Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Απλή συνωνυμία

«Το κουδούνι είναι» – συνειδητοποίησε αφού είδε ένα όνειρο 3 δευτερολέπτων. Καθόταν λέει σε μία κούνια που ήταν δεμένη σε δύο καμπάνες και σε κάθε μικρή του κίνηση αυτές χτυπούσαν.

Όσο φόραγε την φόρμα του καταριόταν τους πλασιέ, τους διαχειριστές, τα παιδιά για τα κάλαντα, τους ταχυδρόμους και τις έρευνες αγοράς. Δεν κοίταξε απ’ το ματάκι, απλά άνοιξε την πόρτα, ενώ βύθισε το άλλο χέρι στα μαλλιά του τραβώντας τα ελαφρά πίσω, μήπως και ισιώσει αυτό το τσουλούφι που αισθανόταν σαν κεραία αυτοκινήτου.

Ο κύριος ήταν γύρω στα 50. Μπορεί και 60. Ευγενική αλλά και περίεργη φυσιογνωμία. Άσπρο δέρμα, ξανθά κοντά μαλλιά, ντυμένος με μακρύ μαύρο σακάκι, σαν διευθυντής ορχήστρας ή τσίρκου. Άσπρο πουκάμισο, μαύρο παπιγιόν, μαύρο παντελόνι και ένα ζευγάρι μαύρα καλογυαλισμένα παπούτσια από αυτά που πάντοτε ζήλευε αλλά δεν έχει κανείς στο νούμερό του. Γαλανά μάτια με απαλό αλλά γεμάτο βλέμμα πίσω από ελαφριά οβάλ γυαλιά. Πριν προλάβει να σκεφτεί πόσο μοιάζει με κάποιον που δεν είναι σίγουρος ποιός, ο κύριος χαμογελάει και διακόπτει την προσπάθεια σκέψης του:

«Καλή σας μέρα. Λυπάμαι που σας ενοχλώ τόσο νωρίς και πριν πιείτε τον καφέ σας, που σίγουρα χρειάζεστε.» Είχε τα χέρια του πλεγμένα πίσω, και κάτω από τη μασχάλη του ένα μαύρο καπέλο – σαν πηλίκιο.

«Μμμ, ναι, δεν πειράζει», είπε. Αυτό ήταν το πρόβλημά του. Χωρίς καφέ δεν μιλάει εύκολα, δεν βλέπει εύκολα, δεν ακούει εύκολα, δεν φτιάχνει καφέ εύκολα. Ό κύριος χαμογελά πλατιά και ευγενικά προσέχοντας για μία στιγμή το τσουλούφι που πετάει σαν περισκόπιο υποβρυχίου στραμμένο πάνω του.

«Ονομάζομαι Μιχάλης. Αυτός ο φάκελος είναι για εσάς.» Το ένα του χέρι εμφανίζει πίσω από την πλάτη του έναν μεγάλο κίτρινο φάκελο που με μια κίνηση σταματάει μπροστά στο στήθος του και με μία ακόμα, τον προτείνει σαν δίσκο σερβιρίσματος. Χρειάζεται μια παύση για να καταλάβει· οι διαφημιστές πλέον προσλαμβάνουν μπάτλερ; Από το μέγεθος και υπολογίζοντας το βάρος μοιάζει με το κυριακάτικο «Βήμα» στην full έκδοση. Ποιός ξέρει τί βλακείες πλασάρουν πάλι. Κοίτα δουλειές και καραγκιοζιλίκια που αναγκάζονται να κάνουν μεγάλοι άνθρωποι. Μα με ποιόν μοιάζει... είναι ίδιος ο... πρέπει να πιω καφέ. Επάνω στον φάκελο γράφει κάτι ανάποδα. Το όνομά του. «Με συγχωρείτε» λέει ο κύριος Μιχάλης και γυρνάει τον φάκελο στα δάχτυλά του ώστε να διαβάζεται ίσια. «Αντρέας». Με μαύρο μαρκαδόρο. Ξέρει πως οι διαφημιστικές έχουν μεγάλες βάσεις δεδομένων όπου συλλέγουν πληροφορίες γύρω από τα πάντα δημιουργώντας το προφίλ του καθένα και κατατάσσοντάς τον σε αντίστοιχα target group. Μετά σε τρελαίνουν στα τηλέφωνα προωθώντας προϊόντα ενώ ταυτόχρονα συλλέγουν κι άλλες πληροφορίες βάσει των απαντήσεων σου στις συγκεκριμένες αθώες ερωτήσεις μιας τηλεφωνήτριας που τις διαβάζει σε μια οθόνη και καταχωρεί τις απαντήσεις. Άλλοι σου στέλνουν έναν φάκελο προσφωνώντας σε με το όνομά σου πουλώντας σου τον παράδεισο ή απλά ένα επαναστατικό ηλεκτρικό κατσαβίδι. Αλλά όλα τυπωμένα και σοβαροφανή και επίσημα. Με ταμπελάκι «Αξιότιμον κύριον Τάδε Τάδε». Και χωρίς μπάτλερ. Και τώρα μπάτλερ με φάκελο κλητήρα με μαρκαδόρο; Τον κοιτάει με απορία.

«Αντρέας»

«Αντρέα» δεν σας λένε;

«Και τον Κάλβο επίσης» συνεχίζει απορώντας.

«Πιστέψτε με, δεν πρόκειται για τον κύριο Κάλβο» απαντάει ατάραχος με το μόνιμο ευγενικό χαμόγελο.

«Εντάξει, αν δεν είναι για τον Κάλβο, ας το πάρω. Ευχαριστώ». Τραβάει τον φάκελο από το χέρι του που μένει στην ίδια θέση, με ανοιχτά δάχτυλα στο άσπρο γάντι του. Τα κλείνει και επιστρέφει το χέρι πίσω από την πλάτη του.

«Θα είμαι εδώ, απόψε, στις εννέα και είκοσι ακριβώς. Να έχετε μια όμορφη μέρα.» Του αφήνει ένα χαμόγελο ακόμα, και κατευθύνεται προς την εξώπορτα. Το προφίλ του είναι ακόμη πιο γνωστό. Ασυναίσθητα κάνει δυο βήματα έξω, για να διατηρήσει την οπτική επαφή και ψελλίζει ότι σκέφτεται:

«Michael»

«Caine!» του απαντάει χωρίς να γυρίσει. Με το χέρι στο πόμολο τον κοιτάει πάνω απ’ τον ώμο του.

«Απλή συνωνυμία. Στις εννέα και είκοσι.» Η πόρτα κλείνει, τον βλέπει μέσα από το τζάμι να φοράει αυτό το πηλίκιο με το μαύρο σκληρό γείσο μπροστά, να το ισιώνει μπρος και πίσω σαν να το ζυγίζει, να κοιτάει τον ουρανό φευγαλέα και να περπατάει ίσιος, αργά.

Στο μυαλό του Αντρέα έγινε κάτι πού είτε ήταν σιγή, είτε εκατομμύρια μικρές σκέψεις που δεν μπορείς όμως να σταματήσεις σε μία. Σηκώνοντας να ξαναδεί τον φάκελο κι εκείνο το περίεργα γραμμένο «Αντρέας», ο αγκώνας του χτύπησε το κουδούνι του. Αυτό τον επανέφερε στο κατώφλι του γιατί προς στιγμήν δεν ήταν συνειδητά πουθενά. Έκλεισε την πόρτα, άφησε τον φάκελο επάνω στην μεγάλη του πολυθρόνα και έβαλε προτεραιότητες: Πρώτα ένας καφές. Μετά, θα ασχοληθώ με τον φάκελο και το πώς ο Michael Caine εμφανίστηκε στην πόρτα μου.

Κατεβάζοντας την κούπα πρόσεξε το Ν στο όνομά του πάνω στον φάκελο.


«Έτσι, έγραφε το Ν μόνο η Ναταλία. Όταν ζούσε.»


Συνεχίζεται...

10 σχόλια:

The Motorcycle boy είπε...

Αμάν! Θα αρχίσουμε τις ιστορίες μυστηρίου τώρα; You are entering the twilight zone τουρου τουρουρουρου

Godot είπε...

Ωχ γαμώτο. Πρώτο σχόλιο δικό σου;
Δεν το βλέπω να τελειώνει.
Θα ναι μακρυς ο δρόμος...

RaZz είπε...

Wow...

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

Τι μάικλ κέιν και μαλακίες αυτό είναι David Lynch με τα όλα του!

Λίτσα είπε...

Εγώ θα περιμένω τη συνέχεια (trailer του επομένου θα έχει;)
ΥΓ. Ευτυχώς δεν έκανα εγώ ποδαρικό σήμερα (montresooooor!)

Sigmund_01 είπε...

@ΜΒ > κοίτα ποιος μίλησε :-PPP

Atron είπε...

Άντε να δούμε πότε θα εμφανιστεί ..ο Λαλιώτης! :p

mario είπε...

Godot αν θες το συνεχίζεις..αν όχι..πάλι συνεχίζεις
καλημέρα

homelessMontresor είπε...

Με φώναξε κανείς? Ήρθα να δώσω κι εγώ τις ευλογίες μου! Που είναι η συνέχεια?

Ο Καλος Λυκος είπε...

ώχ...ο mboy άνοιξε σχολή... την κάτσαμε τη βάρκα...