Πέμπτη, Ιουνίου 22, 2006

New Morning...

Ιδρώτας πάνω της. Σαν βροχή σε τζάμι.
Μια σταγόνα τρέχει.
Παίρνει αγκαζέ όποια βρει στην κάθοδό της και συνεχίζει πιο γρήγορα.
Στη άκρη της μύτης σταματάει.
Στροβιλίζεται, λικνίζεται με ένα αργό ανατολίτικο και ελευθερώνεται στο κενό.

Ο Χρόνος διαστέλλεται.

Αισθάνομαι με πάταγο να διαλύεται στο κάτω χείλος μου.
Η εκπνοή της μου δροσίζει το στήθος. Ακινησία. Με αλμυρό στόμα.
Ανοίγει αργά τα μαύρα μάτια. Δεν χαμογελάει · ακίνητο πρόσωπο, υγρές ρυτίδες.
Μαύρες ουρές, απ τα μαλλιά της ορίζουν το οπτικό μου πεδίο.
Στις άκρες τους σταγόνες ιδρώτα τα κοσμήματα - δώρα.
Ένα δάχτυλο χαράζει το πρόσωπό μου.
Έτσι γεννιούνται οι ρυτίδες και οι ουλές. Έτσι βαθαίνουν κι άλλο.
Εκεί είναι οι γιάφκες της Μνήμης. Ένα ζευγάρι χείλη την σφραγίζουν εκεί.
Αργή μπάσα μουσική, βαθιά, απειλητική... και ξαφνικά ένα κόντρα Σί πετάγεται στο δωμάτιο για τους θνητούς· που παρανοούν συχνά.
Για να πέσουν κι άλλες σταγόνες. Για να γίνουν όλα υγρά. Και να ανακατευτούν.

Η εισπνοή της με τραβάει προς τα επάνω.
Πως εφαρμόζουν έτσι τα σώματα; Κι αυτή η στιγμή του Κενού.
Αγκαλιά με τον μεγάλο Τρόμο που κερνάει σπασμούς στο σώμα.
Φεύγει ελεύθερο ένα «Ααααααα», γενναιόδωρο, ανεξέλεγκτο· και της αφαιρεί ότι την εμποδίζει.
Όμορφη...
Ανοίγει τελείως τις κόρες της επάνω μου κι αδειάζει το βλέμμα της επάνω μου.
Μισάνοιχτο στόμα. Ανοίγει το πρόσωπο ολόκληρο.
Η φωνή της:
«Με αυτό το Α....»
«Ναι...»
«Μόλις σε παντρεύτηκα.»

Σιωπή.

Ακούγεται το The Great Gig in the Sky.

«Άναψε μου κι εμένα ένα».

3 σχόλια:

mmg είπε...

tikalo:)

Loreley-lucyluce είπε...

New morning indeed!
Τι ωραία που σάς ανακάλυψα, αγαπητέ Godot!

Πολύ ενδιαφέρον το blog σου!
:-)

homelessMontresor είπε...

Τώρα κατάλαβα γιατί ποσταρες το ποτάκι πιο κάτω...!!!