Skip to main content

Άμα σε στοιχειώνει κάτι....

- Εσύ γιατί δεν δίνεις εξετάσεις;
- Εγώ; Που;
- Για πυρηνικός φυσικός. Τί που; Σε δραματική.
- Τί; Να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός; Σώπα μωρέ...
- Γιατί όχι; Εδώ πάνε όλα τα καλλιτεχνάκια και τα ψώνια και δεν θα πας εσύ που είσαι τόσο καλός;
- Είμαι καλός; Εγώ;
- Μόνο καλός; Αστειεύεσαι; Άσε να φέρω μερικά κείμενα και θα αρχίσουμε. Άκου αν είναι καλός....

Μόνο καλός;.... η ηχώ της φράσης με συνόδευε μέρες.
Είμαι καλός..... για να το λέει ο δάσκαλος που καλή κουβέντα δεν λέει ποτέ ακόμα κι αν το γράφει το κείμενο, δε μπορεί... κάτι... κάποια αλήθεια θα έχει αυτό το «είσαι καλός».

Παρά τις συχνές-πυκνές τέτοιες ενέσεις tonotil, ποτέ δεν μπόρεσα να πω «Είμαι ηθοποιός» - ιδίως όταν έβλεπα τα τέρατα να παίζουν.
Όλο έλεγα: «Ασχολούμαι με το Θέατρο». Με τί θράσος να οικειοποιηθείς έναν τέτοιον τίτλο την ώρα που βλέπεις ηθοποιούς να σου βγάζουν τα άντερα επί σκηνής; Ας είμαστε ρεαλιστές.
Απ’ την άλλη βέβαια, υπάρχουν και τα τηλεοπτικά που επίσης σου βγάζουν τα άντερα – με την κυριολεκτική έννοια – αλλά δεν μας αφορούν αυτοί. Το σανίδι είναι πάντοτε σανίδι. Απλά σε μερικούς ταιριάζει το βρεγμένο.

Να λοιπόν που για κάποιους είμαι καλός σε κάτι που πραγματικά μ’ αρέσει.
Έως τότε, στα 19 μου, είχα παίξει σε καμιά πενηνταριά παραστάσεις και ένιωθα πια γνώριμα τα χωράφια. Είχα ζήσει ήδη λίγες στιγμές επί σκηνής από αυτές που λέμε «magic happens».

Η παλαιότερη τέτοια στιγμή ήταν με τους πραγματικά υπέροχους παρτενέρ Μάκη και Ισίδωρο (προσκυνώ) στον Πλούτο του Αριστοφάνη που προσθέσαμε στο έργο άλλα 20 λεπτά μέσω συνεχών αυτοσχεδιασμών, με ένα ανοιχτό θέατρο τίγκα να χτυπιέται κάτω. Η τελευταία σκηνή του Πλούτου, μεταξύ εμού και Μάκη (Ερμής και Καρίωνας αντίστοιχα) εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο αυτοσχεδιασμό που έχω δει επί σκηνής.
Απλά δεν θέλαμε να τελειώσουμε το έργο ρε παιδί μου όπως και κανείς από τους θεατές – πλην του δασκάλου, που κράταγε τον ενθουσιασμό του γιατί έπρεπε να μας ξεχέσει, ανήμερα πρεμιέρας κιόλας.
Και με τον δήμαρχο παρόντα.... τς τς τς ...


Μας σκηνοθετούσε ένας ηθοποιός καθαρά θεατρικός, γύρω στα 40-45 τότε, ο οποίος ήταν της παλιάς γενιάς και νοοτροπίας των «μαστόρων». Δεν σήκωνε πολλά πολλά και κυρίως ψωνίσματα με την πάρτη μας. Όταν σε φώναζε έλεγε αυτό των παλιών: «Ε, καλλιτέχνη!». Για τότε μας έμαθε πολλά καλά και κυρίως βασικές αρχές μέτρου. Επίσης, «το Θέατρο είναι ενός ανδρός αρχή» και «δεν υπάρχει Δημοκρατία στο Θέατρο». Πολύ σωστά και έτσι είναι, απλά μετά μαθαίνεις πως κοροϊδεύουν έναν σκηνοθέτη. Αν δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις, τότε υπάκουσε. Θα σε μάθει πράγματα.
Με την προυπόθεση όμως ότι ξέρεις να μαθαίνεις ή ότι θες να μάθεις να μαθαίνεις.
Αυτά βέβαια είναι τώρα τρε μπανάλ ρομαντικές φανφάρες μερικών σαν τα μούτρα μου κολλημένων με το Θέατρο και γενικότερα γραφικών παλαιομοδικών... παλαιομοδιστών.... παλαιο.... α στο διάολο... κατάλαβες τι θέλω να πω.

Τί ήθελα και είπα για τον δήμαρχο πριν; Πάλι άλλα θα γράψω απ’ ότι ήθελα. Χρόνια οξεία συνειρμείαση μου βρήκαν – ναι, είμαι φορέας.

Ο δημοτικός θίασος λοιπόν, ήταν υπό την (κατ)αιγίδα του Δημάρχου ενός μεγάλου προ-αστείου βεβαίως βεβαίως.
Εμείς τρώγαμε χώμα για να καταφέρουμε από το τίποτα να ανεβάσουμε τις παραστάσεις μας και του κάναμε ένα δημοτικό θέατρο φίσκα στους ψηφοφόρους από το πουθενά.
Και να τονε όλο στα γόνατα να τον πετυχαίνουμε, να μαζεύει τις πιένες μας σε κάθε φινάλε παράστασης. Αλλά πολιτικάντης πρώτης! Να τρελαίνεσαι! Εξηγούμαι:
Λοιπόν, οι θέσεις των πλέον χειρότερων και άσχετων θεατών από καταβολής θεαμάτων είναι στην πρώτη σειρά. Εκεί καθόταν κι ο Θόδωρος. Με την Θοδώραινα του, τον αντιδήμαρχο Ιζνογκούντ και γενικώς την αυλή.
Σε εκείνη την πρεμιέρα του Πλούτου (μην ξεχάσω να επισυνάψω την φωτογραφία - ντοκουμέντο του εν λόγω περιστατικού κάπου εδώ),


























έκοψα την παράσταση στη μέση, έκανα παράβαση, στο μοναδικό έργο του Αριστοφάνη που κανονικά δεν έχει, τα ‘χωσα στον «άρχοντα της Πόλης» έγινε το Θέατρο Σαντιάγκο Μπερναμπέου από τα ουουουουουου και τα χειροκροτήματα κι αυτός ατσαλάκωτος, σηκώθηκε από την πρώτη σειρά γύρισε στο κοινό σαν μαέστρος και εν μέσω χειροκροτημάτων, χαιρετούσε σε Σι-μίτη ύφεση γελώντας!
Έκανα μια παύση, να κάτσει το χειροκρότημα, τα γέλια και το σούσουρο και έπεσε η ατάκα: «δεν χαιρετάει εσάς – μη χαίρεστε· να κλάσει ήθελε ο άνθρωπος και περίμενε να έρθω κοντά – μην πάει χαμένη ολόκληρη δημαρχιακή πορδή!».
Ε, μα... Αριστοφάνη παίζαμε τι αβάντες νταβατζιλίδικες ξαφνικά είναι τούτες ξαφνικά... απαπααα.... ντροπή.

Οι μεγαλύτερες κυρίες το βρήκαν ερεθιστικά σόκιν και χειροκρότησαν θερμώς. Η γαλαρία με τους «δικούς» στο γρασίδι, άναψε το επόμενο στην υγειά μου.
Ο Δουξ γύρισε κανονικά, με κοίταξε με το χαμόγελο «Γιώργος Βουλγαράκης», μουρμούρισε al dente «...’σου γαμήσω...» και ξανάκατσε. Η γελοιόφατσα. Λίγδα και συμπαράσταση, καπέλωμα και συμπάθεια.
Που είσαι ρε Σουρή να τους τα .... Σουρείς;

Ο Καββαδίας λέει κάπου: «Όποιος ασχοληθεί με τρία επαγγέλματα, θα τον στοιχειώνουν πάντα. Ηθοποιός, Ναυτικός και Πουτάνα.» Κι εγώ πάντα λέω.... ακόμα δεν έχω μπαρκάρει....

Η συνέχεια στο επόμενο.

Comments

zouri1 said…
φοβερη ιστορια, ακομα πιο φοβερη η φωτογραφια.
Εσυ εισαι? :)
Πραγματικά πολύ ωραία ιστορία και σίγουρα ενδιαφέρουσα σαν εμπειρία.Θέλω να μάθω τι έγινε στην συνεχεία.Άντε πιάσε δουλειά γρήγορα :)
zouri1 said…
τι θελεις να εγινε.Θα στα πω εγω.
κοιμηθηκε με ορισμενες που επρεπε,και εγινε μεγαλος και τρανος.
Αλλα κατοπιν κοιμηθηκε με καποιες που δεν επρεπε,και ετσι εγινε bloger.
Δηλαδή κάποιος που είναι blogger πρέπει να κοιμάται με άλλους για να γίνει?Εγω που κοιμάμαι μόνη μου να αποχωρήσω?(Κοιτά που κόλλησα) Αν και πάλι περιμένω την συνεχεία :D
Λίτσα said…
Αρκούντως αριστοφανικό και αορίστως αμλετικής ατμόσφαιρας. Η μείξη τόνων ενδιαφέρουσα, εν τούτοις. Κάτι σαν τη μείξη των αντιθέτων. Αλλά μπορεί και όχι.
Epsilon said…
Καλές εποχές, μου θύμισες δικά μου αντίστοιχα "εικαστικά/πολιτιστικά δρώμενα", κι αναρωτιέμαι, τελικά, τι είμαστε, πολύ ρομαντικοί ή πολύ μλκες?
Gordon said…
Δεν ξεπερνιέται ποτέ αυτό φίλε, το κουβαλάς στην πλάτη μια ζωή και πάνω που νομίζεις οτι το ξέχασες αυτό γυρίζει και σε ξαναχτυπά...
mmg said…
etoimos isoun & na mparkareis pantws :)))))))))
kalimera mongodot.
niiiiiiice
sorry_girl said…
Η Γώγου κάπου είχε γράψει για τον εαυτό της :
Έγινα ηθοποιός.
Ήθος ποιώ.
Πουτάνα θεατρίνα.
Και τώρα;

Που έχεις πια μπαρκάρει;

Popular posts from this blog

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Σε Κλοιό ο Εμπρηστής Ωκεανού.

Φωτεινά ημικύκλια τα πυκνά σου μάτια.
Μια φωτεινή θεώρηση στον χώρο που μας αφήνει να κοιταζόμαστε και να ερωτευόμαστε στον Άγιο Σεπτέμβρη.
Δεν είναι ψέμα - ακούστε το όνειρο, γιατί αυτή η σκοτεινή μορφή δεν χαμογέλασε.
Και γι' αυτό δεν υπάρχει ευθύνη από την ασφάλεια ζωής.
Βρίσκομαι στο ημίφως, στο κέντρο βάρους του Σκοταδιού.
Αυτό το επεισόδιο, προϋποθέτει επίσκεψη σε Ναό. Temple στα ναρκωτικά. JESUS CHRIST χωρίς μαξιλάρι, ούτε κουβέρτα στη χιονισμένη στέππα.
Φίλιππε, ήταν ένα ψέμα ο χορός των αντιπάλλων.
Είμαι μια μαγνητοταινία αθόρυβης λήψης.
Αφημένος, όπως άλλωστε κι εσείς φτωχά κοροϊδάκια.
Μια εργασία γεννιέται από τη σχέση μιας σκούπας μ' ένα φαράσι. Το φαράσι όμως, αρνείται να μαζεύει μόνο.
Κοινωνία πουτάνα με ξέφρενο τραγούδι κινέζικου μπορντέλου.
Δεν υπάρχει κυνηγετική αλάνα. Αν φύγει όμως, δε θα σαλέψει ψύλλος.
Η μήτρα του Έρωτά μου υπόκειται στην δοκιμασία της έκτρωσης.


Δανείστε μου την αναπνοή της και θα επιστρέψω τυφώνα.




1993
Sandy Angel + Godot.