Skip to main content

Ημερολόγιο Καταστρώματος VIΙ - Πιφ!

13/Αυγούστου/06.
15:45 Χμ..Χμ........
Θα ναι η περίοδος που τα κανάλια θα μιλάνε για «καλοκαιρινή ραστώνη», «κύμα εκδρομέων», «λουομένους», θα κάνουν οικονομικές αναλύσεις για την τρέχουσα σεζόν σε σχέση με τα γεγονότα στην Μ.Ανατολή και το Λονδίνο, το θερινό τμήμα της Βουλής θα περνάει τις γνωστές τροπολογίες αθόρυβα όταν δεν θα ξύνει τ’ αχαμνά του (με συγχωρείτε, τα αρχίδια του ήθελα να πω), θα δείχνουν πλούσιο ρεπορτάζ από τα μέρη που παραθερίζει ο Prime Minister , o Γιωργάκης και τ’ άλλα παιδιά, τα μεσημέρια θα ξαναδείχνουν «Ντόλτσε Βίτα», «Τρείς Χάριτες», «Ρετιρέ», Ταμτάκο στο ναυτικό, κε σερά σερά..... Αθάνατα πράγματα αυτά. Η Ελλάδα είναι σαν την τηλεόρασή της. Και η τηλεόρασή της είναι σαν την Λάμψη του Φώσκολου. Έχανες 589 επεισόδια; Ε, και; Το έπιανες το νήμα της πλοκής απ’ τα 3 πρώτα λεπτά. Μοναδική σωτηρία να γίνει σαν την Λάμψη του Κιούμπρικ.
Στα νησιά το πάρτυ θα συνεχίζεται, μέχρι τις 16 του μήνα που θα εξαφανιστεί το 60% λες και το απήγαγαν εξωγήινοι, παρέες θα χοροπηδάνε με ότι μαλακία τους πετάξει ο ψαγμένος dj, θα πιούνε ότι παπαριά τους ποτίσει ο μουράτος barman ή η βυζού barwoman, άλλοι θα πέσουν σε έρωτες «δεν περίμενα να μου συμβεί κάτι τέτοιο-δεν πιστεύω σε καλοκαιρινούς έρωτες-κι όμως συμβαίνουν θαύματα» ακούγοντας «Όλο το νησί, ένα βότσαλο στα πόδια σου.... νια-νια-νια-νιααααα», και η ψυχοθεραπεία των προηγούμενων 11 μηνών και 2 (ή 3) εβδομάδων συνεχίζεται σε συσκευασία fast food. Θα γυρίσουν καταπονημένοι, λέγοντας τι απίστευτα ωραία που πέρασαν στους φίλους τους, παραδίδοντας ταυτόχρονα μαθήματα παρασκευής πικάντικης σάλτσας.
Λέει ο – κατά Χειμωνά – Shakespeare στον Hamlet:
«Το Καλό ή το Κακό δεν υπάρχει· το γεννάς εσύ με το μυαλό σου. Εγώ, είμαι η Φυλακή».
Εγώ, είμαι η Φυλακή.

Το Deck 3 είναι γεμάτο από σίδερα. Μεγάλα σιδερένια κλουβιά που μεταφέρονται οι βαλίτσες. Το απόγευμα και όλο το βράδυ θα τα συναρμολογήσουν, θα τα γεμίσουν με τις αποσκεύες και θα τα ξεφορτώσουν το πρωί που θα φτάσουμε στο Άμστερνταμ. Με περιμένει η Marta εκεί. Μια τρελοιταλιάνα υπεύθυνη του Amsterdam Terminal. Εδώ και 20 μέρες λέμε πώς θα ξεφύγουμε για 1 ώρα να πιούμε έναν καφέ σαν άνθρωποι. Κάθε φορά ή θα χτυπάει το τηλέφωνό μου, ή ο ασύρματός της, ή και τα 2 και θα τρέχουμε σαν βλαμμένα. Απίθανη η Marta.
Όποιος πάει στον Καπετάν-Μιχάλη να μου φιλήσει την Μάρθα. Μην το ξεχάσετε, είναι σημαντικό.
Τα σίδερα. Για αυτά ξεκίνησα να λέω...
Υπάρχουν μερικά εδώ έξω. Οι τρεις πλευρές του κλουβιού αποσυναρμολογημένες η μία πάνω στην άλλη. Συντονίζονται με τις μηχανές και ακούς πότε πότε έναν μεταλικό ήχο. Κάτι μου θύμιζε. Κάπου τον έχω ξανακούσει. Χθες βράδυ κατά τις 3 που γύρναγα στην καμπίνα μου, πέρασα από εδώ. Κανείς. Μόνο τα σίδερα. Θυμήθηκα. Είναι ο ίδιος ήχος από το soundtrack του «Δαιμονισμένος Άγγελος» (Angel Heart). Το μουσικό θέμα όταν ο Mickey Rourke κατεβαίνει με το ασανσέρ..... Ο μεταλλικός ήχος του ασανσέρ.....Είναι ακριβώς το ίδιο.... Μου καρφώνεται η τελευταία σκηνή:
- «You’re gonna burn for this Angel…»
- «Ι know….. in Hell…….»¨
15 Αυγούστου 06 17:καικάτιμουμου

Η χθεσινή μέρα του embarkation ήταν εφιάλτης. Μέσα στην βροχή και τον χαμό. 16 ώρες τρεξίματος – Ήμαρτον, ποιός με τιμωρεί για τις αμαρτίες μου; Πέρασε όμως όπως όλα.
Σήμερα, της Παναγιάς της Αλεξιπτωτοσώστρας, της Παναγιάς της Πισωκούνας, της Παναγιάς της Τζιροφόρας, της Παναγιάς των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων...
Μεγάλη η χάρη σου, χρόνια πολλά Μαρία, γειά σου τσίφτη Παναγιώτη με το μπουζούκι μου.
Στην Βαλτική χειμώνιασε και στα φιόρδ το στρώνει... Από χτες νομίζω πως δεν είμαι σε καράβι αλλά σε F16. Εδώ είναι Βαλτική – δεν είναι παίξε γέλασε. Σαν να κοιμάσαι σε Lada που ταξιδεύει στην Εθνική έξω απ΄τα Καμμένα Βούρλα. Πολύ λακούβα μέχρι το Όσλο μέχρι τώρα και μάλλον θα χειροτερέψει. Καλύτερα. Θέλω να δω Αγ. Πετρούπολη ξανά στα πρώτα του χειμώνα.
Αυτή η κρουαζιέρα έχει ένα ποσοστό 80% γερόντια. Το τί πατερίτσα, Π, και καροτσάκι παίζει, άλλο πράγμα. Πλωτό γηροκομείο. Αν δεν έχουμε κανέναν να μας πάει από πέσιμο με τέτοιο κούνημα, ή από χέσιμο απ’ το φόβο τους, στην Παναγιά την Χουφταλοσώστρα θα το χρωστάμε. V for eVλόγησoν.

Επίσης, η άλλη Παναγιά, η μοναχικοσώστρα, να βάλει το χεράκι της γιατί απόψε θα πρέπει να έχω την διπλή καμπίνα για πάρτη μου. All alone. Θα κάνω πάρτυ. Μόνος μου. Θα μετακομίσω το laptop στην καμπίνα, θα βγάλω και τα ηχεία με το subwoofer που μου έκανε δώρο ο καναδο-Steven πριν φύγει, και μέσα στην μούχλα-σίχλα του Deck 4 θα βάλω τέρμα ένα Mercy Seat να πάνε τα φαρμάκια πάνω. Ξέρει κανείς τί είναι ένα πελεκούδι και πως καίγεται;

Επίσης έχω να θέσω πως οι γυναίκες όταν βρεθούν κλεισμένες σε ένα καράβι μεταλλάσονται. Και παραπονιόμασταν για τα ψώνια που κυκλοφορούν στους δρόμους. Τουλαχιστον πολλές από αυτές είναι και ωραίες γυναίκες. Να δεις εδώ μέσα γυναίκα που δεν της ρίχνεις δεύτερη ματιά (και από εμφάνιση και από στυλ και από προσωπικότητα) να το παίζει Lady Diana να μην το πιστεύεις. Καλά κάνουν με τόσα λιγούρια τριγύρω. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης στα καλύτερά του.
Μου θυμίζει το Λούφα και Παραλλαγή:
«- Καλησπέρα σας κύριε Καρλάτε....»
«- Γειά σου Παναγιώτηηη......»
«- Πάλι πατσούρες κουβάλησε.....»

Η ώρα είναι αισίως 20:23 και αρχίζω και βαριέμαι επικίνδυνα... Τώρα θα πεταχτώ για baby sitting στην γέφυρα στον τύπο που βγάζει την πορεία του πλοίου. Οδηγεί το καράβι και δεν ξέρει να γράψει ένα cd….. να αρχίσω να ανησυχώ;

02:50 πρωι
οι Ινδοί το 15αυγουστό μας, γιορτάζουν την ανεξαρτησία τους. Έκαναν πάρτυ. Με καυτερά φαγητά. Καλό ήταν αλλά βρέθηκα αλλού να τα πίνω. Γράφω με 3 τζιν, 4 μπυρες, 1 μπύρα light (μη βαράς ρε), 2 βότκες, και ότι ξέχασα χρεώστε το μου αύριο. Ήρθα να δω κανένα mail. Παπάρια. Μόνο ο Sig01 επέστρεψε φαίνεται. Πάω να ξεραθώ. Σας ευχόμεθα καλή νύχτα. Τέλος προγράμματος.

Ας το ποστάρω κιόλας να τελειώνουμε....


ΥΓ.
Που είστε κωλόπαιδα;

Comments

zouri1 said…
γυρισα και εγω,και καθομουν να δω τισ φωτο σου,απο το Λενιγκραντ.
Αναθεωρησα αρκετα την αποψη μου για εκει.Γιατι νομιζω οτιπαραμενει Ρωσια,και δεν εχει σχεση με την Λεττονια.
Βαζω και εγω φωτογραφιες απο σημερα.Αντε να διαβασω και τα παλιοτερα σου
sorry_girl said…
Εδώ εδώ!Μες στο όπλο σου σφαίρα μπουχουχου πολύ μελό μου βγαίνει!Φιλιά σταυρωτά και εναλλάξ!
Τι αναβίωσες ρε γίγαντα! Το κατέβασμα του Μίκυ (χάρυ Έιντζελ), με το ασανσέρ στην κόλαση! Ανατρίχιασα -αυτή την ταινιάρα την έχω λιώσει, το σάουντρακ επίσης.
Δε χρειάζεται να σου πω οτι πόσταρες μακράν οτι καλύτερο έχω διαβάσει (το δεύτερο είναι μάλλον το προηγούμενό σου).
Εδώ είμαστε αλλά κι εδώ δεν είμαστε. Αν δεν ήταν ο sigmund να χτυπάει σα βομβιστής από ολούθε θα κλείναμε λόγω έλλειψης προσωπικού.
Έχω τόσα να σου πω, που ούτε να τα ποστάρω δεν μπορώ. Πόσο μάλλον να τα γράψω σε σχόλιο.
Υ.Γ.: Έτσι κι αλλιώς, μας κάνει πολύ καλό να σε νιώθουμε.
Nada said…
Πολύ όμορφη ιστορία Godot! Ειδικά ο τρόπος που περιγράφεις τα γεγονότα είναι απίθανος!

Τι γίνεται με αυτή την Marta; Ξέρω ότι είσαι μέγας καβλιάρης (και τρελός κιμπάρης)!

Υπομονή με τα γερόντια... κάποτε θα είμαστε κι εμείς στη θέση τους (ελπίζω να έχουμε τα λεφτά για κρουαζιέρα τότε!)

Όσο για τα καυτερά φαγητά των Ινδών (έχω μια αδυναμία στα curries γμτ), η λύση ειναι μία: να βάζεις το κωλόχαρτο στην κατάψυξη!!!

Αυτό το ποστ θα το ξαναδιαβάσω το βράδυ... μπράβο ρε φίλε...
Δηλαδή εσύ πίνοντας μια ποτοσαλάτα έγραψες όλο αυτά?
Πάντως όταν μεγαλώσω θέλω να γράφω κι εγώ τέτοια ημερολόγια! Προς Θεού δεν σε είπα παππού, απλά αφού δεν το κατάφερα μικρή, ας το καταφέρω σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία!
Καλά να περνάς!
zouri1 said…
Ευτυχως που δεν τον λες παππου,
γιατι εγω θα ημουν γεροπλατανος
Λίτσα said…
Άμα είναι να γράφεις τέτοια, χαλάλι που έφυγες.
Να'χεις αντοχές.
Κι ανοιχτάδες στη ψυχή.

Φιλιά στα όρια του καύσωνα από Νότο μεριά.
Το Λιβυκό βράζει.
Και το Κρητικό επίσης.

Λόγια και τραγούδια να σε ζεσταίνουνε.

Και σκέψεις, ε;
Καλές. Μόνο.
oistros said…
Η Αγία Πετρούπολη στο πρώτο χιόνι και το Μαρμακέτο στον πρώτο καύσωνα. Χθες ήμουν στα μέρη σου.
Υ.Γ. Το ταξείδι σου πάει τελικά. Και το ημερολόγιο καταστρώματος επίσης :)
unapatatras said…
θα συμφωνήσω με την οίστρο για τον οίστρο σου... καλή συνέχεια ταξιδιάρη & thanks for the ride!
πάω διακοπές :ΡΡΡΡ

για να μάθεις!!!!
Lamiotis said…
Παρολίγον να με πιάσει ναυτία. Πολύ το κούνημα βρε αδερφέ…

Πολύ ωραία η γραφή σου. Κι ωραίος ο χαρακτηρισμός της montresor: ποτοσαλάτα!!!

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…