Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

Άμα σε στοιχειώνει κάτι....part II

Πρέπει να ήταν Ιούνιος. Ήμασταν στο ανοιχτό θέατρο και ετοιμάζαμε τα σκηνικά.
Μέχρι να ξεκινήσει η πρόβα ήμασταν μαστόρια. Μετά γινόμασταν καλλιτέχνες.
Η αλήθεια είναι πως είναι αλλιώς να παίζεις σε ένα σκηνικό που το έχεις φτιάξει εσύ.
Ο Δάσκαλος ήταν σαν εργάτης σε ψαραγορά.
Με τζιν σορτσάκι, φανελάκι, Ray Ban και τσόκαρα.
Ήθελα να κανονίσουμε να του κάνουμε δώρο λευκά σαμπό αλλά μάλλον θα μας κοπάναγε με το σκηνικό.
Ήρθε φουριόζος με ένα καδρόνι και μια σακούλα με τα ψώνια από το χρωματοπωλείο. Έκατσε στο τοιχάκι στο βάθος της σκηνής μέσα στον ήλιο. Έβγαλε ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό, ήπιε δυο τρεις καλές γουλιές και βιδώνοντας το καπάκι μου το αμόλησε:

- Καλλιτέχνη, σου βρήκα τα κείμενα. Αρχίζουμε να τα δουλεύουμε το απόγευμα μετά την πρόβα.

Είναι αυτές οι άγριες χαρές. Που χαίρεσαι και φοβάσαι ταυτόχρονα. Φοβάσαι το άγνωστο. Πας να περάσεις καινούργιες πόρτες. Σε πιάνει ανυπομονησία και τρόμος. Συχνότατα είναι better than sex αυτό το αίσθημα.

- Τί κείμενα; Τί ρόλους; Βρήκες και ποίημα;

- Απ’ όλα.

- Ναι... δε μου λες κι εμένα;

- Λοιπόν. Έχουμε και λέμε. Θα κάνεις Κρέοντα που τον έχεις κι έτοιμο απ’ την Αντιγόνη.....

- Ααααααααααα.......... όχι Δάσκαλε. Μη μου λες τέτοια! Όχι άλλη τραγωδία. Και ιδίως όχι Κρέοντα. Αμάν πια! Μου ’φυγε το μούσι να τα βγάλω πέρα 6 μήνες στην Αντιγόνη. Δεν τον γουστάρω. Άσε που δεν μου πάει.

- Χμμμ.. καλά. Τι θες;

«Καλά»;;; Ο Δάσκαλος... καλά; Τι θέλω; Ε, δεν είμαστε καλά. Α, κατάλαβα. Τόσο χάλια ήμουν στον Κρέοντα....
Τί μου λέγαν όλοι ήταν θαύμα και μπλα μπλα μπλα;
Μια φορά μου ‘κανε το χατήρι ο Δάσκαλος και υποχώρησε κι εγώ το μετέφρασα ως κακό. Καταστροφολάγνος... μια ζωή στη διαστροφή.
Και η άγρια χαρά συνήθως σε ρίχνει άμεσα σε ασπρόμαυρη περισυλλογή και σκέφτεσαι με εξπρεσιονιστικές εικόνες με το contrast τέρμα.

- Τί να θέλω; Κάτι άλλο. Όχι τραγωδία.

- Τραγωδία θα πεις θες δε θες – το ζητάνε υποχρεωτικά.

- Φτου γαμώ το! Και τότε μου ήρθε η έμπνευση.

Στην Αντιγόνη και τον Οιδίποδα έχει τον ρόλο που λατρεύω. Πολύ πιο δύσκολο αλλά τουλάχιστον μου πάει ιδιοσυγκρασιακά και νιώθω απίστευτη ελευθερία μ’ αυτόν. Από τότε τον έχω απωθημένο. Από εκείνη την στιγμή.

- Δάσκαλε, θέλω Τειρεσία!

- Τρελάθηκες;;; Τυφλό, γέρο, ερμαφρόδιτο, μάντη και με τέτοιο κείμενο; Πολύ επικίνδυνο. Και δεν είναι και αβανταδόρικο για τις εξετάσεις. Εξετάσεις είναι αυτές. Όχι παράσταση. Ότι θέλουν αυτοί θα πεις. Αλλού θα την κάνουμε την πουστιά. Όχι όμως στους μονολόγους. Λοιπόν. Οιδίποδα τύραννο θα πεις. Τον μονόλογο που βρίζει τον Τειρεσία.

- Καλά επίτηδες το κάνεις τώρα; Τον μονόλογο που βρίζοντας και απειλώντας απευθύνεται σ’ αυτόν που γουστάρω σαν τρελός; Και που το έχει παίξει και ο Κατράκης;;;

- Ναι. Αυτόν. Τέλος. Και ένα μοντέρνο.

- Καλά ρε Δάσκαλε, μη βαράς. Ποιό... μοντέρνο;

- Τσέχωφ. Αρκούδα.

- Μα .....

- Μάμαλα! Τον μονόλογο του Σμιρνόφ.

- Ε, άμα είναι Σμιρνόφ.... να το πιω κι αυτό το ποτήρι.

- Ωραία. Άντε σήκω τώρα να καρφώσουμε το σπετσάτο το δεξί να βάψει ο καλλιτέχνης

Ο σκηνογράφος μας ήταν αυτός, που θα ζωγράφιζε το σπετσάτο αλλά κατά τον Δάσκαλο, απλώς έβαφε.

- Ποίημα δεν θέλουν;

- Θα βρούμε και ποίημα. Αλλά μην πας με τίποτα Καβάφη, Ελύτη, Ρίτσο,
Σεφέρη…

- Λειβαδίτη;

- Όχι. Θα βρούμε άλλο.

- Τραγούδι;

- Α… τραγούδι… μη με μπερδεύεις. Βρες μόνος σου ότι θες. Εσύ ξέρεις περισσότερα για τραγούδι. Μόνο μην πεις Χατζηδάκη.

- Γιατί να μην πω Χατζηδάκη, Ελύτη…

- Γιατί θα αυτοκτονήσουν ρε παιδάκι μου. Τόσα χρόνια ακούνε τα ίδια και τα ίδια. Θέλει κάτι ...

- Ξέρω, ξέρω... «Τα θέματα ήταν βατά»

- Α, μπράβο!

Ήμουν σαν παιδάκι που δεν του πήραν το αυτοκινητάκι που του τάξανε. Άκου Οιδίποδα. Εγώ ήθελα έναν Περιποιητή Φυτών του Μάτεσι, τον Βασιλιά Πεθαίνει του Ιονέσκο, έναν Αριστοφάνη – καθ’ ότι κρυφή κωμίκα – έναν Ψαθά, ένα γαλλικό μπουλβάρ, κάτι …

Έδωσα εξετάσεις στις τρεις μεγάλες σχολές τότε, πλην Εθνικού φυσικά, και πέρασα και στις τρεις.
Από τη μία με πήραν τηλέφωνο στο σπίτι το απόγευμα της ίδιας μέρας και μου είπαν ότι πέρασα, ότι με περιμένουν και μου δίνουν και υποτροφία. Τους είχα τελευταίους στις προτιμήσεις μου επειδή ήξερα ότι είναι τηλεοπτικό φυτώριο, τροφοδοτεί πολλές παραγωγές αλλά εμείς είμαστε θεατρικοί, ποιοτικοί και σνομπαρίες. Τρομάρα μου.
Εκεί με εξέταζε η μακαρίτισσα η Χατζηαργύρη και ο Άγγελος Αντωνόπουλος ο οποίος συμμετείχε απίστευτα στον μονόλογο του Σμιρνόφ και καταχαρήκαμε κι οι δυο που γνωριστήκαμε.

Γενικώς οι εξετάσεις είναι κάτι που συνήθως πας, λες 5-10 φράσεις από κάθε μονόλογο, σε διακόπτουν λέγοντας «ευχαριστούμε, το επόμενο ποιό είναι;» και με κατεβασμένα αυτιά λες από το επόμενο ότι προλάβεις.
Βρίσκεσαι έξω πριν καταλάβεις τί έγινε με ένα χαζό χαμόγελο και ένα ερωτηματικό στην κωλότσεπη. Τα παιδιά απ’ έξω που τρώνε το καπέλο τους απ’ το άγχος πετάγονται λες και είσαι ο γιατρός που βγαίνει απ’ το χειρουργείο: «Τί έγινε; Πως ήταν;». Που να ξέρεις κι εσύ πω ήταν; Νομίζεις ότι δεν το έζησες εσύ... Μισό τσιγάρο οι συστάσεις κι άλλο μισό η «οντισιόν» τί να καταλάβεις;
Σαν εμβόλιο. Μανίκι πάνω, τσακ, βαμβάκι, έφυγες.

Και η τελευταία σχολή στη λίστα, εκεί που τελικά με έριξε η Μοίρα – πολύ σοβαρά το λέω.
Φτάνω σ’ ένα ρημάδι παλιό σπίτι διώροφο.
Εδώ είναι; σκέφτομαι.
Η μικρή ταμπέλα απ’ έξω μου απαντάει: Στραβός είσαι;
Η πόρτα ανοιχτή, παιδιά στο πεζοδρόμιο, στο χωλ, στον διάδρομο.
Δεξιά δυο ενωμένα δωμάτια με μια μικρή σκηνούλα. Εκεί εξετάζουν. Μία είσοδος – κλειστή για εμάς – απ’ το χωλ, και μια πιο μέσα που βγάζει πάνω στην σκηνή, στο βάθος.
Μια δευτεροετής με μια λίστα στο χέρι φωνάζει ψιθυριστά το όνομα του επόμενου.
Αυτή μετά από τρια – τέσσερα χρόνια θα γινόταν η πιο διάσημη τσιγγάνα της ελληνικής τηλεόρασης.
Ο ρυθμός που μπαινόβγαιναν τα παιδιά ήταν όπως παντού. Κανένα άγχος, το έχω κάνει ήδη 2 φορές σε 5 μέρες με θαυμαστά αποτελέσματα. Μέχρι υποτροφία έχω. Κι όμως, αυτός ο άθλιος χώρος, σαν να μ’ αρέσει περισσότερο. Ενώ θα ΄πρεπε να με απωθεί. Έχει μια περίεργη ατμόσφαιρα... και δεν θυμίζει καθόλου σχολή επίσης.
Καθόμουν σε κάτι σαν παγκάκι στον διάδρομο. Φορούσα θυμάμαι ένα μωβ πουκάμισο και άκουσα να φωνάζει – ψιθυρίζοντας - η μετέπειτα συσπουδάστριά μου ονόματα από «Κ». Πλησιάζουμε σκέφτηκα, σηκώθηκα και πλησίασα να κρυφοκοιτάξω τη λίστα. Μετά από δυο-τρεις ήμουν ο επόμενος.
Από μέσα ακούγονταν τόση ώρα ένα ποτ-πουρί από το παγκόσμιο ρεπερτόριο σε καλές – μέτριες – φριχτές και θλιβερές εκτελέσεις.... και κάποιοι τραγούδησαν κιόλας. Αμάν! Κανείς δεν ζήτησε τραγούδι έως τώρα. Θα ‘χει πλάκα να μου ζητήσουν. Ε, θα πώ δεν έχω. Ωχουου....

- Ποιοί είναι μέσα; Την ρωτάω

- Όλοι!

Είναι λίγο τρομακτικό σαν απάντηση αυτό...

- Χμμμ... και ποιός γιατρός «εξετάζει»;

Γελάει πλατιά, της κόβεται αμέσως και με μια έκφραση συμπόνιας μου λέει:

- Ο Τσακίρογλου.

Η συμπαθής έως τότε μορφή του Νικήτα, έγινε στο μυαλό μου αυτόματα κάτι σαν την βασίλισσα Alien, κάτι σαν Darth Vader που του πάει και στη φωνή, πάντως κάτι μαύρο. So what? Του μαύρου είμαι κι εγώ.
Και βγαίνει ο προηγούμενος, it’s show time... σκάσε και κολύμπα!
Η original ευχή για να πάνε όλα καλά στον κόσμο του Θεάτρου αντίστοιχη του «brake a leg» που το λέει κι η κουτσή Μαρία, είναι απλώς: «Σκατά».
Κάποια το είπε στην πλάτη μου την ώρα που έμπαινα.

Ένα καφέ πανί για κουρτίνα, τρία σκαλιά, και δεξιά σου αρχίζει η σκηνή. Σκοτάδι πίσω, φως εδώ. "Το κύριο Νικήτα" στο κέντρο σε μια καρέκλα και διάφοροι άλλοι γύρω του. Τέρμα πίσω κι άλλοι – μα πόσοι είναι πια; Ο Νικήτας δεν σ΄αφήνει να επεξεργαστείς τον χώρο.

- Γειά σου.....Μανώλη.

- Γειά σας.

- Κάθησε.

Μέσα στον χώρο αισθάνομαι πολλές φιλικές παρουσίες και βλέμματα επιδοκιμασίας που τα θυμάμαι ακόμη. Είμαι πολύ άνετος και έτοιμος να τελειώσουμε σχετικά γρήγορα.

- Από που είσαι λοιπόν;

- Από Κρήτη...

- Α... ωραία...... έχεις άγχος;

- Όχι ιδιαίτερα. Μια χαρά είμαι. (γέλια από πίσω με στόχο το κύρος του γιατρού)

- Ωραία.

- Τι έχεις ετοιμάσει να μας πεις;

- Τον μονόλογο προς τον Τειρεσία από τον Οιδίποδα.....

- Ωραίο.... πολύ μ’ αρέσει...

- ...τον μονόλογο του Σμιρνόφ από τ...

- Την Αρκούδα του Τσέχοφ!

- Ναιαιαι............. (κι άλλα πνιχτά γέλια)

- Ποιό θέλεις να μας πεις πρώτο;

- Ποιό θέλετε;

- Ας ξεκινήσουμε με Οιδίποδα.

Ξεκινάω με προσοχή να ακούσω όταν θα μου πει «ευχαριστώ» να σταματήσω έγκαιρα, ώστε να δείξω και σκηνική ετοιμότητα και επαφή. Μάταια... Το είπα όλο.
Σιωπή.
Μου ‘ρθε να του πω «είμαι πολύ άσχημα γιατρέ μου;».
Εκείνος σκεφτόταν, και κουνούσε τη μύτη του αριστερά-δεξιά. Τον σέβομαι αρκούντως τον Νικήτα, αλλά λίγο μεγαλύτερη μύτη να είχε, θα έκανε ένα αεράκι στην αίθουσα πολύ αναζωογονητικό.
Δεξιά και κοντά στην σκηνή μια κυρία (η διευθύντρια της Σχολής) να χαμογελάει χαλαρή, ένας συμπαθέστατος ασπρομάλλης μεγάλης ηλικίας να με κοιτάει διερευνητικά όλη την ώρα αλλά με τρόπο που δεν σε πειράζει, και οι υπόλοιποι πίσω απ’ τον Ιεροεξεταστή.

- Μάλιστααα...... ωραία.

- ........ (τι να πω;)

- Πάμε στο επόμενο;

Πήγαμε και κει. Έβγαλε και λίγο γέλιο, η κυρία διευθύντρια ακουγόταν να γελάει περισσότερο και της το απεύθυνα κιόλας, πάλι όλο το είπα.
Πάλι σιωπή και διακριτικό σούσουρο στη γαλαρία.

- Ωραία Μανώλη...

- (ε πες τίποτα ρε αγγούρι)..... Ευχαριστώ .....

- Δεν μας είπες, ποιό ποίημα έχεις ετοιμάσει;

- Το «Δημοτικό» του Αιμίλιου Βεάκη.

Ακαριαία νέκρα – του τάφου σιωπή.

Η κυρία διευθύντρια (τέρας Παγκοσμίου Φιλολογίας-Θεατρολογίας έχουσα συγγενική σχέση με τον μακαρίτη) με τα μάτια γουρλωμένα «Αυτό είναι ανέκδοτο! Που το βρήκες;»

- Το βρήκα από ένα απόκομμα εφημερίδας που το είχε δημοσιεύσει κάποτε.
Αλήθεια έλεγα – έτσι έγινε.

Η προσοχή τους στο πρόσωπό μου τριπλασιάστηκε καθώς έλεγα το ποίημα. Ολόκληρο πάλι φυσικά.
Υπήρξε κάποια συγκίνηση από την διευθύντρια και κάποιους άλλους – είναι και εκπληκτικό κείμενο, και άρχισα να χαλαρώνω καθώς τα δύσκολα πέρασαν.

Αμ δε.
Ο Νικήτας είχε άλλη άποψη.

- Θέλω να το ξαναπείς. Πιο αργά. Θα μου το πεις κατάματα. Και θα σου δίνω οδηγίες. Δεν θα σταματάς. Θα σε κατευθύνω. Εντάξει;

- Εν.. εντάξει... λέω με απορία κι εγώ.

Άρχισα να του το λέω πάνω του, κι εκείνος άρχισε τις οδηγίες:

- Περπάτα πίσω - Κάτσε στην καρέκλα - Ανέβα επάνω. Εγώ το ποίημα μου. Έλα μπροστά – Πιο σιγά – Πιο σιγά – Ψιθύρισέ το μου.....

Τέλειωσε.
Πάμε πάλι, λέει, κι άμα τελειώσει ξαναξεκίνα το απ’ την αρχή. Εγώ θα σου πω πότε θα σταματήσεις.

Βλέπω δεξιά στην κουρτίνα να έχουν στριμωχτεί παιδιά να δουν τί γίνεται τόση ώρα μέσα.

Ξεκινάμε πάλι, εγώ ακολουθώ κατά γράμμα.

Σιγά – πιο αργά – συλλάβισέ το μου – πιο γρήγορα – (έχει σηκωθεί κι έχει έρθει μπροστά στην σκηνή ακριβώς) – ΦΩΝΑΞΕ ΤΟ!!! – κι άλλο!!! – ΝΑΙ! – Πιο Δυνατά!!! – ΕΤΣΙ!!! – ΣΙΓΑ!!!! – Πιο σιγά.... έτσι... τέλειωσέ το.

Το τελειώνω εγώ, τελειώνει κι αυτός και προσγειώνεται στην καρέκλα του με εμένα να είμαι κάθιδρος, το μωβ πουκάμισο να είναι πια μαύρο, να στάζω ολόκληρος και κάποιοι από τη γαλαρία να κάνουν σαν σε γήπεδο όταν μπαίνει γκολ αλλά βουβά.

- Σ’ ευχαριστώ Μανώλη, από εμένα είσαι ελεύθερος.

- Ευχαριστώ, και κάνω να φύγω.

Μια φωνή μου χτυπάει την πλάτη:

- Jeune ! που πας μάτ-ι-α μου; (ο ασπρομάλλης)

- Με... με θέλετε κάτι άλλο;

- Δε θα μας τραγουδήσεις κάτι βρε;

- Ε... ναι... πως..... (έτσι όπως είμαι και 38 φουετέ κάνω)

- Εδώ φίλε μου... χαλαρά... παρείστικα....

- Παρείστικα.

- Ναι βρε...

Τι να τους πω τώρα; Το πρώτο που μου ‘ρθε ήταν το «Δίχτυ». Μετά θυμήθηκα ότι πήγα ταξάτος στη σχολή, το ‘παιζε το ράδιο και μου κόλλησε.
Ένα κουπλέ και μισό ρεφρέν είπα. Μου έκανε δυο τρία κλαπ κλαπ, έσκυψε το κεφάλι όπως έκαναν κάποτε οι Γάλλοι ευγενείς και με ελευθέρωσε κι αυτός.

- Σ’ ευχαριστώ μάτ-ι-α μου. Βρε! Κι έλεγα ποιόν μου θυμίζει...

- Ποιόν σας θυμίζω;

- Βρε το ξέρεις που (που – όχι πως) είσαι ίδιος ο Τρότσκι;

- Εμ.. όχι.

- Βρε σάματις βλέπω τον Τρότσκι! (γέλια γενικώς)

- Είστε σίγουρος;

- Παλάβωσες βρε; Τί λες βρε φίλε μου; Ίδιος είσαι.

- Μπορώ να ....

- Μπορείς jeune !

- Γειά σας

- Γειά σου Τρότσκι φίλε μου!

Βγήκα και έπεσα πάνω στην τσιγγάνα που με αγκάλιασε και είπε «καλώς ήρθες».
Εγώ ένιωθα σαν τον Ρόκυ μετά από 57 γύρους και συνήλθα όταν μου είπαν ότι ήμουν μέσα 50 λεπτά. Ανήκουστο. Δόθηκαν διάφορες εξηγήσεις για αυτό, αλλά ας μην επεκταθώ.
Οι επόμενοι θέλανε να κάνουν χαρακίρι ακούγοντας όλο τον χαμό που έγινε πριν απ’ αυτούς και βλέποντας σε τί κατάσταση βγήκα έξω.
Από την πόρτα του χωλ βγήκε η μισή γαλαρία που ήταν καθηγητές κίνησης οι περισσότεροι και κάναμε πηγαδάκι όσο έπινα μια amita με 8 βασικές βιταμίνες.
Είχα ξεμείνει από βενζίνη τελείως. Που να ‘ξερα τί θα γινόταν; Πήγα κι εγώ χαλαρός και μπλαζέ, σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ που λέει κι ο ποιητής, και κατέληξα χύμα στο παγκάκι σαν κουκλάκι σε βιτρίνα παιχνιδιών. Batteries not included.

Εκεί γνώρισα και μια κοπέλα που ήρθε για εξετάσεις κι έμενε ακριβώς δίπλα, σε ένα ρετιρέ θαύμα.
Έμεινα σπίτι της μέχρι την άλλη μέρα το απόγευμα που θα πηγαίναμε να πάρουμε τα αποτελέσματα. Πήγαμε, με αρκετό τρακ και μπήκαμε στο γραφείο της διευθύντριας που ήταν τόσο γλυκειά στην εξέτασή μου. Δεν ήταν στις ίδιες γλύκες. Σκυμμένη σε κάτι χαρτιά, μας έριξε μια ματιά και επέστρεψε στα χαρτιά της:

- Ήρθαμε για τα αποτ....

- Εσύ πέρασες, εσύ κόπηκες...

- Ποιόν εννοείτε....; είπα δειλά.

- Τι με ρωτάς παιδί μου; Πέρασες! Δεν είδες τί έγινε; Ετοιμάσου για την εξέταση του Υπουργείου τώρα. Και να διαβάσεις ιστορία θεάτρου. Και νεοελληνική λογοτεχνία. Έχει και θεωρία.

- Και η κοπέλα;

- Η δεσποινίδα κόπηκε.

Το Υπουργείο ήταν πατ-κιουτ διαδικασία με τον λατρεμένο Λυκούργο Καλλέργη να με δαφνοστεφανώνει ανοιχτά και να μου θέτει το εξής:
«Πρόσεχε σε ποιά σχολή θα πάς. Και ποιοί θα έρθουν για δάσκαλοί σου.»

Κύριε Καλλέργη, υποβάλλω ταπεινά τα σέβη μου.

Το ποιά σχολή διάλεξα, πως την διάλεξα και τί δούλεψε για να πάω εκεί κι όχι αλλού... στο επόμενο επεισόδιο.

7 σχόλια:

Elemental_Nausea είπε...

Αμαν ρε παιδάκι μου όλο στο καλύτερο μας κόβεις.Βγάλε ένα βιβλίο να τα διαβάσουμε όλα μαζί.Πάντως πολύ καλή ιστορία.

zouri1 είπε...

συγνωμη δεν εχει φωτο σημερα?

Epsilon είπε...

Από τις πιο καλές ιστορίες που έχω διαβάσει, άσε δε που μπορεί άνετα να γίνει υλικό για ταινία...διότι περιέχει τα τρία βασικότατα συστατικά...γέλιο, αγωνία και sex.
"Μια φορά μου ‘κανε το χατήρι ο Δάσκαλος και υποχώρησε κι εγώ το μετέφρασα ως κακό. Καταστροφολάγνος... μια ζωή στη διαστροφή." ...καρκίνος είσαι???

Godot είπε...

Karkinos? Ptaisma.
Mono gia kakourgimata dexomai na katigorithw.

safws Parthenos...

Cherryfairy είπε...

καρκινός c'est moi επσιλόν.

mario είπε...

πολύ καλό Godot, φαντάζομαι ότι θα έχεις πολλές ιστορίες να πεις και θα είναι αληθινά τέλειο αν αποφασίσεις να τις μοιραστείς.
έχεις σκεφτεί, αλήθεια, να γράψεις κάτι?
κάποιο έργο ας πούμε?
οι διάλογοι είναι το κάτι άλλο και τα σχόλιά σου επίσης.
καλημέρες πολλές και καλές

Lamiotis είπε...

Σε ζηλεύω. Κάτι τέτοια μόνο στις ταινίες τα βλέπεις. Μπράβο, μπράβο...