Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

Άμα σε στοιχειώνει κάτι....part IIΙ

Πρώτη Μέρα.
Ήταν...




--- ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ---
Έλεγα να μην συνεχίσω αυτή την ιστορία καθώς έπαθα μια κρίση τύπου «έχω-ψωνιστεί-τελείως-και-γράφω-συνεχώς-για-την-πάρτη-μου».
Πήρα όμως μερικά mail από κάποιους οι οποίοι με αυτά που μου έγραψαν με κάνουν να συνεχίσω και για αυτούς και τους ευχαριστώ – ξέρουν αυτοί γιατί.

--- ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ---

(Names have been changed to protect the innocent – που έλεγε και το Dragnet)

... μια από αυτές τις μέρες που το Φθινόπωρο με ενεργοποιεί.
Μύριζε μια βροχή που δεν είχε πέσει ακόμη, μια υγρή δροσιά στον αέρα και μια ένταση στο στομάχι καθώς πλησίαζα ως «σπουδαστής δραματικής σχολής» πια, την πόρτα της μακράν – ομολογουμένως – καλύτερης σχολής θεάτρου στην Ελλάδα.
Τουλάχιστον εκείνα τα χρόνια.
Αυτό εγώ δεν το ήξερα από πριν. Απλώς όσοι μιλούσαν για αυτή την σχολή σοβάρευαν και κουνούσαν το κεφάλι με σεβασμό. Όσοι ήξεραν καλύτερα, είχαν και ένα πικρό βλέμμα που δεν καταλάβαινα την έννοιά του.
Τώρα, το έχω και εγώ μάλλον.

Συναντηθήκαμε μετά από καιρό με έναν γνωστό από την παρέα ο οποίος μόλις τα είχα φτιάξει με μία Δήμητρα και ήταν ενθουσιασμένος.
Καλό παιδί και άξιο και αγνό ο Γιαννάκης, αλλά... λίγο παραπάνω Γιαννάκης.
Είπαμε να βρεθούμε στο μπαράκι που πηγαίναμε παλιά.
Είχε βραδιάσει, βαριόμουν σπίτι και δεν είχα όρεξη, αλλά τελευταία στιγμή λόγω ζέστης και κλεισούρας είπα να βγω και τελικά να πάω, έστω για λίγο.
Αυτό το γνωστό «για ένα ποτό μωρέ», το οποίο απλώς δεν υπάρχει ως έννοια (έτσι mmg?).

Ήταν εκεί διάφοροι, ο Γιάννης και η ολοκαίνουργια Δήμητρα.
Κουκλάρα, λίγο γεματούλα, μες τη χαρά, το μπρίο και το Duente και συμπάθησε ο ένας τον άλλον άμα τη εμφανίσει.
Αυτή φταίει για όλα. Αυτή και μόνο αυτή. Γιατι; Χα....
Η Δήμητρα θα ξεκίναγε το τρίτο έτος της σχολής τον Οκτώβρη.
Πιάσαμε λοιπόν την κουβέντα για το που να πάω. Μου εξήγησε ότι μπορώ να πάω στις άλλες σχολές που είναι τα μαθήματα πολύ λιγότερα και μπορώ παράλληλα να χωθώ σε τίποτα γυρίσματα, διαφημιστικά, κλπ κλπ. Στην δική της σχολή κατά πρώτον απαγορεύεται (εκτός αν σου προτείνει συνεργασία ο Βολανάκης ή ο Peter Stein), και τα μαθήματα είναι 10 ώρες την ημέρα. Βάλε και τις πρόβες... είσαι όλη μέρα εκεί.
Μου είπε ότι έχει τις χειρότερες συνθήκες διότι όλα τα λεφτά πάνε στους μισθούς των πολλών καθηγητών κι όχι σε μαρμαράκια και εγκαταστάσεις, και αν αντέχω κακουχίες και έχω πολύ πείσμα για δουλειά, να πάω εκεί.
Οικείο μου ακούστηκε και μου έδεσε με το αίσθημα του χώρου όταν ήμουν εκεί. Είπε πως έχει κι άλλα πολλά άσχημα επίσης, αλλά αυτά υπέθεσα πως αυτά θα ίσχυαν παντού.
- Θα είμαστε και μαζί βρε. Τίποτα! Σε εμάς θα έρθεις.
- Μωρέ λες;
- Αφού μου λες ότι θέλεις να κάνεις κάτι σοβαρό, δεν θα βρεις κάτι άλλο, άκου που σου λέω.
Όλες μου οι πληροφορίες συμφωνούσαν.
- Οκ. Το κρίμα στο λαιμό σου. Να το ξέρεις.

Αρχές Οκτώβρη έπινα καφέ στο καφενείο απέναντι που το είχε ένα υπέροχο ζευγάρι γιαγιά-παππούς με το φοιτητικό μου πάσο και την ταυτότητα-ατέλεια στην τσέπη και συζητούσαμε με τη Δήμητρα ότι το σκηνικό με τον Γιάννη δεν υπήρχε περίπτωση να ζούσε περισσότερο από 2 μήνες. Όπως και έγινε. Λες και έγινε μόνο και μόνο για να γνωριστούμε, καθώς από αυτή τη σχέση δεν έμεινε και τίποτα άλλο σαν τελικό συμπέρασμα. Ποτέ δεν είχαμε κάτι μαζί με τη Δήμητρα ούτε κατ’ ελάχιστο.
Η καταπληκτική δε μητέρα της, με λάτρευε και ήταν όλο με τον καημό γιατί δεν είμαστε μαζί με την κόρη της.
Εγώ να της λέω πως η Δ. είναι σαν αδερφή μου, να την λέω μητέρα για πλάκα επί χρόνια κι εκείνη να μου λέει πότε θα παντρευτώ την κόρη της.
Πάντοτε είχα πέραση στους γονείς των γυναικών, μερικές φορές ίσως περισσότερη από τις γυναίκες τις ίδιες. Total Malfunction.

10 Οκτώβρη πρέπει να ήταν το πρώτο μάθημα. Πήγαμε στη σχολή στις 12 το μεσημέρι και μας μίλησε η διευθύντρια. Όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή. Ένα απλό καλώς ήρθατε, το μάθημά σας είναι 7-8 στενά πιο πάνω, οδός τάδε αριθμός τάδε.
Ξεκινήσαμε λοιπόν το πρώτο δρομολόγιο απ’ τα ατέλειωτα, και βρεθήκαμε μπροστά σε μία μικρή πόρτα. Μόλις άνοιγες ξεκίναγε μία σκάλα προς τα κάτω, που έστριβε δεξιά μετά, στο άγνωστο. Κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο με τρεις χώρους.
Έναν – τον μεγάλο – όλο μοκέτα στο δάπεδο και στους τοίχους, με έντονα φώτα.
Η Σκηνή.
Έναν χωρισμένο με κουρτίνα που είχε και μια τουαλέτα και χρησίμευε σαν αποδυτήρια και έναν μικρότερο, ένα σκαλί χαμηλότερα, με καρέκλες που κοίταγε στην σκηνή.
Σαν χώρος ήταν ένα χάλι, αλλά πριν 1 μήνα που πέρασα μια βόλτα και τα λέγαμε, η διευθύντρια μου είπε ότι το ξενοίκιασε και κόντεψα να βάλω τα κλάματα. Κι εκείνη το ίδιο. Έχει ποτιστεί από εμάς αυτό το υπόγειο. Όποιος έμπαινε εκεί το ένιωθε. Έτσι έπρεπε να είναι οι εκκλησίες.
Καθίσαμε όλοι στον μικρό χώρο και περιμέναμε τον πρώτο μας καθηγητή.
Ήρθε ο ασπρομάλλης γέρος που με είχε βγάλει Τρότσκι στην οντισιόν.
Μεγάλος μας φάνηκε και λόγω ενός κινητικού προβλήματος εύθραυστος. Που να ξέραμε τί μας περίμενε.

- Χαίρετε φίλοι μου.
Θα ήταν ο καθηγητής φωνητικής μας· κι όχι μόνο αφού μας έκανε μιούζικαλ, κλασσικό τραγούδι, σκηνική πάλη, ακροβατικά, και κάθε λογής βασανιστήρια, σωματικά τε και ψυχολογικά.
Ξεκίνησε να μας μιλάει για την καλλιτεχνική παιδεία της Ελλάδας με ένα φοβερό πάθος. Για το αισχρό θέατρο που κυριαρχεί, το αισχρό Υπουργείο Πολιτισμού, την πολιτική, την εκπαίδευσή μας από σχολείο, οικογένεια και κοινωνία, υπολογίζοντας εξαιρετικά εύστοχα το που θα έχουμε φτάσει μετά από 10 χρόνια. Σήμερα δηλαδή.
Αν ήταν άλλος που τα έλεγε αυτά μάλλον θα είχα σηκωθεί και θα είχα φύγει.
Έμενα όμως σιωπηλός και άκουγα το τί λέει, συχνά με υπερβολικά παραδείγματα, συχνότερα με σόκιν αναφορές και συχνότατα με μία τρέλα που – αντίθετα με άλλους – μου άρεσε πολύ.
Πολύ αργότερα έμαθα λεπτομέρειες για την ζωή του ανθρώπου αυτού που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει το απόλυτο blockbuster κοινωνικό-αστυνομικο-ψυχολογικό θρίλερ.
Από 3η γενιά Ελλήνων στην Ρουμανία, καταγωγή Κεφαλονιά (εξ ου και η Τρέλα). Ανατολικό μπλόκ με το κουτάλι, Τενόρος με διεθνή καριέρα, μαζί με μεγάλα ονόματα (βλέπε Ίμα Σουμάκ κ.α.) και πολλά μα πολλά άλλα που πολύ λίγοι τα ξέρουν και καλύτερα έτσι.

Έκατσε σε μια καρέκλα και πέταξε τα γυαλιά όρασης στη μοκέτα δίπλα του.

- Φίλοι μου, θέλω να σας ρωτήσω κάτι για αρχή: Ποιοί από εσάς πιστεύουν ότι έχουν ταλέντο; Σηκώστε τα χέρια σας.

Στην αρχή ένα 5% σήκωσε. Μετά κι άλλο ένα 10%. Περίπου στο 40-45% σταματήσαμε.
Τί; Σιγά μην το σήκωνα.

- Ωραία. Κατεβάστε τα. Θέλω να ξέρετε πως εμείς ξέρουμε καλύτερα από εσάς αν έχετε ταλέντο ή όχι και εγώ προσωπικά έχω να πω για το θέμα του ταλέντου πως ειλικρινά, χέστηκα!.

Παύση.
Η θερμοκρασία έκανε ένα μείον 15ο C ακαριαία.

- Τί λετε βρε φίλοι; Ταλέντο; Νομίζετε ότι με το ταλέντο θα κάνετε Θέατρο;Νομίζετε ότι ήρθατε εδώ να δοξαστείτε; Να πάρετε δάφνες και χειροκροτήματα; Όχι φίλοι μου. Κατά πρώτον θα μάθετε την ευθύνη να είστε ηθοποιοί!

... Μας κοίταγε με ένα βλέμμα τόσο έντονο και ζωντανό που δεν περιμένεις από έναν τέτοιο άνθρωπο να βγάζει.
Μιλούσε με πολύ πάθος αλλά ότι κι αν έλεγε είχε πάντοτε κάτι αυθεντικά ευγενικό.
Μπορεί να σε έβριζε με τον χειρότερο τρόπο αλλά δεν θα ήταν για να σε υποτιμήσει προσωπικά.
Πάντοτε κάπου υπήρχε αυτή η ευγένεια. Ακόμη και την ώρα που αισθανόσουν κουρέλι.

- Κύριοι! Και Κυρίες...Απευθυνόμενος σε σας σαν μελλοντικούς ηθοποιούς ένα πρέπει να έχετε καλά στο μυαλό σας:
Είστε είτε το θέλετε είτε όχι, διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης!
Αν ψάχνετε διασημότητα, να πάτε αλλού όσο είναι ακόμη νωρίς.
Αν έχετε ταλέντο, να το αφήσετε σπίτι σας. Δεν μας ενδιαφέρει!
Κι όσοι από εσάς αντέξουν, μετά από τρία χρόνια πάρτε το και βγείτε στην πιάτσα. Εδώ θα γίνετε πνευματικοί κομμάντος! Γιατί τέτοιους χρειαζόμαστε.

Κάποια που είχε έρθει βαμμένη – στολισμένη λες και πήγαινε στις Κάννες κάτι είπε, τάχα μου ενοχλημένη, και άνοιξε το ντους με το κρύο νερό:

- Μάτ-ι-α μου (κεφαλλονίτικη προφορά), αν θέλεις την άνεσή σου, να μείνεις στο κρεβάτι σου.
Μαντάμ! Διαλέξατε ένα επάγγελμα στερήσεων.
Αν θέλετε να μην βραχείτε, πηγαίνετε αλλού.
Και αν θέλεις την φιλική μου συμβουλή – επαγγελματικά – έχω να σου πω κάτι τώρα που σε βλέπω.

- Παρακαλώ! – είπε αυτή με μια γαρνιτούρα αλαζονείας.

- Παραφράζοντας τον Λένιν (δουλειά-δουλιά-δουλειά), έχω να πω τώρα που σε βλέπω αλλά και σε όλους σας το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας προς το παρόν:
«Δίαιτα – Δίαιτα – Δίαιτα»!

Μας πήρε κάποιον καιρό να συνηθίσουμε την νέα πραγματικότητα.
Κάποιοι νόμιζαν ότι θα βρουν θρανία και βρέθηκαν με τα εσώρουχα στη σκηνή μπροστά σε 40 άτομα.
Είναι ατέλειωτα τα περιστατικά, οι ατάκες, οι νευρικοί κλονισμοί, οι στιγμές καλές και κακές που πέρασαν.
Για κάποιους αυτός ο καθηγητής ήταν τρελός, κομπλεξικός, κακός, παράφρων.
Εγώ ξέρω ότι όποτε χρειάστηκε, αθόρυβα και χωρίς κανένα λόγο μου στάθηκε καλύτερα από τον πατέρα μου.

Είναι πια τόσο πολύ μεγάλος που ανησυχώ ότι τελειώνει. Είναι ακόμη εκεί.
Τον είδα πριν 1 μήνα. Έκατσα λίγο στο μάθημά του και ήρθαν πολλές μνήμες. Αλλά πια... φθίνει έντονα.

Είπε στα παιδιά τί κάναμε τότε στις τελικές εξετάσεις με καμάρι – περίοδος που σίγουρα θα έχουν ακούσει γι΄ αυτήν χιλιάδες φορές.
Γυρνάει κάποια στιγμή και μου λέει:

- Πόσος καιρός πέρασε μωρέ από τότε;
- 10 χρόνια και...
- Ναι μωρέ....

Ξαναγύρισε στη σιωπή του ενώ μια κοπέλα τραγουδούσε κοντά στην πιανίστρια. Έκλεισε τα μάτια – νόμιζες πως τον πήρε ο ύπνος.
Μέχρι που όταν χάνονταν μία νότα – με κλειστά μάτια – φώναζε:

- ΕΕΕΕΕιιιιιιιιιι!
Και τραγούδαγε την φράση
– Πες το!

Άνοιξε τα μάτια με κοίταξε και χαμογέλασε αλλά από μέσα του.
Με κοίταγε με ακτίνες Χ όπως πάντα.
Ξέρω ότι ανέλυε πόσο καλά κινούμαι, αν είμαι ακόμη τόσο καλός με το ξίφος, ίσως να μου έδινε να πω ένα λίντερ επιτόπου.
Το ήξερα, το ήξερε ότι το ήξερα, και το σύννεφο πάνω του όλο και μεγάλωνε.

Έκατσα ακριβώς δίπλα του.
Γύρισε και με κοίταξε σαν να ήθελε να πει πολλά. Είπε με το βλέμμα.
Συννενοηθήκαμε. Μου έκανε ένα νεύμα και έγειρα δίπλα του.
Μου είπε στο αυτί σιγά:

- Βρε γαμώτο μου... πέρασαν τα χρόνια και δεν δουλεύει το κουρκούτι (μυαλό) καλά πια ...
Σαν να ζητάει συγγνώμη και ταυτόχρονα να ντρέπεται:

- Προσπαθώ να θυμηθώ το όνομά σου βρε Τρότσκι....

- Τρότσκι με λένε.

Μου έπιασε το χέρι, το έσφιξε, απλώθηκε πίσω στην καρέκλα του, έκλεισε τα μάτια του με ένα μικρό χαμόγελο.

9 σχόλια:

Λίτσα είπε...

Υποκλίνομαι.

ANna είπε...

Στις υποκλίσεις ακολουθώ...

zouri1 είπε...

τριτος.

Serenity είπε...

τέταρτη :)

oistros είπε...

Να μπω στη σειρά?

Epsilon είπε...

Παρακάμπτω την τεράστια ουρά, έρχομαι από το πλάι, αγνοώ το πλήθος που ωρύεται και σου δίνω ένα φιλί.

sorry_girl είπε...

Υπέροχο.Κατά σύμπτωση γνώρισα μια κοπέλα την προηγούμενη εβδομάδα και επειδή την τάραξα στις ερωτήσεις σχετικές με τις σπουδές του ηθοποιού μου απάντησε με λεπτομέρειες που με κάνουν να πιστεύω οτι κάνατε στην ίδια σχολή..Και εκείνης οι εντυπώσεις για τον καθηγητή (αν φυσικά είναι ο ίδιος) ήταν πολύ έντονες.Μάλιστα συνέκρινε το μάθημά του με εκπαίδευση στα ΟΥΚ , απλώς φυσικά για να εξηγήσει τη φόρτιση και τις αναμνήσεις μιας ζωής..

Godot είπε...

στειλε μου ένα mail με λεπτομέρειες.
Θα χει πλακα να ειναι καμια συμμαθήτριά μου. Εχουμε χαθεί όλοι...

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Πολυ ωραιο κειμενο,μπράβο!