Skip to main content

Εμμεσα.....

Ξεκινάω να πω κάτι... και αυτόματα γεμίζει το μυαλό μου ατάκες, τίτλους, τσιτάτα... Είναι εύκολο (και πιασάρικο εώς γοητευτικό) να μιλήσω με εξαρχειώτικα, κολωνακιώτικα, λαζοπουλικά, οι διάλεκτοι είναι πολλές.
Βαρέθηκα πια. Με, Σας, Τους βαρέθηκα όλους.
Διάβασα ένα blog της Constantina (να σαι καλά μάτια μου), και άλλων κατά καιρούς, και διαβάζω ανθρπώπους με ζωή, με ζουμί, με πάθη και τρέλα. Τους διαβάζω... αλλά δεν τους βλέπω. Όταν τους βλέπω... είναι άλλοι. Είμαστε όλοι απατεώνες έλεγε ο Άμλετ. Τώρα θα έλεγε είμαστε όλοι Πωλητές. Της μούρης μας τουλάχιστον. Γενικεύσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα; Δεν πειράζει. Δεν θα με λογοκρίνω λες και ειμαι δίπλα με τον κ.Χατζηνικολάου....
Η μόδα έχει μπει πια στο μυαλό. στον τρόπο σκέψης. Πρέπει να σκέφτεσαι πια μοδάτα. Τα αγοράκια να λυσσάνε να είναι cool (κρύοι δηλαδή) και τα κοριτσάκια να φαντασιώνονται εαυτούς ως πρωταγωνίστριες του sex & the city (μα όλες πια πίνουν Cosmopolitan;)
Τις αγωνίες μας προσπαθούμε να τις εξηγήσουμε, να τις απαλύνουμε με τηλεοπτικούς μηχανισμούς. Πάντα με κάποιο στυλ. Όλα φαίνονται και τίποτα δεν είναι. Ο ουσιαστικός πουριτανισμός στο απόγειό του! Όλα γύρω μας, κάνουν την ελευθερία λιγότερη με τον καλύτερο τρόπο: Με το να την μειώνει ο καθένας προσωπικά για τον εαυτό του!
Βλέπουμε κι ακούμε τους βλαχομιμητές της Μαλβίνας και περνάμε τον χρόνο μας (την Ζωή μας!!!) με δανεικά. Δανεικές εικόνες, αισθήσεις, πάθη, ίντριγκες, λύσεις....
Ναι, ξέρω. Δεν είναι όλοι κι όλα έτσι, κλπ. κλπ. κλπ. Οκ. Δεκτόν. Αλλά ο οδοστρωτήρας μεγαλώνει διαρκώς.
Τις εξαιρέσεις τις λατρεύω. Τις αγαπάω. Τους ανήσυχους. Τους κουρασμένους πια. Αυτούς με την κρυφή ελπίδα στα μάτια. Αυτούς που διαβάζουν Athens Voice, μιλάνε με τηλεσταρ, βλέπουν τον κόσμο να ποζάρει αντί να ζει, και δεν γραπώνονται... αντιστέκονται. Μαθαίνουν. Κρατάνε το κέντρο τους. Την Προσωπικότητά τους και δεν ανέχονται τα παυσίπονα. Δεν πουλιούνται στο πανέρι για να είναι μέλη και αρεστοί.
Μιλάω σκόρπια. Ε, και;
Κανένα blog - κείμενο - διάλεξη δεν μπορεί να προφτάσει τις αισθήσεις, την σκέψη του Νου (όχι του μυαλού) εκτός αν είσαι ο Σαιξπηρ.
Δεν είμαι.
Ούτε κι εσείς.
Μπορεί να μην μπορούμε να κατακτήσουμε το Σύμπαν της Απλότητας, της Ουσίας, Της Πυκνής Ζωής, της Επικοινωνίας.... μπορούμε όμως τουλάχιστον να στραφούμε προς αυτό.
Να τα λέμε..... όπως μας βγαίνουν.
Φιλί.

Comments

Menw ektos said…
Φιλιά και αγκαλιές που λέει και ένας φίλος!
Godot said…
:-)....
Να σαι καλα.
μονο που συνήθως γράφω αλλού....

www.blogs.gr/godot

τα λέμε...............

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …