σε siesta.
Ζέστη, υγρασία αλλά υποφερτή κι ωραία. Παλιές εκκλησίες – αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, το σπίτι του Picasso... πού βαφτίστηκε ο Picasso... που πήγε σχολείο ο Picasso, και τα ταξί Citroen Picasso.

Στον Β’ αντρικό ρόλο ο Θερβάντες. Ωραία καφέ μέσα στα στενάκια, ράθυμη κατάσταση με τον ήλιο ντάλα.
Γενικώς στους δρόμους, Αλμοδοβαρικές Ισπανίδες από 30 μέχρι 50, όλες Κυρίες. Από αυτές που μιλούν τρυφερά αποφασισμένες σε χαμηλή ένταση. Τα σέβη μου.
Την Μαλαγα(να) την γύρισα αρκετά με ένα θαυμάσιο παιδί από την Σερβία.
Συναντηθήκαμε να κοιτάμε ένα παλιό Ισπανικό καράβι – τώρα πια εστιατόριο, και απλά αρχίσαμε να περπατάμε μαζί. Γυρίσαμε την μισή Μάλαγα σε μία ώρα. Ακόμη δεν ξέρω πως τον λένε, αλλά ξέρω την μισή του ζωή. Τί είναι πιό σημαντικό;
Πλάκα στην πλάκα, όταν λέει ο Νιόνιος για τα Βαλκάνια κάτι ξέρει. Τί να μας πουν οι Λατίνοι για πάθος και τρέλα; Όλο φρου φρου κι αρώματα και τίποτα στην πράξη. Εν πάσει περιπτώσει, αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Πήρα άλλο ένα black και ερχόμενος πέρασα από το Deck 2.
Κάθε βράδυ, αργά, στους διαδρόμους αράζει η μαυρίλα. Με καμιά μπύρα, ένας τραγουδάει μόνος του, μια καμπίνα με ανοιχτή την πόρτα, ένας στο πάτωμα μισός μέσα μισός έξω, 2-3 μέσα, θα παίζουν και τίποτα drugs πολύ στο κρυφό, πιο δίπλα Τζαμαϊκανοί βάζουν τέρμα τον δικό τους Καζαντζίδη και νοσταλγούν την πατρίδα τους με τον δικό τους τρόπο... αλλά η ατραξιόν εκεί είναι ένας – δύο τύποι οι οποίοι στήνουν μια καρέκλα μέσα στη μέση του διαδρόμου και κουρεύουν τον κόσμο για 5 δολλάρια. Κάθε βράδυ εκεί. Συνήθως σε ήσυχους διαδρόμους. Πρέπει να ψάξεις για να τους βρεις. Απόψε έχει κίνηση το Deck 2.

Οι brothers κάνουν παιχνίδι.

Έκανα ένα τσιγάρο στο Officer’s mess. Στα επάνω decks είχε formal night. Τα σμόκιν και οι τουαλέτες πάνε σύννεφο. Μερικά γερόντια είναι πολύ συμπαθητικά. Μπαίνουν στον ρόλο. Respect.
Οι νεότεροι, γκόμενοι και γκόμενες θα μείνουν μια ζωή.
Βλέπω τον παππού στον ρόλο του καβαλιέρου και νοσταλγώ αυτό που δεν ζει η δική μας γενιά και ξέρω μόνο από τις ταινίες.
Σιωπηλά ευτυχισμένοι, αθόρυβα ερωτευμένοι, αμίλητα συνένοχοι, περπατούν αγκαζέ προς το Grand Restaurant, ή για αλλού. Υποκλίνομαι.
Αν ήμουν ο Cruise Director, ίσως να έμπαινα στον πειρασμό να έκανα μία θεματική formal night. Με τί θέμα;
Το «Eyes Wide Shut» μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον.
Αυτό το Τελεταρχικό – Ιεροτελεστικό με έχει στοιχειώσει. Τί να πω;

Αλλαγή μουσικής. Jazz. Στο γραφείο με ένα φως στον απέναντι τοίχο, Cry me a river, σχεδόν δηλητηριασμένος από τα τσιγάρα, η γεύση του Black, μόνο ο καλόγερος με το καπέλο δίπλα από τη γυάλινη πόρτα λείπει, και το Private Investigations γραμμένο ανάποδα.
Να ακούτε Duke Ellington. Κάνει καλό σε όλα. Κυρίως στον βαθμό απεμπλοκής από την πραγματικότητα.

Αύριο ξημερώματα, Civitavecchia. Καμιά εξηνταριά χιλιόμετρα από την Ρώμη. Θέλω να πάω αλλά αν δεν περάσεις βράδυ στην πόλη, πως να την ευχαριστηθείς; Να πάω για 5-6 ώρες; Όχι. Ιδίως όχι σε αυτή την κατάσταση. Εξάλλου θα ξαναπεράσουμε από εδώ. 2 μήνες θα περάσουμε στην δυτική Μεσόγειο, και τα μυαλά μου είναι στην Barcelona.

Και μπαίνει τώρα και το Sinnerman να μου βγάλει τα άντερα. Αυτό το τραγούδι για αυτό τον σκοπό γράφτηκε. Να σου βγάζει τα άντερα. Να σου πετάει τα μυαλά στα τζάμια.
10’ και 19’’ χωρίς έλεος.

Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν από την μέσα μεριά της πόρτας, από την έξω, κάποιοι παίζουν πίνκ-πόνκ...
Στο επόμενο πόνκ, η ώρα θα είναι, Μία..... και 54 ...... ακριβώς.


Υ.Γ.
Face to Face και πάμε για ύπνο.
Μάλλον.

8 σχόλια:

Natalia είπε...

Εύχομαι τα καλύτερα Μάνο.
Μπαμπάκι οι δρόμοι σου και καλοτάξιδος σε όλα τα όνειρα που κάνεις...

Η Λεία. :ο)

mario είπε...

Αντέχεις ε?
Καλημέρες Μάνο.
φιλιά πολλά

Epsilon είπε...

Κατάφερες να κοιμηθείς μετα το Face to Face? αν ναι πες μου τον τρόπο.

The Motorcycle boy είπε...

Αρχηγέ, πήρα ένα DVDάκι της Siouxsie με 2 συναυλίες. Στην πρώτη παίζει με ορχήστρα γκράντε, κουστουμιές και τουαλλέτες (όχι WC). Η δεύτερη είναι από το προηγούμενο βράδυ που έχει παίξει χύμα σε ένα κλαμπάκι με μεθυσμένους κοιλαράδες να σκουντουφλάνε. Καταλαβαίνεις φυσικά ποιά είναι η καλύτερη -έτσι; Πως το λέγανε παλιά; The lady is a tramp. Και αυτό δεν αλλάζει.
Άντε, έλα από δω να στο γράψω. Έγινε;
Υ.Γ.: ...there's a funeral swinging

Atron είπε...

Α ρε Γκοντέ... σχολείο είσαι τελικά. Πας και τα τρως όλα στο κεφάλι και μας τα σερβίρεις στο πιάτο. Και το γαμάτο είναι πως δεν μεταφέρεις μόνο εικόνες, αλλά και την αίσθηση που αποπνέουν όλα. Εικόνες και αξιοθέατα βρίσκεις εύκολα..

Sigmund_01 είπε...

Περπατώντας και μιλώντας με έναν άγνωστο...
Κάτι σαν από καρδιάς εξομολόγηση μου μοιάζει...
Να είσαι πάντα καλά και καλοπερπάτητα τα νέα παπά :)

divine mitsakos είπε...

πόσο μαζί με πήρες σε αυτό το ταξίδι...
και πήγες για ύπνο και με το face to face!
άντε να πλησιάζεις σιγά-σιγά
και κει στη Μπαρσελλλόνα (με το παχύ το λου, το καταλανικό) εύχομαι να δεις και κάτι που δε θα είναι μόνο φρου-φρου- το ξέρω δηλαδή
τώρα εγώ ακούω overground και σε χαιρετώ
τα σέβη μου

Godot είπε...

Νατα-λεια: Χρόνια και ζαμάνια. Ε, και;

Μαριώ: Έτσι λέω. Θα δείξει η νεκροψία.

Ε: Αφού είναι εισαγωγή σε όνειρο. Το μόνο που μένει είναι ... να κοιμηθείς για να το δεις όλο.

Atron: Τελικά... μάλλον σχολείο πρέπει είμαι. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι καταλήψεις από ... διάφορα.
Α! Τη δουλειά κλείσε μου μπας και γυρίσω.

Sig01: Δεν το βαφτίζεις, απλά προκύπτει. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Πολύ απλά και χαλαρά. Είμαστε και ομόδοξοι με τους Σέρβους... Παναγία μου τί λεω.

DivMitsakooooo: Δίπλα είμαι! Η Μεσόγειος είναι η μεγαλύτερη πουτάνα του πλανήτη και η πιό αγαπημένη. Την Μπαρτσελλλόνα την περιμένω κι ελπίζω να με περιμένει κι αυτή.....

Κουμπάρε, ξέρεις τα κουμπιά μου και με ταράζεις διαρκώς. Δηλαδή θες να βγώ κολυμπώντας στην μπανιέρα σου τώρα;;;;
Love is for fools and all fools are lovers