Skip to main content

Δεν σου είπαν όμως που θα σ' έριχναν...

Επιτέλους.
Ο Αγών μου (Mein Kampf) βαδίζει προς την δικαίωση.
Aνώνυμος ασχολείται μαζί μου.
Η υπομονή ανταμοίβεται παιδιά, να το ξέρετε.
Εγώ περίμενα τόσον καιρό στωικά, ατέλειωτα post πέρασαν, και τελικά ήρθε η αναγνώριση έστω και στις καθυστερήσεις.
Βέβαια, τελευταίο με άφησε, του πεταματά δηλαδή, αλλά εγώ επειδή έχω κομπλεξ (και) μ’αυτά, το παίζω ότι με άφησε τελευταίο και καλύτερο.
Last but not least και τέτοια.
Τάχα μου ότι αφήνουμε τα καλά για το τέλος.
Όμως, φευ, η αλήθεια είναι ότι με έχει στο φτύσιμο κι ακόμα δεν μπορεί η ματαιοδοξία μου να το χωνέψει.
Θέλω να τον ευχαριστήσω κάπως που ασχολείται με την μετριότητά μου, να του στείλω ένα μπουκέτο λουλούδια, ένα κουτί γλυκά, ένα κιβώτιο με κινητή άμμο, κάτι τέλος πάντων σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, αλλά... δεν μου έχει αφήσει ούτε όνομα, ούτε τηλέφωνο, τίποτα.
Το άσχημο είναι, και έχω στεναχωρηθεί πολύ γι’ αυτό, ότι δεν με απειλεί.
Καθόλου όμως και μ’ έχει ρίξει πολύ αυτό....
Μόνο κάτι γενικούρες, κάτι μισόλογα, αυτά.
Ούτε καταδέχεται να με δείρει με σιδερογροθιά, να μου σπάσει τα γόνατα, να μου καρφώσει βελόνα πλεξίματος στα νεφρά, να με πατήσει με τρακτέρ, να μου κλέψει το παγωτό, να μου σπάσει τα αυτοκινητάκια μου, τίποτα.

Μόνο έτσι, ένα απλό φασίστα με είπε, πράγμα αληθές, το παραδέχομαι ανοιχτά, όποιον και να ρωτήσετε στα Εξάρχεια το ίδιο θα σας πει, ιδίως τους Κούρδους και τους Τούρκους.
Μου είπε ότι έγινε και εμφύλιος, αλλά εμένα δεν με ειδοποίησε κανένας και πάλι στενοχωρήθηκα.
Απελπισία. Τα καλύτερα χάνω στα ξένα τελικά.
Ε, είπα λοιπόν, να τον βρώ εγώ μια που αυτός είναι ντροπαλός. Εγώ τσίπα δεν έχω, είναι γνωστά αυτά, οπότε η μισή ντροπή δική μου, κι η μισή πάλι δική μου γιατί εγώ την ντροπή συνηθίζω να την τρώω όλη. Ως γνωστόν, τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε κι εμείς θα πετάμε φαγητά;
Μια και δυο λοιπόν, που λέγανε και οι παλιοί, έβαλα τα μεγάλα μέσα. Και η Κρήτη, εκτός από λάδι, τυρί, κρέας, πορτοκάλια, καλασνίκοφ κλπ, παράγει και πείσμα σε απίστευτες ποσότητες και πιότητα άλφα άλφα.
Εδώ πρέπει να κάνω μία παρένθεση (ορίστε, την έκανα) και να πω, ότι στην Ελλάδα παιδιά, οι γνωστοί είναι το παν.
Άμα έχεις γνωστούς, σε κατάλληλες θέσεις, μη φοβάσαι Χριστό μην πω και Πατριάρχη.
Κι επειδή, μια γειτονιά είναι όλη η Ελλάδα, ένα χωριό, μια μεγάλη κρεβατοκάμαρα, ο κόσμος είναι μικρός. η πιάτσα μικρότερη, οι ISP και οι Carriers λίγοι, οι συνάδελφοι ξηγήθηκαν σπαθί τα παλικάρια.
Θέλανε να μου το παίξουν και αδμινιστραδόρες που όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν, και μου τον παρέδωσαν δεμένο χειροπόδαρα και σε χρόνο dt και 3 το πρωί.

Κι εκεί που ήμουν φτιαγμένος, ξενέρωσα. Μου πέσανε τ' αυτιά.
Είχα μια ελπίδα, έναν κρυφό καημό, ότι πίσω από τα ψευδώνυμα θα είναι καμιά γκόμενα της προκοπής, και μου βγήκε Προκόπης!
Είχα ενθουσιαστεί με την φαντασίωση, ότι κάποια γυναίκα κρύβεται πίσω όλα αυτά.
Και εκτός του ψώνιου που κουβαλάω, υπολόγισε και την αγαμία του ναυτικού που βαράει αλύπητα, βάλε και τον πρότερο ανέντιμο βίο, ε, είχα φτιαχτεί ότι κάποια ίντριγκα της προκοπής θα υπάρχει.

- Αν ξαναπώ «προκοπής» να μου βρουν τα μάτια...
- Μπράβο, μπράβο. Να σου βγουν – να σου βγούν.

Αυτή η φαντασίωση με είχε φτιάξει τόσο που τραγουδούσα στο μπάνιο εμβατήρια επαναστατικά όπως το Errica, το Lili Marlen, το Άλλης ξεκίνημα-Νέοι Λαγόνες, και άλλα.
Κρέμασα και μια σημαία στην καμπίνα κόκκινη με τη μαύρη φιγούρα της Ζωζώς Σαπουντζάκη που γράφει από κάτω «Hasta la Victoria’s Secret». Κλασσικές αξίες.
Και τί κατάλαβα; Στάχτη και μπούρμπερη γίναν όλα.
Έφυγε το χαλί κάτω από τα πόδια μου. Με το πλακάκι μαζί.
Δηλαδή την έπαθα με την Μανταλένα, να την πάθω κι απ’ τον Προκόπη τώρα;
Ως ποτε παιδιά; Ως πότε;

Κι είναι πανάθεμά τον...τόσο προβλέψιμος, τόσο βαρετός, τόσο ΧΙΔ*, που απ’ το χασμουρητό θα σκιστεί ο στόμας μου. Απογοήτευση. Ξεπεσμός.
Κάτσε να ξαναδώ τί μου έγραψε...
Με είπε μπεκρή. Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Λίγο ήθελα να ανέβω στην κατηγορία Ορέστης Μακρής, αλλά τον τελευταίο καιρό δεν αποδίδω.
Δεν αποδίδω και ανησυχώ. Στα 2 ποτά σταματάω εκτός αν έχουμε κανένα γάμο, τίποτα επιτυχίες εις την υδατοσφαίρησην, την επέτειο του πραξικοπ.... της επανάστασης του Απρίλη, τέτοιες χαρές.

Μετά λέει ξερνάω και πάω και ξεραίνομαι. Αυτό δεν είναι αληθές και το καταδικάζω κατηγορηματικά ως συκοφαντική δυσφήμιση που προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή μου. Η αλήθεια είναι ότι ξεραίνομαι και χωρίς να ξεράσω. Ρωτήστε τις γυναίκες που ήμουν μαζί. Πάνω που ανάβανε τα αίματα, εγώ κοιμόμουν. Ξερός.

Μετά λέει – και σωστά – ότι δεν μπορώ να μιλήσω απλά και κυριολεκτικά αλλά μιλάω μόνο με λόγια άλλων. Σωστά.
Είναι ένα πρόβλημα που με βασανίζει χρόνια και πολύ με πληγώνει που πρέπει να το παραδεχτώ, αλλά είναι αλήθεια.
Δεν έχω προσωπικότητα. Δεν έχω, είναι αλήθεια. Ούτε συνείδηση, ούτε δημιουργική και πρωτότυπη σκέψη, τίποτα.
Και στην αρχή πήγα να τρομάξω, να νιώσω ενοχές αλλά μην έχοντας όλα αυτά, ούτε καν άσχημα δεν μπορούσα να νιώσω.
Είναι προσωπικό το δράμα που ξεδιπλώνω μπροστά σας.
Φοβάμαι θα δείτε κάποτε post του ΜΒ, να περιγράφει εμένα, σε μόλις πέντε γραμμούλες - και πολλές λέω.

Μετά γράφει διάφορα άλλα, αλλά είναι τέτοια η τρικλοποδιά που βάζει στο συντακτικό της ελληνικής γλώσσης, που δεν είμαι βέβαιος αν με βρίζει ή με αποθεώνει.
Για παράδειγμα – και εδώ θα ζητήσω την βοήθεια του κοινού:
«...αυτός ο εμφύλιος μας χωρίζει, τα πέτρινα χρόνια της εξορίας σου ανήκουν επαξίως με συντροφιά (ή συντρόφια – μ’ αρέσει καλύτερα) τα εύπεπτα πολυεθνικά στιχάκια του παρελθόντος βλέπεις σε αυτόν τον εμφύλιο η δημοκρατική παράταξη εθριάμβευσε».
Εδώ που τα λέμε, ούτε ο Μητσικώστας κάνοντας τον Βασίλη Λεβέντη δεν τα λέει αυτά.

Αν εθριάμβευσε πάντως η δημοκρατική παράταξη και αυτό είναι δημοκρατία, εγώ λέω να μεταναστεύσω στο US που είναι και η μάνα των σύγχρονων δημοκρατιών.

Μετά λέει λυπάται που με ξέρει.
Ελπίζω ο πανδαμάτωρ χρόνος να βοηθήσει τον εν Χριστώ αδελφό μας να το ξεπεράσει συντόμως.
Εμείς θα προσευχόμεθα πρωί, μεσημέρι και βράδυ (μετά τον εσπερινό) ώστε η ανάνηψή του να είναι ... ταχεία. Λιανοκλάδι – Θεσσαλονίκη 13 λεπτά καλά δεν είναι;

Μπήκα στον πειρασμό να μιλήσω λίγο σοβαρά για αυτόν, αλλά βγήκα αμέσως γιατί μόνο που τον έφερα στο μυαλό μου, μου ήρθε να ξεράσω.
Κι επειδή κάποιοι πρέπει και να σηκωθούν για δουλειά, πάω να ξεραθώ.

Το μόνο που έχω να πω είναι να μην χάνει τον χρόνο του.
Πέραν που μου έφτιαξε το κέφι απόψε, δεν θα "σας ακολουθήσω σ' αυτόν τον κατήφορο" γιατί δεν βαριέμαι τόσο την ζωή μου.

Κι επειδή συνηθίζω να μιλάω με λόγια άλλων,
μια παλιά σοφή κινέζικη παροιμία για τέτοιες περιπτώσεις λέει:
«Μ’ ένα καλό γαμήσι θα σου περάσουν όλα».
(όπως το μεταφράσει κανείς...)

ΥΓ
Από Ιανουάριο δεν πας κανένα ταξίδι προς Άπω Ανατολή μεριά;

* ΧΙΔ = Χειριστής Ιπτάμενου Δίσκου. Κλασική ορολογία - χαρακτηρισμός δεκαετίας ‘80 – Άδωνις – Ν.Σμύρνη.

Comments

Έλα ρε! Έχεις ανώνυμο και τον βρήκες; Να τον προσέχεις μάγκα μου -είναι προστατευόμενο είδος! Άσε που είναι και φιλότιμα παιδιά ενίοτε. Παντρεύεσαι, ας πούμε και έχεις μια ησυχία, μια γαλήνη. Όλο και κάποιος ανώνυμος θα σου πηδήξει τη γυναίκα, θα σου περιποιηθεί την κόρη και θα σου κάνει την αυτοκριτική σου. Μπερεκέτια πράματα!
divine mitsakos said…
τι καλό ποστ! να' ναι καλά ο Προκόπης!
(στο σημείο που ζητάς τη βοήθεια του κοινού, δεν μπορώ να βοηθήσω, δεν καταλαβαίνω τίποτα, και δεν είμαι και κοινό σε τελική ανάλυση, δεν έχω τίποτα κοινό με το κοινό)
καλημέρα!!
Lex_Luthor06 said…
Δεν έχω δει το ποστ του ανωνύμου αλλά δεν χρειάζεται.

Πολύ γέλιο το κείμενο. Αφου σκεφτομαι να σε βριζω ανώνυμα αν ειναι να ξαναγράψεις κάτι ανάλογο.

:-D
Οι ανώνυμοι πρέπει να είναι πολύ γλυκούληδες! χιχι
Godot said…
Αφού έχω 4 νταν στο ΙΤ. Τώρα γράφω το "Ζεν και η τέχνη του Reverse Engineering"

DMiT: To κοινό κοινό δεν έχει και κρίμα στον που το έχει. Εσύ έχεις άλλα κουσούρια!
Καλημέρααααα

Lex: Μωρέ χώστα μου αλλά επώνυμα. Θα σε περάσω για τον άλλον και θα σε φάει η μαύρη τρύπα.

Στομάχη: Και τρυφεροί. Αναλόγως πως τους μαγειρεύεις. Αλήθεια, μοσχοκάρυδο βάζεις;
XIΔ! Θέλω να γίνω ΧΙΔ!

a.k.a.: ευκολία στις μετακινήσεις, διακτίνηση σε υγιεινά περιβάλλοντα, ασφαλής ταχύτητα, νέες τεχνολογίες
σούπερ ακούγεται.


καλημέρα γκοντό

:)
Godot said…
Να σε βάλουμε στο νέο μοντέλο.
Είναι σε σχήμα καπέλου, αθόρυβο, με εξαιρετικές επιδόσεις, αθραυστο, με αυτόματη απόψυξη, ολόκληρο φουντούκι, τέλεια εφαρμογή, σειριακό κιβώτιο, υδραυλική υποβοήθηση.
Φωτεινό Καπέλο.
Αρωματίζει και φρεσκάρει τον χώρο σας.
Φωτεινό Καπέλο.
Αυτός είναι καφές!
Hasta la Victoria's Secret!

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται σχόλιο. Τα είπες όλα, φίλτατε.

σε φιλώ και καλημέρες
χεχεχεχεχε...να σου στείλω τον επώνυμο μου, να τον περάσεις γενεές 14; Εγώ βαρέθηκα τότε...
ΣεΞπΥρ said…
Εγώ πάντως μόνο με τους ανώνυμους κάνω χωριό. Οι άλλοι με εκνευρίζουν (ειδικά αν τους λένε Προκόπη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων)
ΣεΞπΥρ said…
εννοώ τους ανώνυμους αλκοολικούς βεβαίως βεβαίως :)
Afrikanos74 said…
Ευτυχως που προλαβαινω να κομμενταρω τωρα για να προλαβω το 13αρι του Προπο!

...ουπς! κι αυτο 14αρι εγινε! Μυλος, φιλε μου, μύλος!:-)))

Προκοπή δεν είδαμε Προκόπη μου!

χαχαχαχαχα

Υ.Γ. έχει φαγητό για σένα, ψάξε να το βρεις!:-)
den jerw thn ...proistoria alla h istoria sto paron post ...monadikh

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …