Skip to main content

O Μάρκο που γνώρισα κάποτε



Ο Μάρκο είναι Ρώσος.
Τον γνώρισα σερβίροντάς τον, σε καθημερινή βάση πριν από χρόνια.
Ψηλός, δεμένος, με αυτή την φαινομενικά ψυχρότητα των Ρώσων. Δούλευε στην Ελλάδα ως ελαιοχρωματιστής. Ήσυχος, ήρεμος και σπανιότερα χαμογελαστός.
Τον συμπάθησα αμέσως, όχι γιατί είναι επαναστατικό να συμπαθείς τα συντρόφια, αλλά μου θύμιζε υποσυνείδητα τον Τιτόφ, τον διπλανό μου στο δημοτικό, επίσης Ρώσο.
Κάποιο μεσημέρι προς απόγευμα αράξαμε σ’ ένα τραπέζι στη λιακάδα με το Μάρκο και αρχίσαμε τις μπύρες. Μιλήσαμε για πολλά και ρώτησα πότε ήρθαν οι δικοί του απ’ τη Ρωσία. Δεν ήρθαν.
Ο Μάρκο ήταν λοχαγός των ειδικών δυνάμεων του Κόκκινου Στρατού. Αυτό έχει πολλαπλές σημασίες. Όταν οι Ρώσοι την πέσαν στους Τσετσένους, έστησαν ατέλειωτο πυροβολικό μέχρι εκεί που πάει το μάτι σου έξω από το Γκρόζνι με διαταγή να το ισοπεδώσουν. Να μην μείνει πέτρα στην πέτρα.
Μιλάμε για πόλη ολόκληρη στην οποία δεν έχει προηγηθεί εκκένωση αμάχων. Έτσι. Ξερά μια μέρα αρχίζει άπειρο πυροβολικό να βαράει. «Η αγορά του Γκρόζνι» είχε γίνει το θέμα σοκ των ΜΜΕ. Μια μέρα στην αγορά κατέληξε με ανθρώπινα μέλη στα καφάσια. Δεν ήταν τυχαίο το σχέδιο. Πως αλλιώς να κατακτήσεις το Γκρόζνι;
Οι Τσετσένοι δεν είναι παίξε γέλασε. Είναι σαν να ντύνεις στο χακί παιδιά των Βορείων Προαστείων και να τους στέλνεις να κατακτήσουν την Κρήτη. Έχεις εγγυημένο το Blood Bath. Κάποιοι το αντάρτικο και τον ανορθόδοξο πόλεμο τον έχουν στο DNA και κανείς τακτικός στρατός – σε επίπεδο σώματος πεζικού – δεν έχει ελπίδα. Βλέπε αμερικάνικη σφαλιάρα στο Μογκαντίσου.

Μετά το χαλάζι του πυροβολικού, οι ειδικές δυνάμεις μπήκαν στην πόλη με διαταγή να shoot to kill οτιδήποτε κινείται.
Την επομένη, ο Μάρκο και μερικοί άλλοι βρέθηκαν στο τίποτα να περπατάνε. Δεν άντεξαν άλλο να είναι μέρος της σφαγής και με χίλιες δυο περιπέτειες αγωνίστηκαν να βγουν από τον εφιάλτη. Δεν είναι τόσο απλό να είσαι λιποτάκτης του Κόκκινου Στρατού. Κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Έμειναν στο πουθενά.
Οι άλλοι, μιλάνε πλέον για αυτό μόνο πιωμένοι και όταν οι εικόνες επανέρχονται τους πιάνει ένα κλάμα που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι άντρες μπορούν να βγάλουν.

Comments

mmg said…
sixla e?
mponzour mongodot.
paw na xwnepsw ton tsetseno
Καλησπέρα Godot.Πολύ ωραίο κείμενο για μια ακόμα φορά.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …