Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006

Ημερολόγιο Καταστρώματος ΙΙΙ - St.Petersburg

24/07/06
05:00πμ.
Night audit. Κατέβηκα κακήν κακώς από την καμπίνα στο γραφείο. Χωρίς καφέ δεν υπάρχω. Ευτυχώς απέναντι απ’ το γραφείο είναι το Officer’s Mess με μια μαγική μηχανή που ο καφές ποτέ δεν τελειώνει. Είναι ένα είδος γαλλικού - ευτυχώς όχι το γνωστο νερομπούρμπουλο αλλά ούτε και ο Nescafe που τόσα χρόνια κυλούσε άφθονος στις φλέβες μου. Αν βρώ Nescafe στην Στοκχόλμη θα πάρω μια κούτα. Αρχίζει και με κουράζει η μεθαδόνη. Θέλω the real thing. Άσε που ο μοναδικός κρύος καφές που μπορείς να βρεις είναι στο Cova Café στο Deck 5, που έχει μέσα καφέ, παγωτό, σιρόπι σοκολάτα, σαντιγύ και ένα κερασάκι, σερβιρισμένος σε μια ποτηράκλα..... Να - Χωρίς συμπάθειο. Όποτε περνάω από κει, τα λέμε με τον Dennis, έναν Κροάτη Barman. «να σου φτιάξω καφέ; - Φυσικά να μου φτιάξεις.» και ξεκινάει να φτιάξει αυτο το πράγμα (οι γυναίκες παθαίνουν πολλαπλούς οργασμούς με αυτό). «No Dennis, don’t!!! Just a double espresso lugo! – Alright man… you want the real thing» Ε, τί σου λέω κι εγώ ρε παληκάρι. Καφέ ζήτησα. Αν ήθελα να πιώ ένα λούνα πάρκ, τότε μάλιστα, φτιάξε ένα καρουσέλ να πάνε βόλτα τα φαρμάκια. Ωραίος ο Dennis. Croatia: Dix points.
Αυτός ο manager μου μου λέτε που είναι τώρα και περιμένω σαν μαλάκας;;; Θα κοιμήθηκε. Τηλέφωνο – κομμάτια είναι. Έρχεται.....

11:00πμ.
Στην έξοδο του πλοίου είναι τα μηχανήματα που χτυπάς την κάρτα σου όταν μπαίνεις και βγαίνεις. Όλα τα tourists μαζεμένα απ’ έξω τώρα και το μηχανάκι πετάει φωτιές. Κάνει έναν ήχο δε... απαράδεκτο. Ντιν! Ντιν! Σε τόνο θλιβερό. Ίσως Ρε δίεση. Κοφτό. Χωρίς echo έστω. Χάθηκε να βάλουν ένα Λα; Πως να βγεις για βόλτα στην πόλη με κέφι με ένα Ρε δίεση στο αυτί; Σαν προιόν super market αισθάνεσαι. Εντάξει αυτό είσαι αλλά μην χαλάμε και το παραμύθι.... Βάλτε και λίγο τοπική μουσικούλα βρε να παίζει... κρουαζιερόπλοιο είναι, δεν είναι αποβατικό. Να βγαίνεις με ένα ωραιότατο ρώσικο τραγούδι... έστω Tchaikovsky… κάτι τέλος πάντων. Ακόμα και ο ύμνος της Ρωσσίας είναι ένα μουσικό αριστούργημα. Καμία φαντασία. Βάλτε έστω αμερικανιές: Welcome to Mother Russia. Καλά το mother μην το βάλετε. Αλλά έτσι; Ξερά;;; Άμα είστε τόσο αυστηροί και τίγκα στην διαδικασία, βάλτε ήχο κερμάτων σε κάθε έξοδο επιβάτη να ξέρουμε κι εμείς περί τίνος πρόκειται.
Ακούγεται από δω... και συνεχίζεται: Ντιν.... Ντιν...... Ντιν.............

27/07/06
09:40πμ.
Αυτό το πρωινό είναι σαν σάπιο. Έξω η Ρωσία ακίνητη και υποβλητική. Έχει όμως μια οικεία αίσθηση. Έχει μια ησυχία και μια περίεργη ζεστασιά η μεγάλη Αρκούδα του Βορρά. Έξω και γύρω μας ένα απέραντο σύμπλεγμα από γερανούς, containers, μικρά βαν. Τα πούλμαν για τα τουριστοπρόβατα. Μια μαύρη Mercedes με φυμέ τζάμια μόνη της απέναντι. Διακριτική. Ένας πιτσιρικάς κόβει βόλτες απ’ έξω, λες και τον βαραίνει η στολή του μπάτσου που τον ντύσανε. Το πηλίκιο με το τεράστιο γείσο. Όλα σε χρώμα ξεθωριασμένου λαδί. Φως χωρίς ήλιο. Στο όριο του μουντού. Το μισό καράβι άδειο. Χτες πέρασε από δίπλα μας ένα απίστευτο πράγμα. Το τράβαγε ένα ρυμουλκό. Ένας πλωτός γερανός στο μέγεθος του καραβιού!!! Απίστευτο κατασκεύασμα. Ο καπετάνιος φώναζε στην γέφυρα: «τρεχάτε μωρέ να δείτε!». Αυτός ο καπετάνιος έχει μεγαλώσει με ταινίες του Κούρκουλου και του Πρέκα. Δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό. Χτες βράδυ έγινε πάρτυ εκεί που συνήθως δεν είναι κανείς. Εκεί που πηγαίνω τα βράδια και ξεφεύγω λίγο. White Night Party. Αηδίες. Ξεφορτώθηκα και την Ιζαμπέλα η οποία θεώρησε πως βρήκε κάποιον να ξεράσει τα υπαρξιακά της. Όχι μωρό μου. Για τα σκουπίδια σας, στον κάδο απέναντι. Εδώ είμαστε γεμάτοι.

12:45μου μου
Ο Γουατεμαλάκας που μένουμε μαζί μου είπε ότι χτες στον ύπνο μου παραμιλούσα. Ακατάληπτα πράγματα. Οκ, το ξέρω αυτό. Το έχω διασταυρώσει ότι το κάνω. Ανησύχησα λίγο όμως γιατί μετά λέει, άρχισα να μιλάω αγγλικά και να λέω: «Escape! Press escape and then Enter. Not the other way around. No! I said Escape. Cant’t you get that?».
Δεν είναι καλά σημάδια αυτά….
Απόψε το βράδυ ελπίζω να το πατήσει επιτέλους το γαμημένο το Escape να τελειώνουμε.
Και καλά. Δεν μπορώ να παραμιλάω στα ελληνικά; Την ψωνίσαμε ή μου φαίνεται;

Προς το παρόν πεινάω. Λέω να πάω στο Crew Mess να πάρω κανένα από αυτά τα Ινδονησιακά που φτιάχνουν οι μάγκες, ίδια με αυτά που τρώνε στα σπίτια τους. Πικάντικα και καυτερά. Αριστουργήματα έχω φάει από εκεί κάποιες φορές.
Στο officers’ Mess, oι officers τρώνε τα ξενέρωτα. Ότι ταιριάζει στον καθένα δηλαδή. Τα πάντα εν σοφία εποίησες ρε μάστορα.

13:20mm(g?)
«Και να ρίξεις κάτι πάνω σου να μην κρυώνεις! – Ναι μαμά..... » @#$%^.....

Η μαμά Ρωσία μας υποδέχτηκε χτες με συγκρατημένο καλοκαίρι... αλλά σήμερα μας χαμογελάει λίγο παγωμένα. Για την ακρίβεια αν βγεις έξω, έμεινες εκεί. Μετά σε παίρνουν, και σε πουλάνε για βαλσαμωμένο Ευρωπαίο. Δεν το κουνάω απ’ το γραφείο.

"Εδώ... εδώ... δοκαράκι! Δοκαράκι. Σιγουριά!"
Ακούω το Set the control for the heart of the sun και θυμάμαι να τσαλαπατιόμαστε μες τον κόσμο με DcD και Sourfou στον Waters. Ωραία ήταν εκείνη την μέρα. Αυτό σημαίνει πηγαίνω στην εκκλησία.

Πρέπει να πάω να πάρω jacket όμως γιατί δεν παλεύεται με το κοντομάνικο έξω. Και το βραδυνό μου μισάωρο στην πλώρη δεν το χαραμίζω. Ιδιαίτερα στην Πετρούπολη.
Έφαγα σαν κτήνος. Φανταστικό σνίτσελ έχω να θέσω! Ούτε στην Βιέννη δεν ήταν τόσο καλό. Όσοι βγήκαν έξω, γυρισαν με DVD και διάφορα πειρατικά CD που τα μισά φυσικά και δεν δουλεύουν. Αντί να ξεποδαριαστούνε όπου βρούνε σοκάκι, χάνονται μέσα σε ένα εμπορικό κέντρο και μετά λένε πως πήγανε και είδαν την όποια πόλη...
Fuck the Mall.

Δεν υπάρχουν σχόλια: