Skip to main content

Ημερολόγιον Κυβερνητικού Ανακοινωθέντος.

Σήμερον, την 7ην πρωινήν, ανακοινώθη υπό ραδιοφωνικών τε και τηλεοπτικών σταθμών, το αίτημα που κατατέθη υπό του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, προς την - προσωρινώς ακέφαλον - Αρχήν Διασφαλίσεως Προσωπικών Δεδομένων, το οποίον προβάλλει την επιθυμίαν των διωκτικών αρχών και γενικότερα των δυνάμεων καταστολής, να δύναται να περιστρέψει τις κάμερες διαχείρησης κυκλοφορίας προς τις εισόδους οικιών και πολυκατοικιών, ούτως ώστε να παρακολουθείται και να καταγράφεται ποίος εισέρχεται και εξέρχεται αυτών. Η πιθανότης της παρακολουθήσεως και διαμέσου βεραντών και παραθύρων δεν - επαναλαμβάνω, δεν - έχει διευκρινηστεί ή αποκλειστεί.

Τα συμπεράσματα σας είναι ελεύθερα - προς το παρόν - προς δημοσίευση, επικοινωνίαν και προβληματισμόν.

Με τις υγείες μας.


Εν Αθήναις,
29 μηνός Νοεμβρίου,
σωτήριου έτους 2007μ.Χ.

Comments

Ρε, καμιά θέση στα κεντρικά -εκεί που μαζεύονται τα φιλμ από τις κάμερες -παίζει; Η χαρά του ματάκια!

Κοίτα τώρα ένα κόλπο. Όταν η Δημόσια Διοίκηση στέλνει ένα έγγραφο σε κάποιον, μπορεί να βάλει τη φράση -κλειδί "παρακαλούμε όπως μας εκφράσετε τις απόψεις και/ή τις τυχόν διαφωνίες σας -εντός 25 ημερών (ας πούμε)". Αν περάσει αυτό το διάστημα άπρακτο, θεωρείται πως ο άλλος συμφωνεί. Καλό ε;
Godot said…
Είναι γνωστό το ποιόν σας ως εγκάθετου.
Η Ελληνική Δημοκρατία και ο Κρατικός Μηχανισμός έχουν εξωβελίσει τοιαύτες πρακτικές εις το χρονοντούλαπον την Ιστορίας.

Τώρα, απλώς θα ανατεθεί ο ρόλος (δεν είναι τυχαία η λέξη "ρόλος") εις μία γαλάζιας απόχρωσης προσωπικότητας κύρους, η οποία θα διασφαλίζει την ποιότητα των υπηρεσιών της Αρχής.

Εδώ είναι Κράτος!
να περάσετε και οι δύο από την Κεντρική Ασφάλεια "δι' υπόθεσιν σας"... αν νομίζετε πως το Κράτος δεν αναγνωρίζει τόσο τους εγκάθετους όσο και τους ψευτοκουλτουριάρηδες, είστε γελασμένοι...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …