Skip to main content

Εκείνος κι Εκείνος...

- Σόλων;
- Μμμμ;
- Μπορείς να σταματήσεις να κουνάς το πόδι σου; Με αποσπάς.
- Από τί;
- Από...Σκέφτομαι.
- Καλά.

...

- Σόλων;
- Μμμμ;
- Δεν θα με ρωτήσεις τί σκέφτομαι;
- Όχι.
- Γιατί;
- Για να μην σε αποσπάσω.
- Δηλαδή, όχι γιατί δεν σε νοιάζει· απλώς δεν θέλεις να με αποσπάσεις.
- Ακριβώς.
- Ε και τί θα γίνει; Θα καθόμαστε έτσι στα μουγγά;
- Λουκά, μόλις τώρα δεν μου έκανες την παρατήρηση να μην σε αποσπώ από την σκέψη σου;
- Ναι.
- Και τώρα θέλεις να μιλήσουμε.
- Ναι.
- Δεν σου αποσπά την σκέψη αυτό;
- Την σκέψη...όχι. Όχι. Εντάξει είμαι. Τέλειωσα με την σκέψη. Να μιλήσουμε. Προτιμώ να μιλάμε.
- Μα μιλάμε Λουκά. Μιλάμε.
- Μιλάμε. Ναι. Ωραία. Καλύτερα δεν είναι να μιλάμε παρά να είμαστε στη μούγγα και να σκεφτόμαστε; Ε, Σόλων;
- Στη μούγγα... Λουκά μωρό μου, σου έχω ξαναπεί, δεν είναι ωραίο να χρησιμοποιείς τέτοιες εκφράσεις. Θα μπορούσες να πεις απλά ότι προτιμάς τις συζητήσεις μας από το να μένουμε σιωπηλά σκεπτόμενοι.
- Ναι Σόλων, αυτό προτιμώ. Όπως το πες. Χίλιες φορές να μιλάμε. Δηλαδή, σκεφτόσουν κι εσύ ε;
- Σκεπτόμουν Λουκά, σκεπτόμουν.
- Πολλά;
- Τί πολλά;
- Λέω, σκεφτόσουν πολλά πράγματα; Εσύ σκέφτεσαι πολλά Σόλων.
- Αναλόγως, όπως το πάρει κανείς. Θα έλεγα πολλά, αλλά, ουσιαστικά το θέμα του συλλογισμού μου ήταν ένα.
- Μόνο ένα; Τόση ώρα δηλαδή καθόσουν εκεί και κούναγες το πόδι σου πέρα δώθε και με αποσπούσες και μένα για ένα μόνο πράγμα; Τί σκεφτόσουν Σόλων; Πες μου.
- Ακόμη δεν κατέληξα ακριβώς.
- Δεν ξέρεις τί σκεφτόσουν;
- Σκεπτόμουν ότι είμαστε αποκομμένοι· μόνοι μας.
- Πάντα μόνοι μας δεν είμασταν;
- Ναι αλλά... ίσως αυτό είναι το πρόβλημά μας. Ίσως πρέπει να αλλάξει αυτό το καθεστώς.
- Δηλαδή τί θα κάνουμε;
- Λουκά μωρό μου, θα δεις... έχω ένα σχέδιο.
- Πάλι;
- Τί πάλι;
- Πάλι σχέδιο; Τόσα σχέδια κάναμε και τίποτα δεν άλλαξε.
- Ναι, δεν έχεις άδικο. Αλλά να, ήταν λάθος το πλαίσιο Λουκά. Το πλαίσιο.
- Το πλαίσιο;
- Ναι Λουκά. Το πλαίσιο προσέγγισης. Ο τρόπος σκέψης. Το δέντρο και το δάσος; Η οπτική γωνία μας. Όλα αυτά ήταν λάθος. Αλλά, Λουκά μωρό μου, το βρήκα!
- Πες μου Σόλων, έλα...
- Ήταν απλούστατο. Κάτω απ’ τη μύτη μας. Ένα πράγμα που δεν κάναμε ποτέ. Το μοναδικό μας λάθος.
- Σόλων λέγε!
- Μωρό μου, θα κοινωνικοποιηθούμε!
- Για... πες το πάλι αυτό τώρα....
- Λουκά, θα μπούμε στους ρυθμούς του σήμερα. Όλοι μας βλέπουν σαν κάτι διαφορετικό, περιθωριακό. Θυμάσαι πόσες φορές μας έχουν πει περιθωριακούς, αλήτες...
- Τρελούς, λέτσους...
- Ακριβώς μωρό μου. Φτάνει πια! Θα γίνουμε σαν κι αυτούς.
- Σόλων δε θέλω. Όχι Σόλων όχι. Δεν μπορώ.
- Σώπα βρε κουτό. Θα μοιάζουμε σαν κι αυτούς. Άκουσέ με. Θα ανοίξουν όλες οι πόρτες για εμάς.
- Θα μοιάζουμε Σόλων ε; Δεν θα γίνουμε ίδιοι;
- Μα και βέβαια όχι. Λουκά, θα τους ξεγελάσουμε κι εμείς, όπως ξεγελάει ο ένας τον άλλον.
- Δηλαδή, κι αυτοί αυτό κάνουν;
- Μα φυσικά. Δεν τους έχεις δει; Όταν είναι οι άλλοι μπροστά αλλάζουν. Όταν μένουν μόνοι είναι περισσότερο ο εαυτός τους.
- Σόλων;
- Τι;
- Αυτό είναι η κοινωνι.... αυτό που είπες.
- Κοινωνικοποίηση. Αυτό.
- Και Σόλων, πρέπει δηλαδή να μην είμαστε ο εαυτός μας πια;
- Όχι ακριβώς. Κοίταξε, είναι λεπτό το θέμα. Στην ουσία, θα κάνουμε απλώς ότι κάνουν όλοι. Λουκά μην συγχύζεσαι. Θέλω να καταλάβεις.
- Κι εγώ θέλω να καταλάβω.
- Άκουσε με. Θα συχνάζουμε στα μέρη που πάνε όλοι, θα κάνουμε ότι μας αρέσει η μουσική όπου κι αν παίζει ότι κι αν είναι.
- Γιατί;
- Γιατί την ακούνε όλοι Λουκά. Άρα κι εμείς. Και θα είμαστε κουλ. Εδώ θα επιμείνω.
- Είναι καλό το κουλ Σόλων;
- Το κουλ, μωρό μου είναι το άλφα και το ωμέγα. Αν δεν είμαστε κουλ δεν θα πετύχει τίποτα.
- Και πως θα γίνουμε κουλ;
- Με όλα αυτά... Πρόσεχέ με σε παρακαλώ. Θα μάθουμε ακόμη και να μιλάμε με ιδιαίτερο τρόπο.
- Κουλ;
- Κουλ Λουκά, κουλ. Θα μαθαίνουμε εκφράσεις της μόδας.
- Και που θα τις βρίσκουμε;
- Α, παντού. Στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, εφημερίδες, σε κλάμπ...
- Θα πηγαίνουμε και σε κλάμπ;
- Οπωσδήποτε. Αλλιώς δεν κάνουμε τίποτα.
- Και θα μιλάμε και με κορίτσια;
- Στην αρχή λίγο, αλλά όσο μαθαίνουμε, όλο και περισσότερο.
- Και, Σόλων, θα καθόμαστε στα τραπέζια με ποτό, φιστίκια, θα μας αρέσουν και οι μουσικές και θα είμαστε κουλ;
- Λουκά, το κατάλαβες ακριβώς. Είσαι ταλέντο τελικά!
- Ήταν πολύ απλό Σόλων. Γιατί δεν το κάναμε ποτέ τότε;
- Λάθος μωρό μου· κάναμε λάθος.
- Και δεν θα λέμε άλλο για τον κόσμο, το μέλλον....
- Όχι Λουκά, θα λέμε, αλλά αλλιώς πια.
- Κι εσύ θα σταματήσεις να λες για λογοτεχνίες και κουλτούρες και τέτοια.
- Βέβαια Λουκά, ποιός ενδιαφέρεται για τέτοια τώρα; Δεν είναι κουλ.
- Καλύτερα Σόλων. Κι εμένα με κούραζαν αυτά. Και δηλαδή, θα καθόμαστε, και τί θα λέμε;
- Α... είναι τόσα πολλά που μπορούμε να πούμε. Θα έχουμε γνώμη για τα πάντα. Από πολιτική, Τέχνη, φιλοσοφία...
- Τώρα δεν είπες θα τα σταματήσεις αυτά;
- Όχι τέτοια μωρό μου. Τα άλλα. Τα τωρινά. Ότι ενδιαφέρει τώρα. Αθλητισμό, κουτσομπολιά, λάιφστάιλ...
- Και όλα αυτά ενώ θα τρώμε τα φιστίκια έτσι;
- Έεετσι έεεεετσι.
- Έτσι έτσι;
- Ναι μωρό μου. Να, αυτό τώρα έτσι λέγεται. Ένα «έτσι» μόνο του δεν στέκεται. Όταν απαντάς καταφατικά ή εγκρίνεις κάτι θα λές έεεετσι έεεεεετσι.
- Κατάλαβα.
- Μην ανησυχείς καθόλου. Θα είμαστε κουλ, και θα δεις. Θα έρθουν και οι σωστές γνωριμίες... όλα θα στρώσουν. Θα γίνουμε μάστορες στις δημόσιες σχέσεις.
- Έεετσι έεεεετσι.
- Μπράβο Λουκά. Και θα συνεχίσουμε μαθαίνοντας. Παρατηρώντας και μαθαίνοντας. Να δεις, που θα επιβάλλουμε και δική μας μόδα στο τέλος. Είμαι ενθουσιασμένος.
- Δηλαδή, θα είμαστε στο τραπέζι μας, θα πίνουμε... Σόλων, καφέ ελληνικό κάνει να πίνουμε;
- Αναλόγως. Ο ελληνικός είναι κουλ. Αλλά τον φραπέ, ξέχνα τον. Θα πίνουμε φρέντο, φρεντουτσίνο, φροζίτο...
- Δεν τα ξέρω αυτά... τί είναι;
- Καφέδες. Αλλά κουλ καφέδες.
- Κι αφού είμαστε κουλ κι εμείς....
- ...πίνουμε τέτοιους καφέδες!
- Έεετσι έεεεετσι.
- Λουκά! Νομίζω ότι μπορούμε να πάμε την πρώτη μας βόλτα στον κόσμο! Νιώθεις έτοιμος;
- Σόλων, είμαι κουλ!
- Πάμε;
- Φύγαμε!

Comments

Πολύ ώραιο κείμενο και πέρα για πέρα αληθινό.Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα γενικοτέρα.
...για να μην παραπονιέσαι...
:ΡΡΡ
Rodia said…
Μεγάλοι δάσκαλοι, πράγματι!:-)
Epsilon said…
Έεεετσι έτσι...καλημέρα, πειράζει που τον πρωινό φραπέ δεν τον αλλάζω με τίποτα?
Οι περισσότερες σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους στηρίζονται στην ΠΕΡΣΟΝΑ.
Συναντουμε ο ένας τον άλλον φορώντας μάσκες, χωρίς να έχουμε καμιά επαφή ουσιαστική.
Ο Γιουγκ παρατήρησε ότι όταν τα άτομα χάνουν όλη αυτήν την αυταπάτη του κοινωνικού προσωπείου τος -χάνοντας την "περσόνα" τους- καταρρέουν, ξεφουσκωμένοι, δυστυχείς, γκρεμοτσακισμένοι, μένοντας "μόνοι" και γυμνοί με την αλήθεια του εαυτού τους...

Καλημέρα

(σα να άκουγα τις φωνές Εκείνου κι Εκείνου καθώς το διάβαζα...)
Serenity said…
This comment has been removed by a blog administrator.
Serenity said…
Δημόσιες σχέσεις, lifestyle, cool γλώσσα, cool ντύσιμο και δε συμμαζεύεται...

Πολλή δουλειά, ρε παιδιά...

Κι εγώ είμαι ήδη too busy...

"Being me is a full-time job".
zero said…
Αψογοι αυτοι οι χαρακτηρες.
Πολυ καλο το ποστ.
Οπως παντα.

ζερο.
Τελικά το "Waiting for Godot" σε έχει επηρεάσει εφ' όρου ζωής!
Αισθάνθηκα μια απέραντη λύπη για τους ήρωες σου(και για όλους όσους τους αντιπροσωπεύουν)... δεν νομίζω οτι θα κάνουν βήμα πιο πέρα από εκεί που βρίσκονται...
Οι διάλογοι φυσικά κορυφαίοι! Καλημέραααα
Godot said…
ma to Waiting fot Godot einai classic. Ekei stirixtike kai to Ekeinos ki Ekeinos. den xepernoundai ayta oso o kosmos einai aytos pou einai...
Eu-aggelos said…
Εγώ μπορώ και να τους φανταστώ...ο Σόλων ο μεγαλύτερος στην ηλικία, πιο μορφωμένος , γκριζομάλης προφανώς αρκετά πλούσιος με εμφάνιση τυπικου "σαραντάρη"
Ο Λουκάς 10 χρόνια μικρότερος νέος στο μυαλό και την καρδιά...ταιριαστό ζευγάρι...
Πολύ καλό ποστ!!!
oistros said…
Ever Tried - Ever Failed. No Matter. Try Again. Fail Again - Fail Better,
Ki ola cool!!!!
Άβελ said…
Kάτι μου θυμίζει........Είναι δικό σου,ή copy-paste? Έξοχο πάντως!
Godot said…
Diko mou einai alla fysika sou thimizei touw dyo clossar typous se keimena tou Moursela pou epaizan o Mixalakopoulos kai o Diamandopoulos sto.... Ekeinos ki Ekeinos.
Τα σέβη μου godot.
Πανέξυπνος, ζωντανός διάλογος, επιτυχημένες φιγούρες και...νόημα με «νόημα».
sorry_girl said…
Αχαχα!Όντως θυμίζει Μιχαλακόπουλο!
Anonymous said…
(They do not move).
Godot said…
Anonymous έσκισες.

Τα σέβη μου.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…