Skip to main content

Ενός Καπέλου Νειάτα - part Ι

Θες λίγο που ήμουνα στο κουρμπέτι από τα 12;
Θες που στις παρέες όλες ήμουν ο μαθητής - Βενιαμίν και τα ‘πιανα και σβέλτα;
Είχα μια κινητικότητα μέσα στο κεφάλι μου γενικώς και ένα μέτρο που είχα διδαχτεί από παλαιότερους.
Κάποιοι «παλαιότεροι» είναι πραγματικά προίκα να τους συναντάς. Και το μεγαλύτερο σχολείο. Όταν ας πούμε είσαι μεταξύ μιας παρέας παλιό-ρεμπέτηδων, ή σε παρέα σύντεκνων υπάρχει μέτρο. Κώδικας συμπεριφοράς που ή τον καταλαβαίνεις ή όχι.
Tip: Αν βρεθείς σε μία τέτοια παρέα σκεπτόμενος για το πόσο συνεπής είσαι με τους κώδικές τους, σεμνά και ταπεινά κοπάνα την.

Στην τρυφερή ηλικία λοιπόν των, πόσο είσαι στην Τρίτη γυμνασίου; – τόσο, ήρθα αντιμέτωπος - για δεύτερη φορά - με την πολιτική, την διεκδίκηση αιτημάτων, και τον περίφημο «αγώνα». Αγώνα είπα; Ένα simeco και συνεχίζω.
Η πρώτη φορά όμως, ήταν όταν η αριστερή συνείδηση, το φάντασμα του αντιστασιακού προπάππου μου αγκαζέ με το φάντασμα του οπλαρχηγού προπροπάππου μου, εμφανίστηκαν στον διάδρομο με τα πορτραίτα των προγόνων και μου απαίτησαν την ιστορική συνέχεια των πύρινων σελίδων δόξης και τιμής της οικογένειας. Ναι, λατρεύω τον Άμλετ και τον Βέγγο – φαίνεται;.
Ο κολλητός φίλος τότε Θοδωρής, κάτοικος Κερατσινίου – τα λοιπά στοιχεία τα έχω πρόχειρα κυρ ανακριτά – ήταν μέλος της ΚΝΕ. Δεύτερο simeco.
Λίγο τα φεστιβάλ, λίγο κάτι συναυλίες, πορείες, και λοιπά συντροφικά σουαρέ με ζέσταναν και χωρίς να ξέρω τί σημαίνει ουσιαστικά γράφτηκα κι εγώ. Sorry παππού.
Ο φίλος και σύντροφος Άγγελος, που πρώτος προσπάθησε το παιδί να με μάθει κιθάρα, διεγράφη τηλεφωνικώς από την – δεν θέλω να το ξαναπώ...άντε... τελευταία φορά – ΚΝΕ. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο διεγράφη και η αφεντιά μου, πριν κλείσει 6μηνο μπορεί και νωρίτερα:
- Ναι... τον τάδε θα ήθελα.
- Ο ίδιος.
- Σύντροφε από το μπλα μπλα μπλα σε παίρνω. Ο σύντροφος τάδε είμαι.
- Ναι. Τί έγινε;
- Ξέρεις, δεν έχεις έρθει σε καμία αφισοκόλληση και αν συνεχίσεις να μην είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, θα αναγκαστούμε να σε διαγράψουμε...

Ακριβώς το ίδιο σκηνικό με τον Άγγελο!. Προσπάθησα να θυμηθώ ακριβώς τα επιχειρήματα που ανέπτυξε ο Άγγελος ώστε να τοποθετηθώ κι εγώ στην ίδια ιδεολογική βάση.
Ok.
Τα θυμήθηκα.

- Σύντροφε;
- Ναι σύντροφε...
- Στ’ αρχίδια μου – κλικ.

End of season one.

Comments

Montresor said…
Xa! Σε εντόπισα και σένα! Μου άρεσε πάντως πολύ το post σου κυρίως γιατί είχε άψογη επιχειρηματολογία!!!!!
P.s.Παρακαλώ να μου δωθεί πλήρης λίστα με τους υπόλοιπους γνωστούς-άγνωστους που αγόρασαν σπίτι και εδώ, μην ψάχνω μωρέ το δόλιο! Με τα "παλιά" σπίτια τι γίνεται?
P.s. Σορρυ που τα P.s. είναι πιο μεγάλα από το κυρίως comment!
Godot said…
Έλα βρε παλιοκόριτσο!!!!
Δεν ξέρω άλλον.
Ο ζούρι είναι κάπου εδώ μου είπε.
στείλε μου mail με κανενα msn σου να συννενοηθούμε.
Montresor said…
Παλιοκόριτσο εγώ? Το αθωότερο πλάσμα του κόσμου? Το Msn μου έχει φάει φρίκη, λυπάμαι! Αμά θες μου δίνεις κανονικό e-mail...
Montresor said…
Εστάλη! (Μάλλον)
Godot said…
estali alla to gmail fternizetai twra kai den mporw na mpw!
Montresor said…
Τι εννοείς? Ωχ! Μην μου πεις ιός???
Godot said…
οχι. κατι επαθε το site. κολητικο θα ναι
Montresor said…
Αν είναι έτσι και φταίω εγώ, ειλικρινά συγνώμη! Εμένα πάντως δεν μου βγάζει τίποτα! Επίσης μήπως ήρθε η ώρα να σου πώ οτι είμαι "λίγο" γκαντέμω?! Ελπίζω να μην έγινε ζημια!
Montresor said…
Aaaaa οκ! Φιούφ! Άσπρισαν λίγο τα μαλλια μου είναι η αλήθεια! :-)))))
Godot said…
σωπα βρε.... σιγά μην ρίξεις μόνη σου το gmail.

anyway... ο καναπες μου με γλυκοκοιτάει και νομίζω πως θα παω από κει....

Άυριο...
Φιλια!

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …