Βραδινός Επίλογος

Ήτανε ένας νέος ωχρός ,
καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας ,
κρύωνε
Τι περιμένεις ;
του λεω

Τον άλλο αιώνα -μου λεει

Όσο για μένα έμεινα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων αλλά -
αλλά ποιός σήμερα ν' αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα
''εμένα με γνωρίζετε; ''τους λεω
''όχι'' μου λένε .

Έτσι πήρα την εκδίκηση μου

και δεν στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους

Τραγουδάω όπως τραγουδάει το ποτάμι

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά

'' τι έχετε; ''μου λένε
'' εγώ...εγώ ..τίποτα '' τους λεω,
μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν μ' αυτόν τον τρόπο;''


Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι,
τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.

Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα ,αλλά εκείνη αρνείται
όμως απόψε βιάζομαι απόψε να χαρίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν' ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη

Κύριε αμάρτησα ενώπιον σου...ονειρεύτηκα πολύ ,
έτσι ξέχασα να ζήσω

Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το' χα μάθει από παιδί ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο,
αλλά κανείς δεν με γνώριζε, σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν το όνειρο στα παιδιά και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί και απ' τους αγγέλους

ίσα με πάντοτε αλλού

και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο
και όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κι όλας νεκροί

Φυσάει, φυσάει απόψε φυσάει

Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι ,φυσάει

κάτω από τις γέφυρες φυσάει

μες τις κιθάρες φυσάει

Φυσάει, φυσάει απόψε φυσάει
Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι ,φυσάει
κάτω από τις γέφυρες φυσάει
μες τις κιθάρες φυσάει

δος μου το χέρι σου φυσάει
δος μου το χέρι σου φυσάει
δος μου το χέρι σου φυσάει
δος μου το χέρι σου
δος μου το χέρι σου