Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

O Μάρκο που γνώρισα κάποτε



Ο Μάρκο είναι Ρώσος.
Τον γνώρισα σερβίροντάς τον, σε καθημερινή βάση πριν από χρόνια.
Ψηλός, δεμένος, με αυτή την φαινομενικά ψυχρότητα των Ρώσων. Δούλευε στην Ελλάδα ως ελαιοχρωματιστής. Ήσυχος, ήρεμος και σπανιότερα χαμογελαστός.
Τον συμπάθησα αμέσως, όχι γιατί είναι επαναστατικό να συμπαθείς τα συντρόφια, αλλά μου θύμιζε υποσυνείδητα τον Τιτόφ, τον διπλανό μου στο δημοτικό, επίσης Ρώσο.
Κάποιο μεσημέρι προς απόγευμα αράξαμε σ’ ένα τραπέζι στη λιακάδα με το Μάρκο και αρχίσαμε τις μπύρες. Μιλήσαμε για πολλά και ρώτησα πότε ήρθαν οι δικοί του απ’ τη Ρωσία. Δεν ήρθαν.
Ο Μάρκο ήταν λοχαγός των ειδικών δυνάμεων του Κόκκινου Στρατού. Αυτό έχει πολλαπλές σημασίες. Όταν οι Ρώσοι την πέσαν στους Τσετσένους, έστησαν ατέλειωτο πυροβολικό μέχρι εκεί που πάει το μάτι σου έξω από το Γκρόζνι με διαταγή να το ισοπεδώσουν. Να μην μείνει πέτρα στην πέτρα.
Μιλάμε για πόλη ολόκληρη στην οποία δεν έχει προηγηθεί εκκένωση αμάχων. Έτσι. Ξερά μια μέρα αρχίζει άπειρο πυροβολικό να βαράει. «Η αγορά του Γκρόζνι» είχε γίνει το θέμα σοκ των ΜΜΕ. Μια μέρα στην αγορά κατέληξε με ανθρώπινα μέλη στα καφάσια. Δεν ήταν τυχαίο το σχέδιο. Πως αλλιώς να κατακτήσεις το Γκρόζνι;
Οι Τσετσένοι δεν είναι παίξε γέλασε. Είναι σαν να ντύνεις στο χακί παιδιά των Βορείων Προαστείων και να τους στέλνεις να κατακτήσουν την Κρήτη. Έχεις εγγυημένο το Blood Bath. Κάποιοι το αντάρτικο και τον ανορθόδοξο πόλεμο τον έχουν στο DNA και κανείς τακτικός στρατός – σε επίπεδο σώματος πεζικού – δεν έχει ελπίδα. Βλέπε αμερικάνικη σφαλιάρα στο Μογκαντίσου.

Μετά το χαλάζι του πυροβολικού, οι ειδικές δυνάμεις μπήκαν στην πόλη με διαταγή να shoot to kill οτιδήποτε κινείται.
Την επομένη, ο Μάρκο και μερικοί άλλοι βρέθηκαν στο τίποτα να περπατάνε. Δεν άντεξαν άλλο να είναι μέρος της σφαγής και με χίλιες δυο περιπέτειες αγωνίστηκαν να βγουν από τον εφιάλτη. Δεν είναι τόσο απλό να είσαι λιποτάκτης του Κόκκινου Στρατού. Κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Έμειναν στο πουθενά.
Οι άλλοι, μιλάνε πλέον για αυτό μόνο πιωμένοι και όταν οι εικόνες επανέρχονται τους πιάνει ένα κλάμα που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι άντρες μπορούν να βγάλουν.

3 σχόλια:

Mari-R1 είπε...

:(...

mmg είπε...

sixla e?
mponzour mongodot.
paw na xwnepsw ton tsetseno

Elemental_Nausea είπε...

Καλησπέρα Godot.Πολύ ωραίο κείμενο για μια ακόμα φορά.