Skip to main content

Έργο για πληκτρολόγιο αρ. 1

Υποψιάζομαι πως τώρα έχω ένα κεφάλι γεμάτο διάφορα πράγματα που θέλω να βγουν από εκεί, άμεσα, μέσω της γραφής.
Αφελές σκεπτικό πιθανότατα αλλά παρόν.

Μόνο που η συσκευή που ονομάζουμε πληκτρολόγιον, μου φαίνεται ιδιαιτέρως απεχθής αυτή την στιγμή.
Παρ' όλα αυτά θα μπορούσα να υπαγορεύω το κείμενο.
Μήπως να προσλάβω μια γραμματέα;
Παρατηρώ δε, πως όσο συνεχίζω την πληκτρολόγηση, η απέχθειά μου για αυτό, δεν μειώνεται ούτε κατ' ελάχιστο.
Εγώ όμως συνεχίζω.
Γιατί άραγε;
Μήπως όλα τούτα είναι σαφή δείγματα σχιζοειδών τάσεων;
Πιθανώς να είναι έτσι.
Επίσης διακρίνω δείγματα ενεργητικής απάθειας.
Τον δε προσδιορισμό "ενεργητικής" δεν δύναμαι να τον τεκμηριώσω αλλά δεν με νοιάζει.
Ίσως αυτό να είναι και η τεκμηρίωσή του.
Παρατηρώ στους επαγγελματικούς κύκλους στους οποίους συμμετέχω - κατά μίαν έννοιαν - πως η απάθεια μπορεί να εκληφθεί ως στοιχείο κύρους. Συγκεκριμένα, η απάθεια ουχί ενεργητικού τύπου - καθ' ότι μπορεί να μεταφραστεί ως γραφή επί όρχεων - αλλά η παθητική.
Σήμερα, βρέθηκα σε ένα συνέδριο υψηλής τεχνολογίας στο Ledra Marriott.
Φαίνεται θαυμάσιο ξενοδοχείο, αλλά είχα την αίσθηση, στην οποία και υπέκυψα τελικώς, ότι έχει περισσότερο ενδιαφέρον η παρατήρησις των όντων του περιβάλλοντος χώρου παρά το λογίδριο του εισηγητού. Ενδιαφέρον βρήκα και σε αυτό το ίδιο το περιβάλλον. Η προσοχή μου εστιάστηκε στην μοκέτα που κάλυπτε όλο το ορατό δάπεδο, η οποία ήτο γεμάτη με σπειροειδή ασύμμετρα σχήματα χρώματος καφέ au lait, σε φόντο μπεζ.
Σκέφτηκα πως εκεί που στέκονται και περιφέρονται οι εκλεκτοί σύνεδροι, θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι μοκέτα, μα ένα τεραστίων διαστάσεων τιραμισού. Εντύπωση επίσης μου έκανε πως κανείς δεν έθεσε το ζήτημα αυτό.
Με το σημειωματάριο και το στυλό που μου παρεχώρησε ο διοργανωτής του συνεδρίου, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να καταγράψω τις παρατηρήσεις μου σχετικά με την κινησιολογία των επαγγελματιών υπό αυτές τις δεδομένες συνθήκες. Επίσης το βλέμμα, η χρήση των αντικειμένων, οι σχέσεις των σωμάτων στον χώρο, η εναλλαγή του τόνου φωνής και προφοράς αναλόγως τα του συνομιλητή φύλο, ενδυμασία, κόμη, γενειάδα, στάση σώματος και λοιπά.
Φοβήθηκα όμως, πως η καταγραφή των παρατηρήσεών μου θα μου στερούσε την πληρότητα αυτής της ιδίας παρατήρησης καθώς δεν θα λειτουργούσα ταυτοχρόνως διαισθητικά.
Έτσι, το σημειωματάριο και το στυλό φορτίστηκαν αυτομάτως με αρνητικά συναισθήματα ακριβώς όπως συμβαίνει τώρα με την συσκευή του πληκτρολογίου.
Σημειώνω δε το γεγονός, πως η πληκτρολόγησή μου συνεχίζεται απνευστί.
Γεγονός ακατανόητο που ίσως θα πρέπει να με προβληματίσει και να ασχοληθώ με το φαινόμενο αυτό επισταμένως.
Πάντοτε οι ακατανόητες ή φαινομενικά παράλογες ορμές, σκέψεις και εικόνες, εξασκούσαν μια ακαθόριστη γοητεία επάνω μου.
Αλλά πάλι, γιατί επάνω μου; Προφανώς μέσα μου την εξασκούν και το ακριβές μέρος παραμένει ένα ακόμη δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Μην ξεχάσω να αναφέρω πως τα συνέδρια τέτοιου τύπου και ύφους, λόγω της γνωριμίας και εισαγωγής σε νέες, περίπλοκες και σε δυσθεώρητα ύψη κόστους τεχνολογίες, έχουν ειδική σκηνοθεσία. Παρατήρησα πως ένα μουσικό απόσπασμα, το οποίο επαναλαμβάνετο σε χαμηλή ηχητική στάθμη, υπέβαλλε τους παρευρισκομένους σε κάποιου είδους αίσθηση μυσταγωγίας.
Παρέπεμπε δε ευθέως στην ευρέως αναγνωρίσιμη μουσική σύνθεση της ορχήστρας "Μαζική Επίθεση" υπό τον τίτλο "Άγγελος".
Το επόμενο φαινόμενο προς παρατήρηση, είναι το ύφος της παρούσης γραφής το οποίο δεν συνάδει με αυτό των προηγουμένων δημοσιεύσεών μου. Το παρόν ύφος δε, μου προκαλεί εν αίσθημα ηρεμίας και γραμμικού τρόπου σκέψης, πράγμα που εκτιμάται από μέρους μου ως πολύτιμο, λόγω μεγάλης περιοδικότητος σε σχέση με την εμφάνισή του ως φαινόμενο επάνω μου. Ή μέσα μου; Έστω μέσα μου. Τότε σε ποιό σημείο;
Επισημαίνω την χρονικά αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της επανεμφάνισης του γραμμικού τρόπου σκέψης και της επανεμφάνισης του ανωτέρω αναφερθέντως προβλήματος.
Εδώ - και νομίζω πως κάθε αναγνώστης της παρούσης δημοσίευσης συμφωνεί - θα απαλλάξω το πληκτρολόγιο από τα ακροδάχτυλά μου καθώς η σκέψη μου επανέρχεται στην γνώριμη σπειροειδή της πορεία.
Επίσης το ηχητικό σύστημα που κατέχω, αποφάσισε αυτοβούλως να αναπαράξει προς ψυχαγωγίαν μου έργο εκτελεσμένο με βιολοντσέλλο συντεθειμένο υπό του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Πράγμα που σημαίνει πως θα έχει όλη μου την προσοχή.
Χαίρε.

Comments

Godot said…
Παρακαλώ για την επιείκεια της Λίτσας ως προς την εμφάνιση συντακτικών τε και γραμματικών γεωμήλων επί της ανωτέρας δημοσίευσης.
oistros said…
Ολίγες χρήσιμες συμβουλές από ομοιοπαθή.
1. Άμα τη επιστροφή από πάσης φύσεως παρόμοια συνέδρια αφαιρούμε από πάνω μας πάραυτα το ένδημα Νο τάδε(κατά το πρότυπο των στρατιωτικών προσκλήσεων)και χαλαρώνουμε στην ασφάλεια ενός μπλουτζήν.
2. Κάνουμε προηγουμένως ένα κρύο ντουζ για να συνέλθουμε και ενώ το νερό κυλά πάνω μας μακαρίζουμε την τύχη μας που δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παριστάμεθα συχνά σε παρόμοιες συνάξεις
3. Βάζουμε δυνατά την αγαπημένη μας μουσική στο στερεοφωνικό και αδειάζουμε πλήρως το μυαλό μας από τις εισηγήσεις που ίσως ακούσαμε
4. Παίρνουμε κανένα φίλο τηλέφωνο και πάμε κανένα σινεμαδάκι παρεούλα ή πάμε για φαγητό. Τα συζητάμε, τα χλευάζουμε, τα βγάζουμε από μέσα μας και παίρνουμε βαθιά ανάσα καταλήγοντας: Ναι, ευτυχώς δεν είμαστε τόσο ξενέρωτοι. και ναι, ευτυχώς ουδεμία σχέση είχαμε με το "αποστειρωμένο" περιβάλλον.
Λάβε βέβαια υπόψιν σου ότι φεύγοντας από το Lydra Marriot ακριβώς το ίδιο έκαναν οι περισσότεροι "σύνεδροι".
:))
Godot said…
ayto fovamai...
oti ayto kanoun. gi ayto to apofeygw.
zouri1 said…
και αφου εφτασες μεχρι εκει,δεν πηγαινεις και στο 410 που εχει θεα την ακροπολη.αλλα οχι μονος.
Epsilon said…
Την επόμενη φορά, απλά βάλε γυαλιά ηλίου κι επειδή θεωρείται αγένεια..πες χαμηλόφωνα...laser για μυωπία...κάτσε αναπαυτικά στο κάθισμά σου και κοιμήσου γαλήνια... όταν τελειώσει, θα ξυπνήσεις σίγουρα απο το χειροκρότημα...ααα και έχε το θράσσος να κάνεις ερωτήσεις...σου λέω, πιάνει!!!
Godot said…
zouri ennoeis mallon to 401.
emena mou paei to 414 me ta mallia mou. to mystiko einai ston titlo. prepei na exei Ψ
zouri1 said…
οχι ρε ξερω τι λεω.Δεν ειμαι τοσο γερος.
εννοω το δωματιο 410 που βλεπει την Ακροπολη.
Λίτσα said…
Μην ανησυχείς, χρυσό μου, όλοι σε όλα τα συνέδρια, αναλόγως φερόμαστε. Το μυστικό είναι να έχεις ένα ύφος όλο ενδιαφέρον, αλλά ως εγκρατής περί τα θεατρικά δεν θα σου είναι δύσκολο.
Δεν θα σχολιάσω το σχόλιό σου - προφανώς ψαρεύεις compliments, αλλά δεν θα κολακεύσω την αφόρητη ματαιοδοξία σου.
Όσο για τα εισαγωγικά περί πληκτρολογίου, ενίοτε αρμόζει περισσότερο η παλαιά πρακτική: μολυβάκι και χαρτί (μολυβάκι οπωσδήποτε. Υπάρχει λόγος).
Διατελώ, μετά του δέοντος σεβασμού.
Godot said…
όπως τα λέτε είναι. Η δε ματαιοδοξία μου είναι αφόρητη ακόμα και για μένα. Τί να κάνω;
Μη να φταίει ο Πλούτωνας στον 7ο Οίκο; Μη να ΄ναι το τετράγωνο Σελήνη - Άρη;
Μη να μαι εγώ ο ίδιος ανάδρομος;
Μη να μαι τόσο ψώνιο που ασχολούμαι τόση ώρα με την πάρτη μου;
mmg said…
mi na mi na ton ka i mo mou ton me tra w kai po nw?

bonjour mongodot:)
SSSSSSMMMMMMMMMMMts
ptwsh said…
Παρατηρητικότατος
Chaca-Khan said…
(άσχετο: τέλειο το crawler με τις μετοχές)
roidis said…
τέτοια κείμενα θέλω να διαβάζω στην οθόνη.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …