Skip to main content

Ημερολόγιο Καταστρώματος Χ

- Γύρνα το τούμπα!
- Ποιό;
- Το μυαλό...
- Γιατί; Μήπως πέσει κανένα κέρμα;
- Να αλλάξει θέση η επίπλωση.
- Ε, και; Η θέση θα αλλάξει. Τα έπιπλα θα μείνουν ίδια.
- Τότε πέτα τα κι αυτά.
- Δύσκολα μου βάζεις.
- Και δεν σ’ αρέσει;
- Κουράστηκα πια.
- Τα παρατάς δηλαδή;
- Όχι δεν εννοώ αυτό....
- Ασε τις μαλακίες και τα «δεν εννοούσα αυτό αλλά το άλλο» και πες. Τα παρατάς;
- Όχι.
- Γιατί; Επειδή γουστάρεις;
- Όχι.
- Τότε;
- Γιατί θα μείνω μετέωρος.
- Τώρα αρχίζεις να μου τα λές χύμα και σε γουστάρω.
- Σκατά.
- Στα μούτρα σου.
- Φτου σου.
- Οι πενιές του μπουζουκιού σου.
- Το ξέρεις ότι εσύ κι εγώ είμαστε μεγάλες τρελάρες;
- Στα μούτρα σου να τα λες. Εγώ απλά είμαι το είδωλό σου στον καθρέφτη.
- Μα στα μούτρα μου τα λέω.
- Δεν πας να γίνεις κανονικός πάλι; Μη με τραβολογάς κι εμένα; Τί με πέρασες; Mirror Mirror on the Wall το πέρασες; Θα με ρωτήσεις ποιός είναι και ο πιό όμορφος;
- Α τώρα που πες Wall... αγόρασα και το Wall in Berlin. Τη συναυλία του ’90 στο Postdamer platz.
- Μα δεν ξέρεις πόσο στ’ αρχίδια μου. Αν ήταν πιο μεγάλος ο καθρέφτης θα σου έδειχνα πόσο ακριβώς.
- Σαν τον Θανάση ακούγεσαι τώρα.
- Δε μου λες;
- Τι θές;
- Θα μ’ αφήσεις να κοιμηθώ απόψε;
- Ίσως ήδη κοιμάσαι... το σημαντικό είναι να ξυπνήσεις. Όχι να κοιμηθείς.
- Αχου, μην αρχίζεις. Δεν μπορώ.
- Αν δεν μπορείς, τότε σκάσε.Αν μπορείς, πάλι σκάσε και προχώρα. Πάντως, σκάσε.
- Καλά σκάω.
- Ωραία. Πάντως πιο παλιά δεν το βούλωνες τόσο εύκολα. Ή προοδεύεις, ή ήδη έχεις τελειώσει.

Comments

Λίτσα said…
Μέσα από τον καθρέφτη και τι είδε ο Godot εκεί.
magica said…
Ξέρεις ποιο είναι το κακό όμως ε; ότι αυτοί οι καθρέφτες δε σπάνε ποτέ!
Δεν σπάνε αλλά θολώνουν. Τέλος πάντων. Όπως τα λες Αρχηγέ. Κανά Μπλίξα δεν έβρισκες να πάρεις; Ε, ρε τι έχουμε να τραβήξουμε όταν θα πίνουμε τα τσάγια μας!
Υ.Γ.: Σιγά μην τελειώσουμε και σιγά μη μας τελειώσουν ρε.
mmg said…
mm.i c
mallon kala kanw & anisyxw

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …