Waiting for Godot

4. I'm in Parties...

2011-08-14T01:34:00.006+03:00

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Τον Ξιφία τον βόλεψε ο Τόλης. Δούλευε τότε σε μιά οικοδομή στη Συγγρού. Ρίχνανε μπετά κι ο Τόλης δούλευε πρέσα. Έπεσε η σκέψη να μπαλώσουμε τα εν οίκω εν κήπω. Ο Τόλης είπε ότι αυτές οι ρομαντζάδες θα μας χαρίσουν είκοσι χρονάκια και ήταν πειστικότατος. Το στρώμα με τα συμπαραμαρτούντα έκαναν το καλύτερο προσάναμα στο μεγάλο τζάκι του μεγάλου σαλονιού, αν και κάπνισαν λίγο, και ο Φίφης φορτώθηκε στο Volkswagen με εμένα τον μόνο τεθλιμμένο συγγενή. Στην αριστερή κολώνα της εισόδου, μπαίνοντας στο Ledra Marriot, τοποθετήθηκε όρθιος ο Ξιφίας μέσα στο καλούπι. Ο Τόλης τον έντυσε με την πρέσα και όλα τελειώσαν αθόρυβα και ποιητικά. Ο πορτιέρης δεν έμαθε ποτέ ότι το καλωσώρισμά του ήταν διπλό. Κι ο αιώνιος στυλοβάτης, συνέχισε να παίζει τον ρόλο της κολώνας του σπιτού. Ο αδριάντας του έγινε ο ίδιος. Μία κηδεία αρκούντως τιμητική για τον αγωνιστή, τον ευεργέτη, τον θρύλο, τον άνθρωπο. Καλά λένε ότι οι γλύπτες απλά βγάζουν το μάρμαρο γιατί το άγαλμα υπάρχει ήδη και περιμένει να αποκαλυφθεί. Το ίδιο βράδυ που έφυγε το Volkswagen, έπεσαν τα τηλεφωνήματα και σε δυο ώρες έγινε το πάρτυ της χρονιάς στο παλατάκι. Μαζεύτηκαν όλοι οι ρέστοι και οι τελειωμένες της Νέας Σμύρνης, Εξαρχείων, Παλαιού Φαλήρου, Πλατείας Αμερικής, Κυψέλης. Αδερφοποιημένες, ανεπίσημα, συνοικίες από χρόνια. Στο τέλος έπαιζαν τρελά κομμάτια του Gainsbourg από 70's και είχαμε φτιαχτεί όλοι, χυμένοι στους ημιφωτισμένους καναπέδες, μέχρι ν' ανακαλύψουμε ότι ντι-τζέι ήταν η χοντρή φίλη της Τερέζας που την έλεγαν Ρωξάννη όμως, αλλά πώς την έλεγαν αυτή τη χοντρή δεν θα τη θυμηθώ ποτέ. Στέλλα; Αλεξάνδρα;... κάτι τέτοιο.
Οι μπάτσοι εμφανίστηκαν με τους δικηγόρους του Φίφη, είκοσι λεπτά μετά το πειστικότατο τηλεφώνημα της Μάρας. -Ο Μπαμπάς μου... έχει να φανεί δυο μέρες. Ή τρείς είπε; Πάντως οι μπάτσοι ήρθαν εν μέσω πάρτυ και η Μαριάννα την έπεσε στον έναν. Αυτόν που είχε σβέρκο. Σε όποιον και να έριχνε το βαρύ βλέμμα της η Μαριάννα, οι επιδράσεις ήταν δεδομένες: Η ζώνη λυνόταν μόνη της, τριήμερος ανυποχώρητος πριαπισμός, βλέννα στον εγκέφαλο και κόλλημα με το δέρμα της, τη μυρωδιά της, τα πόδια της - τι πόδια γαμώ το κέρατό μου - και το στήθος της - τί στήθος γαμώ το σπίτι μου γαμώ! Εκτός αν την ήξερες, και είχες καταλάβει γιατί όλοι την φοβήθηκαν πρώτα και μετά την βαρέθηκαν και γιατί δεν ήταν ποτέ με κανέναν από την παρέα, εκτός από τρία χρόνια με εμένα, όταν πια την έστειλα μετά από τον μοναδικό μας καυγά. Αν δεν καυγαδίζεις χοντρά με τον άνθρωπό σου, είσαι με λάθος άνθρωπο. Πάει και τέλειωσε. Σπαθί αυτό και με νομίζω σοφό νεαρό εδώ, πίστεψέ με. Ο μπάτσος πάντως έκανε δεκαπενθήμερες διακοπές-πάρτυ εν υπηρεσία με τη Μαριάννα μέχρι που τον έστειλε στη μαμά του ένα βράδυ στο Ίρις, για τον Σίντ που τον έστειλε κι αυτόν μετά από ένα σαρανταπεντάλεπτο με εμάς να χρονομετρούμε χεσμένοι στα γέλια με τη μούρη του. Σαν τερματοφύλακας που η μπάλα είναι ήδη πίσω του χωρίς να καταλάβει πως.
Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, που λένε, οι εφημερίδες έκαναν αφιερώματα και σενάρια και οι δικηγόροι του Ξιφία άνοιξαν σαμπάνιες στα γραφεία τους από τις μίζες που τσίμπισαν. Άν έχεις το χαρτί και τους δικηγόρους μαζί σου, η ζωή γίνεται τόσο εύκολη και καταντάει τόσο βαρετή που το μόνο που σε περιμένει μετά να αναμετρηθείς, είναι τα σκληρά. Εκτός αν έχεις εμένα μαζί σου.
Ήμασταν στην κουζίνα, μετά το τηλεφώνημα του αρχιμαλάκα που διαβεβαίωσε ότι έχουν υποβληθεί τα δέοντα στην δικαίοσύνη και οι διωκτικές αρχές θα φάνε τον κόσμο για να βρούν τον μπαμπά μας. Μόνο που δεν έχω δει ακόμα μπάτσο να ψάχνει με κομπρεσέρ σε ξένα ξενοδοχεία ούτε στην πιο ευφάνταστη αμερικάνικη σειρά, οπότε με χαμόγελο Όρσον Γουέλς ήξερα ότι το τέλειο έγκλημα μάλλον υπάρχει τελικά, αρκεί να εκμεταλευτείς το σύστημα, τα στερεότυπά του και το καλής ποιότητας σκυρόδεμα.
Όλο αυτό λειτούργησε με διάφορους τρόπους για μένα και το ματσωμένο μαύρο μωρό μου.
Μας άνοιξε νέους ορίζοντες στην δημόσια συμπεριφορά μας. Μας καύλωνε να πηγαίνουμε σε ακριβά εστιατόρια και να στραβώνουμε με την θερμοκρασία του κρασιού τρείς φορές, εώς ότου έρθει το σωστό Pinot Noir ή Syrah, να παραγγέλνουμε brownie με βανίλια στη σουίτα του Ledra Marriot, αφού είχαμε φτάσει με τη Mercedes - εγώ την έλεγα Sernedes- του μακαριότατου, και αφού κάναμε το σταυρό μας στην είσοδο. Ο πορτιέρης μας κοίταζε απορώντας όταν τον σταυρώναμε κι αυτόν γελώντας.
Η Μάρα είχε πάντα τον τρόπο να με γοητεύει και να μου τρελαίνει την τρέλα μου. Το στραβό της χαμόγελο χωρίς να λέει γιατί, το γεμάτο βλέμμα της, οι μακρυές της κάλτσες, το περπάτημά της, το πως με έπιανε αγκαζέ. Με ένα μπουκάλι στο χέρι, δίνοντάς μου το ανοιχτήρι, περιμένοντάς με να το ανοίξω, ανυπομονώντας να βρώ το Absolute Begginers και οτιδήποτε από Def Leppard, και να σβήσω τα πολλά φώτα και να γεμίσω το ποτήρι της και να την χορέψω και μπορώ και τα κάνω όλα σε μία στιγμή και τα κάνω.
Και ποτέ δεν της βάζω Def Leppard γιατί ο Bowie είναι πάνω απ' όλα. Όμως, το Wild is the Wind την κάνει να τα ξεχνάει όλα όταν είναι ανάσκελα κρεμασμένη στα χέρια μου, κάνοντας άδειο τον πάτο του Pinot Noir και κοιτώντας με κατάματα μου λέει " touché τσόγλανε", πέφτει πάνω μου με το φιλί που ξέρει ότι είναι η σφαίρα της και τυλίγεται όλο το βράδυ κλαίγοντας τα πάντα. Και κοιμάται κουλουριασμένη πάνω μου σαν δηλητηριώδες μαύρο νούφαρο.
Αυτή η Γυναίκα είναι η Ποίηση στην Ζωή μου.
Αυτό της είπα το ξημέρωμα κι εκείνη για απάντηση μπήκε στην τουαλέτα, τράβηξε το καζανάκι και βγήκε θυμωμένη και βουρκωμένη χωρίς να πεί τίποτα. Επιβεβαιώνομαι... Ακόμα κι αν βλέπεις να πηγαίνεις λάθος, κάποιες φορές είναι το σωστότερο που οφείλεις στον εαυτό σου. Αυτό που δεν θα έκανες ποτέ. Δεν είναι έρωτας. Είναι λίγο μετά. Και τα πρωϊνά στο παλατάκι για κάποιο λόγο έβρισκα πρώτο το LP της Siouxsie. Spellbound. Αυτό θα την ξύπναγε σίγουρα, θα το χόρευε σε όλο το σπίτι και θα μου έκανε και πρωϊνό.
Είχαμε κλειστεί στο σπίτι. Είχαμε να δούμε τον Κιού, τον Τόλη και τους άλλους τουλάχιστον ένα μήνα. Ο Τόλης σίγουρα θα συμφωνούσε αλλά ο Κιού θα ήταν σε επικίνδυνη αμηχανία. Τον βρήκαμε στον Ένοικο να μεγαλώνει την μπάκα του στην μπάρα με μπύρες και έπαιζε Dear Prudence. Τόμπολα.
Η δικιά μου χόρευε από την πόρτα και δεν τον είδε καν και ο δικός μου χόρευε με τα φιστίκια του και την 6η μπύρα του με το αριστερό μάτι θολό και κάτω. Αυτό με τους 4 βαθμούς μυωπία. Άντε να βγάλεις άκρη. Μετά από 4 λεπτά τον βούτηξα και δεν ήξερα τι να τον κάνω γιατί με κοίταγε σαν Θεό και περίμενε ένα θαύμα. Οκ. Ήταν απλά χεσμένος και ήθελε λίγο ντάντεμα. Ο Νίκος ως εκ θαύματος έπαιξε Bauhaus, Three Shadows Part I και μπόρεσα να τον ξελαμπικάρω λίγο συνοδεία μουσικής. Ανταποκρίθηκε. Μετά έβαλε Three Shadows Part II λες και ήταν μιλημένος ο πούστης. Είχα την τέχνη να τον ανεβάσω, να τον ελαφρύνω και να τον πάρω βόλτα μαζί μου. Μιά χαρά ο Κιού.Τόσον καιρό που δεν με έβλεπε είχε ψιλοφρικάρει. Τώρα που με είδε και τον άγγιξα ίσιωσε ο γιακάς του. Ποιός είμαι; Το Merito;
Το φτηνό χιούμορ με τον εαυτό μου, πάντα με ξεμπλόκαρε δημοσίως αλλά δεν έφτανε πια. Και με κρατούσε και πίσω για κάποιον λόγο. Ήμουν πλέον ελεύθερος, με τη Μάρα επίσης ελεύθερος, και ένιωθα Θεός και βάλε. Η καλύτερη συνταγή για να την πατήσεις πιο χοντρά από ποτέ. Κι εκεί, ενώ χόρευε η Μάρα μου, μπήκε το Face to Face της Siouxsie. Μου το χόρεψε όλο κοιτώντας με - λικνιζόμενη επικίνδυνα - κατάματα, με τα μαύρα μάτια της πιο μαύρα από ποτέ:
And... You'll never know... You'll never know... You'll never know... You'll never know... στριφογυρίζοντας... Two angels falling....You'll never know... You'll never know... You'll never know... μου το ψιθύρισε στο αυτί.
Μέθυσα χωρίς δεύτερο ποτό. Αυτή είναι η Γυναίκα μου. Κι ας γίνει ότι θέλει.
Ναι.
Αν ζω αυτή τη στιγμή, έχω ζήσει.
Αν πρέπει να τιμωρηθώ γι' αυτό, ελάτε. Κι αν δεν έρθετε, θα σας φωνάξω εγώ!
Σκατά.
Είμαι μεθυσμένος με το τίποτα και γουστάρω όσο ποτέ....
Όμως, πρέπει ακόμα να έχω τα μάτια μου τέσσερα.
Και ο Νικολάκης άρχισε να χώνει τα βρώμικα jazz.
Τελικά όσο σοβαρεύεις, το χιούμορ γύρω σου αυξάνεται.
Αν το βλέπεις.

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

2011-07-30T14:50:00.053+03:00

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φώναζε στο ταβάνι "ακούς Φίφη; Άκου. Για κάτι ζώα σαν εσένα λέει που ζούνε για άλλες! Με άλλες! Δε μιλάς. Δε μιλάς. Ακούς όμως..." Τέλειωνε ο δίσκος κι αυτή όλο μουρμούραγε "She's a busted Valentine - She's a busted Valentine..." Κατέβαζε το ουίσκι της, ξαναγέμιζε, άναβε το Rothmans της και το βαζε απ' την αρχή... Έτσι πήγε η μανούλα μου. Μαράθηκε σ' αυτή τη μπερζέρα με το ποτήρι στο χέρι και το πικαπ να γυρνάει. Μάλλον είσαι ο πρώτος που το ξανακούμπησε από τότε. Κι ακόμα αυτός, ακόμα πάνω. Ελπίζω να ακούει αυτή τη φορά.

Ο Ξενοφών Φωτιάδης ήταν μέσα σε όλα. Εργοστάσιο κλωστουφαντουργίας, εμπόριο χονδρικής, μετά κατασκευές και δημόσια έργα, μέτοχος σε εφημερίδες, ντόλτσε βίτα επί πληρωμή, μέσα σε όλες τις μπίζνες γενικώς, έχωνε λεφτά όπου νόμιζε ότι θα του κάνουν το χρυσό αυγό κι έπεφτε μέσα πάντα. Δεξιός του κερατά, στα ψηλά καπέλα ανάμεσα και στα φλας των πρωτοσέλιδων. Όλοι τον φοβόντουσαν, όλοι τον έγλυφαν και είχαν από κοντά το τραπέζι του γιατί έπεφτε πολύ ψίχουλο. Σκληρός, κακός με τους εργάτες και υπαλλήλους του, έπινε το μεδούλι απ' όπου μπορούσε. Μίλαγαν γι' αυτόν με τα κλασικά επίθετα. Σκατόψυχος, Κωλόγερος, Βρυκόλακας, αλλά αυτό που έμεινε ήταν το Ξιφίας. Με χρυσά γράμματα, στην πόρτα του γραφείου του δέσποζε το Ξ.Φ. Ξενοφών Φωτιάδης. Ξιφίας. Υπήρχε και το Φώντας και προέκυψε από το Φ.Φ., ο Φίφης. Ο Φίφης ο Ξιφίας. Το ξερε και του άρεσε γιατί βρίζεις ότι φοβάσαι και του άρεσε να επιβάλλει τον φόβο του. Ποιανού δικτάτορα δεν αρέσει; Γλύτωνε πάντα στο παρα τρίχα τις στραβές με πολύ μετρητό και υπόκοσμο. Η πιάτσα τον είχε βγάλει Λεφτάψυχο. Σχεδόν στα 70 του, πήρε χαμπάρι ότι το καράβι μπάζει νερά, τα πούλησε όλα, κάλυψε τα νώτα του με πολύ ρευστό και έμεινε να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια του σοφός πια με την περιουσία και την οικογένειά του στην έπαυλη της Κηφισιάς. Μόνο που η οικογένειά του δεν ήταν πια εκεί. Η γυναίκα του πρακτικά αυτοκτόνησε, και η μονάκριβη κόρη του χρησιμοποίησε το 38άρι σπέσιαλ του στο στήθος, στον ώμο και στο μάτι του εδώ και πέντε ώρες.

-Σήκω τώρα της είπα. Πήγαινε κάνε ένα μπάνιο ντύσου κι έλα να πάμε βόλτα. Έχουμε δουλειά εδώ. Δεν είπε τίποτα μόνο κούνησε το κεφάλι της και ήταν πολύ ενθαρρυντικό που άκουσε που κατάλαβε και που συμφώνησε. Έφυγε προς τα μέσα και άνοιξα κι αυτή τη μπαλκονόπορτα. Είχε πια φως έξω και παρόλο που γύρω απ' το σπίτι δεν έχει κίνηση καλό είναι να προλάβουμε εκπλήξεις. Την άκουσα πίσω μου. Γύρισα και την είδα με το 38αρι να μου σημαδεύει την κοιλιά.
-Τι μαλακίες κάνεις τώρα; Και σκέφτηκα ότι αυτά δεν είναι τα ωραία τελευταία λόγια που είχα φανταστεί για πάρτη μου. -Πάρτο αυτό από δω δε θέλω να το βλέπω. Της το πήρα γύρισε κι έφυγε όσο αργά ήρθε.
Η απορία μου κοιτάζοντάς τον με το κοστούμι του ανάσκελα, ήταν τελικά πως βρέθηκε εκεί σε αυτή τη θέση. Η εικόνα του έτσι, είχε κάτι το τελετουργικό και αυτό με φρίκαρε περισσότερο από την τρύπα στο μάτι του. Ήξερα ότι όποιος του σηκώσει το κεφάλι, το μισό θα πέσει στο μαξιλάρι. Ο ήχος έξω από το Volkswagen είναι χαρακτηριστικός. Ο Τόλης γύρναγε αργά γύρω απ' το σπίτι προφανώς να κόψει κίνηση. Ή να καρφωθούμε εντελώς. Έτρεξα κάτω, πάτησα το παλιό κουμπί στο χωλ και οι αυτοματισμοί των '70s απέδειξαν την αξία τους. Αθάνατα πράματα. Οι δύο βαριές σιδερόπορτες άρχισαν να ανοίγουν ακανόνιστα. Περίμενα να τελειώσει τον κύκλο γύρω απ' το σπίτι ακούγοντας την κλούβα, κοιτώντας έξω από την πόρτα τα δέντρα και τον - ουσιαστικά - ιδιωτικό δρόμο. Φαντάστηκα από το βάθος του δρόμου να στρίβουν 4-5 παλιά περιπολικά με τις μπάντες, τους φάρους αναμένους, να φρενάρουν με τις πόρτες μπροστά στην είσοδο τους μπάτσους σκυμένους και έναν γερο-μπάτσο με ντουντούκα να μου κάνει τον πατερούλη -όλα τέλειωσαν ελάτε έξω παιδιά και μην ανησυχείτε ότι έγινε έγινε. Τους μπάτσους τους πήρε παραμάζωμα η κλούβα του Τόλη μπαίνοντας με τον Κιού συνοδηγό να χαμογελάει. Τι χαμογελάει; Που έλιωσε τα περιπολικά και τον αρχιμπάτσο; Κι άλλο καφέ και να κάτσουμε να ηρεμήσουμε. Η άλλη που είναι; Τι χαμογελάει ο μαλάκας; Έδειξα δεξιά κι ο Τόλης έβαλε τη κλούβα στο πλάι του σπιτιού να μη φαίνεται. Ευτυχώς που είναι κι αυτός εδώ. Άνθρωπος, αν υποθέσουμε ότι έχει ζεστό αίμα μέσα του, απολύτου εμπιστοσύνης. Χρόνια στην παρέα από μικρά παιδιά και χρόνια σε απόσταση. Δεν ξέραμε πολλά πράγματα γι΄αυτόν. Μόνο ότι αυτά τα μάτια σαν κουμπότρυπες κάποιες στιγμές ζέσταιναν και αυτό το κεφάλι με τα σγουρά ακούρευτα μαλλιά έχει βρει πολλές φορές τοίχο. Ανέβηκαν τις μαρμάρινες σκάλες. Ο Τόλης κρατούσε την ερώτησή του μέχρι να έρθει κοντά μου. -Λέγε. Γυρίσαμε προς τα μέσα με το χέρι του Τόλη γύρω απ' το σβέρκο μου να μου κρατάει τον ώμο. Αυτός ο βήχας που κράταγα τόση ώρα βγήκε. Έσκυψα μπροστά σα να 'θελα να ξεράσω. Από δεξιά μου μ' έπιασε κι ο Κιού. -Μέσα. Είπε κοφτά ο Τόλης και με ρίξανε στον καναπέ μέχρι να μου φύγει ο βήχας. Είχε μείνει ο καφές μου εκεί και ήπια την τελευταία μεγάλη τζούρα. Ο Τόλης ήταν όρθιος με το τραπεζάκι ανάμεσά μας κι ο Κιού δίπλα μου ανήσυχος. Έκατσα πίσω κάνοντας ένα νεύμα ότι είμαι οκ. Κατάπινα το σάλιο μου μήπως μαλακώσει αυτό το κάψιμο στο λαιμό και στο στομάχι και παντού. Ο Κιού γεμάτος περιέργεια κοίταγε μια εμένα μία το σπίτι. Ο Τόλης έκλεισε τη μπαλκονόπορτα κι ακούμπησε με τον ώμο στην κάσα.
-Μη φάμε όλη μέρα.Ρίχτο.Χοντρό; τον κοίταξα σαν παιδί που έσπασε το βάζο.
Μάλιστα... Αποφάνθηκε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Σκατά τα 'κανες ε;
-Για άλλο πήγαινα και άλλο έσκασε.
-Οκ. Άρα, για να είμαστε εδώ, ο Φίφης;
-Ναι.
-Ναι ε; Ποιός; Η μικρή;
-Ναι.
-Λογικό. Που;
-Πάνω.
-Περιμένουμε κόσμο;
-Μόνοι μας.
-Κυρά Μαρίες και τα ρέστα;
-Τους σούταρε πριν δυο-τρεις μέρες.
.....
-Μπλέξιμο.
-Μπλέξιμο.
-Εντάξει.
-Ρε Τόλη...
-Είπαμε εντάξει. Κάνα καφέ θα πιούμε;
-Ναι. Κι αρχίζουμε μετά.
-Έτσι.
Ο Κιού άναψε δύο τσιγάρα και μου 'δωσε το ένα. Κάθησε πίσω κοιτώντας μας.
-Δηλαδή... τώρα καλά κατάλαβα;
-Καλά κατάλαβες. Δε κάνεις μια παληκαριά να φέρεις κανένα καφέ;
-Ε... δεν ξέρω που να...
-Ψάξου.
Έφυγε μέσα κι ο Τόλης άραξε στην πολυθρόνα μπροστά, με τους αγκώνες στα γόνατα. Μου ριξε μία στο μπούτι να τσούζει.
-Α ρε Χέκτορ... Την καψούρα σου ζηλεύω. Τελικά, η ρομάντζα θα σε φάει. Και δε θα 'μαστε εκεί να σε μαζέψουμε. Δε βάζεις μυαλό. Έκατσε πίσω στην πολυθρόνα κοιτώντας πάνω, στο πουθενά.
Μη βάλεις ρε. Μη βάλεις. Ας μείνει και κανένας όρθιος.
-Ρε....
-Άστο. Εμείς έχουμε τελειώσει από τώρα. Κι όλα τ' άλλα είναι λεπτομέρειες μικρέ. Άντε πλύνε τα μούτρα σου να στανιάρεις, έλα να πιούμε καφέ και να στρώσουμε τα ξέστρωτα.
-Καλά λες.
-Και 'που σαι... κλείσε και την αυλόπορτα. Δεν θα ξανανοίξει μέχρι να καθαρίσουμε.
Η Μάρα μπήκε απαλά μέσα γλυκειά, καθαρή και μυρωδάτη με δυο καφέδες.
-Σκέτο τον πίνεις εσύ θυμάμαι. Αφήνει τον καφέ στο τραπεζάκι και του ανακατεύει τα μαλλιά σαν κανίς. -Έλα αηδίες! Σκέτο. Άραξε να τ' ακούσεις κι εσύ τώρα. -Πολύ αργά του λέει απαλά. -Για δάκρυα Στέλλα, συμπληρώνει ο Τόλης ανακατεύοντας τον σκέτο του με το στραβό καλαμάκι.

Κοντοστάθηκα στο χωλ κοιτώντας την αυλόπορτα να κλείνει με εμάς μέσα. Πιο ζεστή σιωπή δεν θυμάμαι μέσα σε σπίτι. Αυτό είναι, σχεδόν, οικογένεια. Κι όπως κάθε οικογένεια, έχουμε κι εμείς ένα πτώμα κάπου.

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

2011-07-28T00:41:00.008+03:00

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω μου και 2-3 μέτρα αριστερά κολλητά στον τοίχο ένα σπιτάκι. Του κηπουρού που δεν προσλήφθηκε ποτέ. Μάλλον. Σκοτεινό και ελπίζω εγκαταλελειμένο.
Ο Κιού ψιθυρίσε - Αριστερά από κάτω μας. Σπιτάκι, ευθεία κήπος, απ' αυτό το ξύλινο με τα βαρέλια, μπαλκόνι. Επιστροφή, όλα ανάποδα. Για πλάκα είναι. - Κιού μου δίνεις κιού; συνέχιζα να κοιτάω το κίτρινο φως στο μπαλκόνι. - Ε; Ναι. Ναι ρε. Άντε. Περιμένω εδώ. Ήταν το κιού μου. Γύρισα αριστερά στα γόνατα. Είδα κάτω την απόσταση και πήρα το βλέμμα μου αμέσως. Δέκα πόντους δίπλα μου τα τζάμια. Ακριβώς πάνω από το σπιτάκι με άφηνα σιγά σιγά μέχρι να κρεμαστώ όλος από τον τοίχο.
Μπήκα. Εύκολα. Απαλός κι αθόρυβος. Στον πάνω όροφο είναι μόνο υπνοδωμάτια και κάτι σαν βιβλιοθήκη με ένα άγαλμα ενός κούρου από εκεί που μπήκα. Ξέρω πως το τελευταίο στο διάδρομο, είναι το δωματιό της. Όλα σκοτεινά κανένας ήχος. Το φως από το παράθυρο στο τέλος του διαδρόμου με βοηθάει να παω γρήγορα εκεί, προσπερνώντας όλα τα άλλα δωμάτια. Από τη μισάνοιχτη πόρτα, η μυρωδιά της με τραβάει δυο βήματα μέσα. Παλιότερες εικόνες χώνονται στο κεφάλι μου, βλέμματα, ήχοι, τα διώχνω. Όχι τώρα. Τη νιώθω εκεί αλλά δεν είναι κανείς. Απέναντι άλλη μια ανοιχτή πόρτα, η κρεβατοκάμαρα των γονέων. Στέκομαι στην πόρτα. Σκοτάδι.
Μια κάφτρα τσιγάρου αριστερά άναψε σα φάρος σχεδόν άκουσα το χαρτί να καίγεται.
-Εδώ είμαι. Μην ανάψεις φως. Μούδιασα από το αναπάντεχο. -Που είσαι; της είπα -Ξαπλωμένη. Μην ανάψεις φως. -Τί κάνεις εκεί; -Σε κοιτάω καλέ μου. Η αυλόπορτα είναι ξεκλείδωτη. Δεν δοκίμασες. -Μπορείς να μου εξηγήσεις.. έκανα μια κίνηση αλλά η φωνή της δεν μου άφησε περιθώρια. -Όχι! Περίμενε. -Τι να περιμένω; -Καλά έκανες κι ήρθες. Έχεις πάντα καλό ταίμινγκ όταν με κυνηγάς. Κάτι μύριζε. Αποπνικτικό δεν καταλάβαινα τί είναι ακριβώς αλλά μου στούμπωνε τη μύτη ενώ το στομάχι μου είχε σφιχτεί σαν πέτρα -Τί να περιμένω; Τί συμβαίνει; Ήθελα να κινηθώ αλλά κάτι με κρατούσε εκεί. Μπορεί και να φοβόμουν τελικά -Ηρέμησε. Ηρέμησε για να με ηρεμήσεις. Δεν είμαι πολύ καλά. Γλυκέ μου, τι θα κάνω χωρίς εσένα; -Μάρα θα... -Θα τίποτα. Ένα πακέτο τσιγάρα έσκασε στα πόδια μου. -Κάνε ένα τσιγάρο μαζί μου χωρίς να μιλάς λίγο. Ήταν ότι έπρεπε και τα περιθώρια μου λίγα. Ένοιωθα να μην πατάω γερά. Έσκυψα ψάχνοντας το πακέτο αριστερά στο πόδι μου. Εκεί προσγειώθηκαν και τα σπίρτα. Έβγαλα ένα τσιγάρο κι άναψα το σπίρτο. Άναψα και το βλέμμα μου εστίασε πέρα από την κάφτρα μου ενώ ετοιμαζόμουν να το φυσήξω. Διέκρινα δύο ζευγάρια πόδια στο κρεβάτι. Δεξιά ένα ζευγάρι αντρικά παπούτσια. Μαζί με αυτόν που τα φόραγε.
Κόντεψα να πέσω. Τίναξα το σπίρτο κι έσβησε ενώ ο καπνός με έπνιξε στο λαιμό στα μάτια, ήθελα να μιλήσω αλλά μόνο ένας βήχας βγήκε.
-Σσσσσς! Σώπα.... είπε με την πιό γλυκειά φωνή. Όλα είναι εντάξει.
Κρατιόμουν από την κάσα της πόρτας χωρίς να μπορώ να κινηθώ. Το μυαλό μου πάγωσε. Σαν να βρίσκομαι σε ιστό αράχνης που με κάθε κίνηση πιάνεσαι περισσότερο. Φως. Το χέρι μου έψαχνε διακόπτη πάνω κάτω στον τοίχο. Τον βρήκα. -Μη βιάζεσαι μωρό μου. Είσαι έτοιμος; Είσαι σίγουρος;
-Όχι. Το πάτησα. Τρεις λάμπες παλιού φωτιστικού έριξαν σε όλο το δωμάτιο ένα γλυκό φως. Στο διπλό κρεβάτι εκείνη με τη πλάτη στο κεφαλάρι φορώντας ένα έντονο πράσινο φόρεμα. Φύσηξε τον καπνό στα αγαπημένα μου μαύρα μαλλιά με τις μακριές ουρές στο πλάι του προσώπου και ήταν τα μόνα που κινήθηκαν εκεί μέσα. Τα μαύρα της μάτια μεγάλα χαμογελαστά και κουρασμένα. Στο άσπρο της πρόσωπο, κόκκινα στίγματα. Στο κάτω χείλος μέχρι το πηγούνι της το λαιμό της, το ντεκολτέ της κόκκινο. Αίμα. -Κουρεύτηκες... σου πάνε έτσι. Μη τα ξαναφήσεις. Η φωνή της σταθερή και κουρασμένη. -Μάρα, ο... Δεν ήξερα τί να πω. -Ο; Ποιός; Σαν να μην έχει καμία επαφή. Προσπαθούσα να μην ξεράσω με το χέρι στο στόμα και να σταματήσω να αναπνέω τη σκουριασμένη μυρωδιά του αίματος. Ζαλιζόμουν και πηγαίνοντας πίσω, σταμάτησα στον τοίχο. Άνοιξα δίπλα μου την μπαλκονόπορτα να μπει αέρας. Μπήκε μαζί με τις κουρτίνες, τον ήχο που έκανε στα δέντρα του κήπου κι ένα μακρυνό γέλιο του Μπερτόδουλου.
Με δυο-τρεις ανάσες γλίτωσα τη λιποθυμία και σταθεροποίησα το βλέμμα μου που δεν μπορούσε να εστιάσει πουθενά. -Κάνε ένα τσιγάρο κι άναψέ μου και μένα ένα. Ήταν η καλύτερη ιδέα που άκουσα όλη τη μέρα και τα 'πιασα απ' το πάτωμα. Έπεσα ξανά με την πλάτη στον τοίχο ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι. Έκατσα κάτω για να μη δω αυτό που απέφευγα αλλά είδα αλλά δεν είδα ακριβώς αλλά κατάλαβα αλλά δεν ήξερα τί να κάνω. Μου χαμογέλασε. -Δε θα μου ανάψεις; -Άναψε μόνη σου. Της τα πέταξα και τα 'πιασε στον αέρα ακαριαία. Τα μάτια της άνοιξαν απότομα και με πάγωσαν. -Σπίρτα; της τα πέταξα κι αυτά και έπεσαν στο φόρεμά της. -Σόρυ αλλά είμαι λίγο στην τσίτα. Άναψε και πήρε μια βαθιά τζούρα. Καταλαβαίνεις. Πρωτάρα ήμουν. Κοίταξε την μπαλκονόπορτα και την κουρτίνα που μπαινόβγαινε. -Ο Κιού είναι πάνω στον τοίχο; Πές του να φύγει μη σφαχτεί. Έχει γυαλιά εκεί. Με κοίταξε σαν να θυμήθηκε κάτι ξαφνικά -Τί κάνεις εδώ τέτοια ώρα; Δε μου 'πες.
Δεν ήξερα τί να πρωτομαζέψω. Εμένα που προσπαθώ να συνέλθω; Τη Μάρα που παραληρεί; Τα παπούτσια που κοιτάω τις σόλες τους με αυτόν μέσα; Τον Κιού στον τοίχο; Τους άλλους να φύγουν αμέσως; Τον ήλιο να μην ανατείλει; Ο ουρανός είχε βγάλει την κασετίνα του και είχε αρχίσει να πασαλείβεται με τα χρώματά του.
Κοίταξα μια στιγμή έξω ανάμεσα στις κουρτίνες. Όντως ο Κιού φαίνονταν. Άκουσα ένα γδούπο. Γύρισα. Το χέρι της έπεσε στο ξύλο του κρεβατιού και το τσιγάρο κάτω. Θα λιποθύμησε. Πρέπει να μαζευτώ άμεσα. Τινάχτηκα έξω, έτρεξα κάτω από την εσωτερική σκάλα και βγήκα στον κήπο. Έφτασα στον Κιού τρέχοντας -Τι ρε; -Άκου. Διώχτους όλους τώρα. Τώρα. Αμέσως. Πήγαινε στον Τόλη, παρτε την κλούβα κι ελάτε σφαίρα. Τώρα. Μη ρωτάς Τώρα. Μάλλον φαινόμουν κάπως πειστικός κι ο Κιού απλά κρεμάστηκε έξω, άφησε τα χέρια και προσγειώθηκε σπάζοντας ένα απ' τα καφάσια. Τους μάζεψε κι έφυγαν χωρίς εξηγήσεις. Έμεινα λίγο στον κήπο. Αυτός ο αέρας ήταν περίεργος. Κοίταξα τη μπαλκονόπορτα που ανέμιζε η κουρτίνα. Το κεφάλι μου γύρναγε κι αυτή η γαμημένη σκουριά δεν φεύγει απ' τα ρουθούνια μου ή το μυαλό μου. Περπάτησα λίγο εκεί πατώντας ψιλά ξύλα κι ακούγοντάς τα να σπάνε. Τη Μάρα τη γνώρισα έξω από ένα ντραρκόμπαρο ξημερώματα Σαββάτου να ρουφιέται από κλάμμα που μόλις τέλειωσε. Πώς σε λένε; -Μάρα; -Μάρα, μάλιστα. Κι από που βγαίνει το Μάρα; -Με κοίταξε στα μάτια πολύ σοβαρά, σηκώθηκε απότομα είπε σαν να φταίω -Έλα ντε! Από το κουταμάρα! Μόλις είχε χωρίσει τον Τάσο, έναν τρίχα τύπο όλο πόζα και υφάκι ξινόμαγκα που υπόσχονταν πολλά και βγήκε τίποτας. Ιλλουστρασιόν αμπαλάζ σε τουλουμοτύρι. Πάει; Δεν πάει. Έβριζε την τύχη της, και πως τους διαλέγει, τι μοντέλο μαλακομαγνήτη έχει, και τι σκατά είναι αυτά πάλι, και να πα' να γαμηθούμε όλα τα αρσενικά, και πήγαμε πιο κάτω σε ένα άλλο και πίναμε κάτι σλάμμερ και μύριζε κάτι απίστευτο σαν ορχιδέες και τουλίπες με καυτερή πιπεριά που νόμιζα ότι μπορώ να την δω τη μυρωδιά της και έπαιζε Absolute Begginers του Bowie και μετά της κράταγα το χέρι και χορεύανε τα χέρια μας μόνο και κάποια στιγμή γέλασε και δεν το περίμενα ποτέ αυτό και έτρεχε ξημερώματα ο ταξιτζής και βεβαιώθηκα ότι είναι ορχιδέες και τουλίπες με καυτερή πιπεριά πίσω της όταν ξεκλείδωνε και ήταν καλοκαίρι και λείπαν όλοι.
Κάπου χτύπησε ένα ξυπνητήρι και απελπίστηκα. Είμαι κότα λυράτη τελικά κακά τα ψέματα. Εγώ που θα έκανα το θεαματικό και θα ξεμπλέκαμε από τον Λεφτάψυχο θα έπαιρνα το κορίτσι μαύρος αντάρτης καβαλάρης στο σκοτεινό άλογο στον ορίζοντα του ξημερώματος κόντρ λυμιέρ και αποθέωση και κάποιος να καίει τα στραντιβάριους στέκομαι με τα χέρια κάτω ανάμεσα σε κοπριές και κοκκινόχωμα ιδρωμένος σούπα παραλίγο λιπόθυμος λιγόψυχος και κάνω τράκα τσιγάρο απ' το κορίτσι. Εγωϊστή ψωνάρα μου απάντησα, σου έσπασε το πεισματάκι σου και έκανες βαβά; Δεν της αξίζεις ρε. Πήγαινε να κάνεις το γκόμενο σε καμία καφετέρια και ενημέρωσε την παρέα τουλάχιστον ότι υποβάλλεις την παραίτησή σου να έχεις κι ένα άλλοθι για να ρίξεις σάλτσες αργότερα. Είχα αντεπιχείρημα έτοιμο όταν από πάνω στη βεράντα άκουσα σύρσιμο σόλας και ανατρίχιασα. -Έφτιαξα καφέ. Νόμιζα έφυγες. Εκεί θα κάτσεις; Θα κάτσεις; Γύρισα να ξαναμπώ μέσα με το διάσημο γρήγορο βήμα μου. Ένα κλίκ είναι όλα. Ωραία η ενατένιση και οι τριπλές κόντρα σκέψεις, αλλά μοιάζει ώρες ώρες σαν τραγούδι που δεν σ' αρέσει πια αλλά δεν μπορείς να το προδώσεις. Ανέβηκα τις σκάλες της εισόδου, μπήκα στο χωλ την ώρα που κατέβαινε με τον καφέ. Έστριψε μπροστά μου και κοντοστάθηκε. -Βάλε λίγο μουσική. Χαμηλά, ξέρεις. Συνέχισε μέσα στο καθιστικό ακούμπησε το ποτήρι στο χαμηλό βαρύ τραπέζι και ανέβηκε με τα πόδια μαζεμένα στην τεράστια πολυθρόνα. Πάτησα το ράδιο. "You see I've been through the desert on a horse with no name / It felt good to be out of the rain / In the desert you can remember your name / 'Cause there ain't no one for to give you no pain / La, la ..."
Όλα κολάνε άμα θέλουν να κολήσουν. Σημάδι ότι πας σωστά.
Κι ας μην ξέρεις γιατί και που ακριβώς.

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

2011-07-23T11:19:00.002+03:00

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Division - δέν είχες το ύψος όμως. - Ώπα, τον έκοψα. Αν θές να φτάσεις κάτι πολύ ψηλά, γίνεται κάτι στο σώμα σου και δυναμώνουν οι μυς των μπουτιών. Επιστημονικό αυτό σπαθί μιλάω εσύ τα ξέρεις αυτά.
Χαχάνισε η Ρωξάννη, εγώ όλο την έλεγα Τερέζα, δεν ξέρω γιατί μάλλον γιατί το Τερέζα της ταίριαζε περισσότερο.
- Ε καβάλα τη την πουτάνα να τελειώνουμε, πετάχτηκε ο Μπερτόδουλος - Πάρε τηλέφωνο το σπάιντερμαν. 4 μέτρα δε τα μπορούν τα μπούτια μου. Έχει βάλει και σπασμένα τζάμια ο μουνής. Για κάτσε όμως.
Το προφήτεψα κανένα λεπτό στο μυαλό μου πώς θα σκαρφαλώσω εκεί σαπάν, κοιτάει που κοιτάω ο Κιού - Για δώσε μου ένα κιού πώς θα παίξουμε. - Κλού ρε μαλάκα όχι κιού. - Κιού είναι. Μαζί θα τη κάνουμε.
Ο Κιού ήτο σοβαρός καλλιτέχνης. Θέατρα, χοροθέατρα, χοροί και πανηγύρια. Όταν εγώ κάρφωνα τη μπασκέτα ο Κιού έκανε τα 47 φουετέ με παγωτό χωνάκι στο χέρι. Έβλεπε ακόμα εφιάλτες ότι είναι η ατάκα να μπεί στη σκηνή, το QUE, και το έχανε κι όλοι τον περίμεναν. Έχει ιδρώσει μαξιλαροθήκες ο Κιού κι ακόμα το βλέπει που και που. Μελάτος.Αργός. Κάποτε πολύ αργός, αλλά όταν του 'δινες το κιού του, έπαιρνε φόρα και δεν μαζευόταν με τίποτα. Μας είχε λαχταρήσει μερικές φορές σε κάτι ψιλοτσαμπουκάδες που τον χάσαμε ανάμεσα σε πέντ' έξι νταγλαράδες. Τους έκανε κάτι παλαβά κι οι τύποι περισσότερο τον κοίταγαν σα ντοκυμαντέρ παρά τον κοπανάγανε. Αυτή τη μικρή στιγμή αδράνειας ήθελε ο Κιού και σε είχε δέσει φιόγκο. Κορμί θανατηφόρο κάτω από το έξτρα λίπος των χρόνων. Και μετά την έπεφτε ήσυχος σε κανένα καναπέ και σου δινε την αίσθηση ότι λείπει. Μέχρι που πέταγε την ατάκα που έδινε τη λύση σε όλη την κουβέντα των υπόλοιπων και μέναμε μαλάκες. - Ρε μαλάκα δε το 'λεγες νωρίτερα να σφυρίξουμε λήξη; Μας έδινε το δικό μας κιού και έχωνε το κεφάλι του μέσα στους ώμους με το χαμόγελο του διεθνή διαιτητή που μόλις τέλειωσε τελικό.
- Μπερτόδουλε αντέχεις; - Ωχουουου - Καλά άσε, Κιού είσαι ζεστός; - Χεστός είμαι αλλά κάτι θα γίνει για ρίξτο. - Λοιπόν θα φέρει το μπερτοδούλι δυο καφάσια από κεί - Αααααα - Σκάσε κτήνος, θα ανέβω εγώ, και θα ρίξω το τζήν του κότερου πάνω στα βοημίας. - Ποιού κότερου; - Της φιλενάδας της φιλενάδας σου - Τί τζήν καλέ πετάχτηκε η άλλη - Παντελόνι τζην καλέ, ή μπουφάν ή κουβέρτα της γύρισα και της γύρισε το μάτι. - Θα της βγάλεις το παντελόνι; - Όχι όπως το 'χει φανταστεί αλλά τι να κάνουμε; Ήθελε περιπέτεια η μούρη της θέλει θυσίες η περιπέτεια. - Γιατί δε βγάζεις το δικό σου; - Γιατί το κωλαράκι μου είναι εν τρίτο από του κότερου. Να περάσουμε τα γυαλιά θέλουμε όχι να τα φορέσουμε. Φύγε-ψήστην-φέρτο. - Κι εγώ τί είμαι; - Ο Φέρτης. - Μμμμ κρυάδες. Όντως.
Της έκανε νόημα ο Κιού και την έκανε για το σπίτι της χοντρής στο δίπλα τετράγωνο που περίμενε εκεί μπας και στραβώσει τίποτα και χωθούμε σούμπητοι εκεί. - Παρακάτω καπετάνιε. - Παραπάνω Κιού μου, Παραπάνω. Που σημαίνει ότι θα ανοίξεις τα φτερά σου, θα πατήσεις μια καφάσι, δύο χέρι μου, τρία ώμο μου και θα ξαπλάρεις στα τζην. - Τι λέ ρε; Βέγγο τζαμομανή ψάχνεις; - Θα τα τραβήξουμε ρε κορόιδο κάτω με το τζην. Ψιλολόγια θα μείνουν, σκεπασμένα με το τζην. - Χαρακώματα στα χαρακώματα με κώβω, ούτε στο Μεγάλο Πεύκο δε τα κάναμε αυτά - Τί; Ήσουν ΛΟΚ; αμολάει το τέρας. - Μπερτόδουλε εγώ ήμουν Γιώτα 5 αλλά εσύ πρέπει να ήσουν Κάπα 3 απήυδησε ο Κιού. - Α, ναι μωρέ - Ντάξει στρατηγέ, γυρνάει ο Κιού. Αν μου μείνει κουσούρι για τη δική σου καύλα να μη σου σηκώνεται απ' τις τύψεις ρε.
Ήταν έτοιμος από καιρό και θαραλλέος. Αυτό το τζήν κόκκαλα έχει; Μη μου σβήσει ο Κιού και δεν παίζει ούτε δέντρο, ούτε σκάλα, ούτε τίποτα. Φρούριο το παλατάκι. Έλεγχος προόδου: Λίγο πιο δεξιά θα τη κάνουμε που μας παίρνει το φως ξώφαλτσα, ο γάτος ρίχνει ψευτοζέσταμα, τον Μπερτόδουλο μη και μας κοιμηθεί πουθενά και τον ξεχάσουμε, εγώ καλός είμαι νομίζω.
- Μπέρτι! - Έ! - Τι ε ρε τσέλιγκα. Κάνα τσιγάρο παίζει; - Ναι ρε. Ρε μάγκες, ακούτε το τριζόνι; Πωωω χάσιμο ε; - Μπερτόδουλε του λέω ανάβοντας. Όταν μπεί στ' αυτί σου κανένας άλλος ήχος, ρίξε μια πενιά να τη πάρουμε γραμμή κι εμείς του τσίρκου εντάξει; - Ναι ρε. Κοιτάω. - Αυτό φοβάμαι. Ένα τέρας μετράει τ' άστρα. Εδώ ρε. Καν΄ αμάξι, καμιά φωνή. - Οχι ντάξει. Ότι πλησιάσει... Τον έκοψε ο Κιού - Θα του πείς αλτ τις ει ρε; Και στις τρεις θα σου φύγουνε; - Έλα Κιού, κόφτο ρε, το 'χει. Το 'κοψε ενώ τράβαγε τον αγκώνα του με το άλλο χέρι.
Είχα ένα γαμοτρέμουλο στα γόνατα, ένα βαρύ ζελέ, λες και μου έβαλες παγάκια και μούδιασαν. 'Επρεπε να φύγει, κι όλο ντόπαρα το μυαλό μου στα αλλού. Σε μικρολεπτομέρειες για λογιστές λεκέδες. Πόσο φαινόμαστε από δω, το τζην μου να μη λερωθεί πολύ, έβαλα και μαύρο πουκάμισο να κάνω τον γαμπρό, να δέσω τα κορδόνια πιο σφιχτά, τα μαλλιά μου είναι χάλια πάλι. Παπαριές να διασκεδάσουμε. Βρόνταγε η καρδιά μου που ήμουν στο περίμενε γαμώ τα τζήν σας και τις κολάρες σας μέσα! Βγάλτο μωρή φακλάνα να τελειώνουμε. Δεν μπορούσα αυτή τη μπούρδα της ηδονής της προσμονής. Τι παπαριές είναι αυτές; Ήθελα να μπουκάρω να γίνει ότι γίνει και να τη πουλέψω μαύρος αντάρτης καβαλάρης στο σκοτεινό άλογο στον ορίζοντα του ξημερώματος. Κόντρ λυμιέρ και αποθέωση και κάποιος να καίει τα στραντιβάριους.
Έναν αδρεναλινομετρητή θα γούσταρα τώρα να μου σερβίρει το επικίνδυνο πόρισμα στα μούτρα: Πρέπει να κόψετε το ποτό, τον καφέ, τις μακαρονάδες, τα σουβλάκια και τις κακές παρέες. Εκεί να τον κάνω άλογο - τι πες μωρή χαμούρα που θα με βάλεις φυλακή ελεύθερο; - Παρντόν - Παρντόν μουά γαμιόλη. Μπλαβί ο επιστήμων. Όλο μπούρδες είμαι σκέφτηκα βλέποντας τον Κιού να τεντώνει τον αχίλλειο. - Κιού, ξέρεις γιατί πέθανε ο Αχιλλέας ο ντεληκανής; - Μμμχχχ βόγγηξε, γιατί; - Γιατί φορούσε ξώφτερνα. - Καλό το χιουμοράκι σας μαντάμ αλλά δε με κεράσατε ούτε ένα πίπερμαν, μου πέταξε στη μούρη. Ωραίος ο νεαρός. Και τον λέω και αργό. Και με λένε και Έκτορα. Και όλα κολάνε αν θέλουν να κολλήσουν.

Ο Κιού και πίσω του η Τερέζα - Να και το τεντόπανοοοο. Η Τερέζα σκαρφάλωσε πάνω του και του χωσε μια φιλάρα φωτοβολίδα στο λαιμό - Τ' άκουσα βρωμιάρη. - Γιατί να μη τ΄ ακούσεις; Κουφή είσαι; και την ξεσκαρφάλωσε απλά. - Χέκτορ εδώ. Έχω έχω διπλόφαρδα και να το γράφει στην ούγια, ταπώνεις και την καμινάδα με αυτό. Και ξεράθηκε να γελάει μόνος του. - Πιο σιγά ρε μαλάκα, είπε ο βρωντόφωνος Μπερτόδουλος. Και ο άλλος έπεσε πια κάτω να γελάει. Κοίτα μια ομάδα κρούσης που μάζεψα ο μαλάκας, σκέφτηκα. - Έλα να μαζευόμαστε, βάρεσε τρίτο. Κιού βγαίνεις. Για πότε του 'φυγε το γέλιο, σοβάρεψε, πάγωσε, μπήκε στο ρόλο και τα πετσιά του, και στήθηκε τσολιάς. Τον κοίταξα για λίγο και όλο σκοτεινή αδημονία με έσπρωξε με το βλέμμα του στις σκιές. Ανέβηκα στα καφάσια. Με το αριστερό κράταγα κόντρα στα βρύα και λειχήνες της μάντρας και με το δεξί, ραβέρσα με το τζήν του κότερου. Κάρφωμα με ραβέρσα σε μία κίνηση. Πόντος. Καρφώθηκε. Τράβηγμα και έπεσε ένα γυαλοπωλείο σε φραγκοδίφραγκα. Μετά από έξι εφτά ρεβέρσες έπεσε και η εκτίμηση από τον Κιού. - Σσσωραίος. Κοίταξα τον Μπερτόδουλο ανήσυχος γιατί έλλειπα τόση ώρα. Μου 'ριξε ένα διπλοσάγονο με έξτρα ρυτίδες σε στυλ μπααααααα κουλ είσαι μάστορα, δε κουνιέται πούστης και ανέβηκα ψυχολογικά όσο να πεις. Από κάτω φαινόταν καθαρό αλλά ξέραμε ότι τα βελονάκια σφάζουν γλυκά στα ματωμένα χαράματα.
Ο Κιού στο τελευταίο στάδιο προπόνησης, είχε βάλει το πόδι στο μάτι, το χέρι δεν ξέρω που το χε, και τον καβάλο στ' άστρα. - Ρε παπάρα, αρχισαμε τα ψυθιρίσματα. Θα κάνετε σύνθετο ατομικό ή δοκό μετά μαέστρο; - Δοκό, και ξέρεις που θα στη βάλω. Ήταν σε φόρμα.- Λέγε. - Τι λέγε ρε; Ντάξει. Έκανα πάλι κρακ στη σπονδυλική έτοιμος είμαι. Πάμε τότε και γρήγορα γιατί στο τρίτο κρακ μπορεί και να τελειώσει. Βούτηξα τα πατζάκια του κότερου και το τίναζα να ισιώσει, να φύγουν ότι τζάμια έχει ακόμα, τίποτα ψίχουλα απο το κέικ που έτρωγε το ζώο και το κακό το μάτι. Το ΄νιωσα ίσιο και υπάκουο, και το αμόλησα μία πάνω απ΄το κεφάλι μου. Πριν ισιώσει του 'ριξα μια δυνατή και το 'στειλα ψηλά στον πρώην υαλοπίνακα. Έστρωσε το γαμημένο σαν καλοκαιρινό σεντόνι στο εξοχικό. - Έτοιμος ο εύελπις; έκραξα τον ακροβάτη. - Γεννημένος μούγκρισε. Τον χάνω τον Κιού σκέφτηκα, θα σβήσει, αργήσαμε γαμώ τα πάτρια εδάφη. - Μισό, έτοιμος. αμόλα του σφύριξα σαν ψιθυριστός λοχίας. Το κωλόπαιδο το είχε χορογραφήσει. Μία στο χαλίκι, δύο στο καφασωτό, τρείς στο χέρι μου, πριν προλάβω να πονέσω πήρε κι άλλη φόρα - από που; - ένα ταπ στον ώμο, σαν αυτά που σου δίνουν οι σύντροφοι της γκόμενάς σου και ανελήφθη στους ουρανούς. Γύρισα και τον είδα μπρούμυτα πάνω στο τζην. - Ντάξει ρε; - Ναι ρε σφύριξαν τα φίδια. - Να σου πω. - Λέγε - Έχεις ωραίο κώλο το ξέρεις; - Ναι, να τον πιείς στο ποτήρι. Ο Μπερτόδουλος εκστασιασμένος με το αγόρι λάστιχο γέλασε.
- Μπούμπη, εσύ στο καθήκον γαμω την πατρίδα μου μέσα γαμώ, είπα ευγενικά. - Ναι ρε, εδώ, κοιτάω. - Ένα πούστη ρε.... - ρε Κιού τι κάνεις με τον κώλο στα πρίμα; - Ε τι θες; Σωστός ο νεαρός, γιατί τον λέμε Κιού; Θέλει οδηγίες. Αλλιώς θα τον βρει εκεί ο γαλατάς το ξημέρωμα. - Γύρνα ρε ανάποδα να με πιάσεις. - Έλα. Μία κίνηση έκανε ο γατόπαρδος και είδα τη μούρη του μισή κίτρινη από τη λάμπα. Από μέσα κόντρα με τους μηρούς, με την κοιλιά στο τζήν, απλωμένα χέρια, έτοιμος είναι. Τον φτάνω. Ένα καλό πάτημα στα καφάσια θέλω. Μόνο να κρατηθεί μην έρθουμε κάτω κι οι δύο.
- Άκου το τριζόνι πώς γαμιέται πέταξε ο άλλος την ώρα που έπαιρνα φόρα. - Μπροστινό φρένο στα χαλίκια. - Ρε μαλάκα σκάσε. Όχι τώρα το κοντσέρτο για σόλο τριζόνι. - Ώπα σόρρυ αλλά γαμεί ρε φίλε. Αν έλειπε η Τερέζα ή όποια γκομενα από κει, δε θα γαμούσε ούτε ο Φον Κάραγιαν να έπαιζε μπροστά του, αλλά ο δικός μας έπρεπε να δείξει ότι κάτω από τα εκατόν είκοσι κιλά και βάλε είχε μια αθώα ψυχή.

Σε Κλοιό ο Εμπρηστής Ωκεανού.

2011-07-14T22:49:00.001+03:00

Φωτεινά ημικύκλια τα πυκνά σου μάτια.
Μια φωτεινή θεώρηση στον χώρο που μας αφήνει να κοιταζόμαστε και να ερωτευόμαστε στον Άγιο Σεπτέμβρη.
Δεν είναι ψέμα - ακούστε το όνειρο, γιατί αυτή η σκοτεινή μορφή δεν χαμογέλασε.
Και γι' αυτό δεν υπάρχει ευθύνη από την ασφάλεια ζωής.
Βρίσκομαι στο ημίφως, στο κέντρο βάρους του Σκοταδιού.
Αυτό το επεισόδιο, προϋποθέτει επίσκεψη σε Ναό. Temple στα ναρκωτικά. JESUS CHRIST χωρίς μαξιλάρι, ούτε κουβέρτα στη χιονισμένη στέππα.
Φίλιππε, ήταν ένα ψέμα ο χορός των αντιπάλλων.
Είμαι μια μαγνητοταινία αθόρυβης λήψης.
Αφημένος, όπως άλλωστε κι εσείς φτωχά κοροϊδάκια.
Μια εργασία γεννιέται από τη σχέση μιας σκούπας μ' ένα φαράσι. Το φαράσι όμως, αρνείται να μαζεύει μόνο.
Κοινωνία πουτάνα με ξέφρενο τραγούδι κινέζικου μπορντέλου.
Δεν υπάρχει κυνηγετική αλάνα. Αν φύγει όμως, δε θα σαλέψει ψύλλος.
Η μήτρα του Έρωτά μου υπόκειται στην δοκιμασία της έκτρωσης.

Δανείστε μου την αναπνοή της και θα επιστρέψω τυφώνα.

1993
Sandy Angel + Godot.

Αποποινικοποιημένη Αιωνιότητα

2011-07-14T22:32:00.000+03:00

ΛΙΛΗ: Αποχωρίζομαι το είδος μες τις κανάτες σας!

ΕΚΤΟΡΑΣ: Μα για ποιό είδος μιλάς; Ποιά κανάτα σε ορίζει;

ΛΙΛΗ: Η ένθερμη ιπποτική υλοποίηση της αντικατάστασης.

ΕΚΤΟΡΑΣ: Δε σ' ακολουθώ, αλλά ούτε το μνήμα μου μπορώ να το χαλάσω!

ΛΙΛΗ: Σ' αγάπησα 4 φορές κι εσύ με πρόδωσες.

ΕΚΤΟΡΑΣ: Λόγω της αναγκαιότητας του ηλιακού προοδευτισμού.

ΛΙΛΗ: Λοιπόν φίλε μου, ν' ανοίξεις τα κατάβαθα της ψυχής σου στην αστροφεγγιά. Ίσως υπάρχει μια ελπίδα στο ουράνιο σύμπλεγμα.

ΕΚΤΟΡΑΣ: "Απ' αυτήν, ως την αιωνιότητα" είπε ο Cave. Εγώ όμως είμαι στην αιωνιότητα, όχι σ' εκείνη.

ΛΙΛΗ: Ίσως να σ' ακολουθήσω, αν πραγματικά μπορείς να προστάξεις τον έρωτα. Θα ματώσουν τα φρύδια σου κάτω απ' τα φιλήματά μου.

ΕΚΤΟΡΑΣ: Δεν προστάζω παρά μόνο όλους. Η λογοτεχνία δεν είναι τα σκουπίδια της αυλής.

ΛΙΛΗ: Εγώ σ' αγάπησα κι εσύ με διέκοψες μέσα από κίβδηλους προβολείς. Τ' όνομά μου αξίζει να γίνει το Άγιο Νερό της κολυμπήθρας σου. Σε βαφτίζω στην Αιωνιότητα.

ΕΚΤΟΡΑΣ: Είμαι η Αιωνιότητα. Κι είσαι χαμένος μέσα μου όπως οι πάντες. Δεν έχετε ελπίδα στα σπάργανά μου.

ΛΙΛΗ: Οι εικόνες που πλάθεις για την προσωρινή σου εκσπερμάτωση στον ουρανό, είναι ένα ανήλιαγο πατάρι που φτύνεται από φυματικούς αυνανιστές. Θα πεθάνεις μαζί μου και το ξέρεις. Δεν δέχεσαι την υποταγή.

ΕΚΤΟΡΑΣ: Η υποταγή είναι για τους χαμένους νταβατζήδες των χαρακιών του ματιού τους.

END.

1993

Sandy Angel + Godot.

Αρρωστημένος Έρωτας στην Απόμακρη Γη.

2011-07-14T22:21:00.000+03:00

Και το λιωμένο, πυρωμένο, καυτό λάδι του τηγανιού, γίνεται το υγρό της κάθαρσης στο πρόσωπό σου.
Κι ενώ καίγεσαι, ουρλιάζεις και χτυπάς τους όλους τοίχους του δωματίου, σκέφτεσαι το βραδυνό κλάμα με την δεσποινίς Μοίρα, όταν τα μάτια σου κοκκίνησαν στην θέα του φεγγαριού της μοιραίας νύχτας, της απότρεψης, και του εμετικου ερωτα. Το έψιλον με κεφαλαίο.
Και τα πτηνά και τα πλήκτρα της αριστερής πλευράς του πιάνου συμφωνούσαν με την Σελήνη.
Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο έλεγε: "Ανικανοποίητη Μάχη".
Έλεγε: "Κατσαβίδια".
Έλεγε: "Αισθάνομαι σαν Αίσθημα".

Πέρασε το τρόλεϋ, γύρω απ' τη δημιουργία μιας πόρνης και βρώμισε το υπέροχο δημιούργημα.
Λατρεύω τις πόρνες όταν αισθάνονται μητέρες. Ένας χαμένος πολιτισμός δίχως νόημα ύπαρξης.
Οδοντίατρος ψυχασθενής μ' ενδείξεις ενδοφλέβια τελείας.
43 οδοκαθαριστές, ακούγοντας ρεμπέτικα καπνίζουν χασίς και χάνονται στις σκάλες που φτιάχνουν τα ντουμάνια προς το άπειρο.
Όταν τα 2 γίνουν 1, τότε θα μπορέσουμε να πούμε "ολακαλα!"
Προς το παρόν το ξυράφι χαρακώνει όνειρα, αυταπάτες, βίτσια, ανάγκες, έρωτες, εσένα κι εμένα.
Το καπάκι της κατσαρόλας δεν είναι στη θέση του. Ούτε κι εγώ. Είμαι μέσα στη κατσαρόλα. Α, νά και το καπάκι. Όχι ρε γαμώτο ∙ μη με σκεπάζετε, θέλω να βλέπω τον εκτελεστή μου. Τον προτιμώ απ' το να βλέπω τα θύματά μου που φωνάζουν συνθήματα υπέρ του θανάτου μου.
Τις αδίκησα τις κοπέλες.
Τις σκότωσα και οι Ερινύες μπήγουν βελόνες στα μάτια μου. Έτσι πρέπει. Αλλά κι αυτές πουτάνες είναι, μαστουρωμένες. Δεν ξέρουν τί κάνουν.
Τα βυζιά με κυνηγάνε να με σκοτώσουν με σουβλερές ρώγες. Βοήθεια!.
Ποιός νοιάζεται για έναν παλιατζή που πεθαίνει στα πλακάκια;
Χωρίς μία συμβουλή θα διεκδικήσουμε τα καμμένα απ' την κατάρριψη.
Καλόπλαστα παλάτια.
Μ' έχεις κατακρεουργήσει μωρό μου και δε λες να μου δώσεις την πολυπόθητη ελευθερία που αγαπώ. Αν νιώσω σαν το πρόσταγμα του γαμιόλη πατέρα δεν θα φωνάξω, μόνο θα δακρύσω κάτω απ' τους καμπινέδες που τρέχουν σκατά και ηρωίνη.
Μεταλλαγμένη απ' τις καιρικές και χρονικές συνθήκες. Συνθήκες - σκατά στο βρωμόστομα του παιδιού που θέλει να σας γαμήσει απ' άκρη σ' άκρη.
Κι όταν η κακόμοιρη, απογοητευμένη - οπως νομιζεις - ερωμένη σου, καταφέρει να βγεί απ' το πηγάδι που την πέταξες, με τα φιδίσια, απειλιτικά μάτια της, θα εξακοντίσει το κεφάλι σου στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.
END.

1993.
Sandy Angel + Godot

Εξαϋλωμένα Μπουκάλια Καθρεφτίζουν την Ανάμνηση

2011-07-14T21:45:00.001+03:00

Το πριονωτό δόντι της τρυφερής κοπέλας, μέσα στο λεπτό στρώμα της σάρκας μου, σκοτώνει τον οργασμικό παράγοντα της μεταμόρφωσης.
Τα λιωμένα λιμάνια στ' αστέρια του μυαλού, ανιχνεύουν την οικειότητα.
Πεθαίνω απ' τα χλιμιντρίσματα μιας ποιοτικής ύπαρξης.
Αν είναι τα φώτα να χαράξουν τους ∙ στο χρώμα των μαλλιών της Σαλώμης, θα προειδοποιήσουν.
Κάψτε τη νεκρή λαμπάδα που εκστασιάζει τον σκόπελο!
Ως ψυχολογική έννοια μπορεί να στέκει, αλλά ο γρύλος του μυαλού μου σκοτώθηκε απ' τις νάρκες του λυκόφωτος.
Ας ελπίσουμε ότι θ' αναστηθεί μαζί με το λευκό πέπλο της μουσικής γυναικείας φιγούρας που τρέχει διπλα διπλα με τις αντιλόπες που νιαουρίζουν στο φεγγάρι της απόγνωσης με τα μεγάλα μπούτια που δε χωράει στο κελι της αποδοκιμασίας.
Η σημαία του ανεμίζει στις κορφές των βουνών, όπου κυνηγούσα να σκοτώσω την γυναίκα με την οποία ήμουν ερωτευμένος. Μπορεί να ήταν και λεσβία.
Απ' τα υψηλά χρώματα που ζητοκραυγάζουν, θ' αποδωθεί απόλυτα το χάος.
Μέσα στα ποιητικά χαλινάρια που μαθαίνουν να παραλυρούν.
Το σαλιάρικο πέταγμά της αποπλάνησης, θ' ακολουθήσει το μανιακό, θλιβερό, πόρισμα του ξυσίματος.
Πάνω στις ράγες της ακροθαλασσιάς, πατινάρει η μικροαστή αυνανίστρια που εξηγεί τα πολύκροτα πατριωτικά φλέματα.
Θα φωνάξω τ' όνομα του παράλυτου αντικαταστάτη του ηθοποιού.
Όταν η σκιά της αιωνιότητας πέσει στην τραγική φιγούρα του σακάτη της κοινωνίας, η ανέλιξη θα είναι σφοδρή, μοιραία, επαναστατική, θα σκορπίσει τον τρόμο στις πλαστικοποιημένες, θωρακισμένες μάσκες των καταδικασμένων μικροαστών.
Η θεϊκή υπόσταση στον χώρο, τρέχει με ταχύτητα και δε την φτάνετε κορόιδα με το καινούργιο σας αμάξι.
Η μετακίνηση θα είναι φοβερή, όταν τρακάρει ο εγκέφαλος με το πατίνι.
Θα μακιγιαριστεί ο πολύκροτος εγκέφαλος του φασιανου.
Ματαιότητα αγγίζοντας τα μοιρολατρικά προφυλακτικά ενός κήπου με Ανοιξιάτικες προκλητικές ανεμοδαρσίες.
Η αντικατάσταση της ζωής είναι το φτερούγισμα των πολτοποιήσεων.
Στο περπάτημα της Ιστορίας, έφυγε ο κώνος του ποιητή κι έτριξε ουρλιάζοντας στη σκωροφαγωμένη συνείδηση.
Εμ...

1993
Sandy Angel + Godot

Νοσηλεία Μικροαστών

2011-07-14T21:22:00.001+03:00

Ρουφιάνα μετενσάρκωση με πέταξες στ' αγκάθια κι ο Φόβος απόρθητος ωσάν χασαπομάχαιρο της γωνίας.
Βρέχει μαύρο αίμα στις καμινάδες του Αη-Βασίλη, με τον Έκτορα να χλευάζει το γλυκό μου αδιέξοδο, να φοράει τη χλωμή του μάζα και γυρτός να βρίζει σιγανά!

Με το 'να χέρι στο παλτό και τ' άλλο στο μυαλό σου,
πλακώστρωτες οι σκέψεις σου και στο ελεφαντοστό σου.

Τον όμορφο τοίχο προσπερνώντας, και το ενδεχόμενο του περιεχομένου, σα να ματώνει κρυφά, καίγοντας τον άπληστο ουρανό και του σύμπαντος τη θλίψη.
Ξύπνιες οι σκέψεις μου, στον ήλιο πετούν, και προσγειώνονται σαν ξεροψημένο μπέικον στην τηλεόραση, την ώρα που βλέπω ειδήσεις.
Οχετός
μην καταλάβεις πως έρχεται ο χώρος απλωμένος κι αηδιασμένος και πικάρει τον ιαματικό κουρέα της υποχθόνιας καραβάνας που διασχίζοντας τον.

Σε μαύρο χαλί και περσικό, πατούνε οι αρβύλες του στρατιώτη-φάντασμα. Μες τον φρικιαστικό του πύργο, σα βυζαντινή νότα που πλανιέται στο γαμημένο ύπαιθρο και φωνάζει στους περιπατητές της βουνίσιας αυτοδιοίκησης.

Η κόλαση είναι στα σύννεφα κι ο Διάολος κοιτάει.
Χαμογελάει λοξά και περιφρόνηση πετάει.

Σοκολατοφορείς χωρισμένοι μ'εφημερίδες σαν κομμάτια καλαμποκιών, μετριάζουν το άηχο χρώμα του ωκεανού. Οι μεζέδες στους απόρρητους τοίχους μοιάζουν με τον φαλλό του χρυσού γέννους.
Έμοιαζε σαν χολή κι έπειτα...
Ιστιοφόρο Ατλαντικού και - τρικυμία βαρβάτη, δεμένες οι ψυχές στην πλώρη βρέχονται με φρίκη καθώς πλησιάζουν τα αδυσώπητα βράχια.

1993
Sandy Angel + Godot

Παιχνίδι - Επεισόδιο - Ροή

2011-07-14T21:08:00.002+03:00

Φεύγει μπαλόνι, κλαίει παιδί.
Τρέχει, χορός τρελλός ξετυλίγεται στα μάτια, πάνω σου, ναί!
Μια χαμένη δεκαετία έψαχνε τα κλειδιά από το σπίτι του Βάρναλη.
Αδρεναλίνη στις 9:30.
Ένα άγγιγμα επηρρεάζει τον χορό του μαγκάκου. Είναι χορευτής, πρόσκοπος της Αϊτής.
Είναι ο Pablo Escobar ή ο Vito Corleone; Είναι γιατρός της πούτσας. Φωτιά ακαταμάχητη μπροστά στα φώτα. Συρροή τρeλλών. Άνθρωποι!
Κατηγορία και καταδίκαση στη θεούσα της ταράτσας.
Υπάρχει μονοπάτι που δεν υπάρχει αφού ο αρχιμανδρίτης δεν ήταν εκπαιδευμένος να ζητάει προσευχές από το ποίμνιό του που το αποτελούσαν κανίβαλλοι.
Είναι η μέρα εκθαμβωτικά μεγάλη. Δυο, τρία σπουργίτια αγκαλιάζονται διαμέσου της αγάπης.
Η τροφή φωνάζει το γλυκό όνομα Μητέρα. Έχει ήλιο η αποψινή βροχή των συμπαντικών ήλιων. Ακούω σκυλί, κλαίω, τα μάτια της γάτας τόσο γαλανά. Στεναχώρια, μητέρα, αλυσίδα. Δεν αντέχω. Φεύγω.
Η ερωτοπηγή που αχνίζει, άνθισε τα σκουπίδια. Ως εκ τούτου, ο φούρναρης απέναντι, έψησε το αριστερό του μπούτι όταν έμαθε ότι έμεινε έγκυος μία φρατζόλα ψωμί χωριάτικο. Με σουσάμι ε;
Η αντίστροφη βουτιά κάτω από το 7 είναι επικίνδυνη. Να προσέχετε λοιπόν γιατί.
Ο πυρετός εφευρέθηκε στη Θήβα. Η Θήβα δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα.
Μην ξεχνάτε ποτέ ότι ο κόκκορας, δεν έχει κόκκορα να τον ξυπνάει. Κώστα, Κώστα, Κώστα. Δεν γίνεται. Αυτό που περνάμε μπορεί και να μην τελειώσει.

Ο Διαιρετέος είναι μεγάλος μαλάκας.

Οι απέραντοι μα ανώφελοι γέλωτες της μακρινής εποποιίας του Θανά-του-ση. Είναι πρωτοχρονιά της Κυριακής, της μόνης ευτυχισμένης (στην Αμοργό).

1992
Sandy Angel + Godot

Η Επιστροφή (απ’ τη Θεσσαλονίκη)

2011-07-14T20:54:00.000+03:00

Έκτορας: Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, πρέπει να ομολογήσω πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρίσκομαι έκλειστος σε κάποιο σάπιο θλιβερό τραίνο.
Ω, Λιλή, εσύ εδώ;

Λιλή: Φυσικά, παρατηρώ τα παιδιά που μεγαλώνουν καταναλώνοντας χρωστικές ουσίες καθώς και τις μανάδες τους που τα ντύνουν με τα θλιβερά χανζαπλάστ τους. Εδώ λοιπόν, σαν ποιητής, σαν χορεύτρια, σαν καθρέφτης. Για να δω, ν΄ακούσω, να χορέψω και ποτέ να προστάζω.

Έκτορας: Κι αλήθεια αγαπημένη, ίσως αυτός να είναι ο προορισμός σου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει, είτε μόνος του, είτε με άλλους μαζί, μια αποστολή – συχνά όχι αναίμακτη – που πρέπει να εκτελέσει μέσα στα χρονικά όρια μιας επίπονης προσπάθειας για ζωή.

Λιλή: Κάθε ποιητής έχει έναν προσωπικό διάλογο με την εποχή του και με το μέλλον -μάλλον ένας σωστός ποιητής. Έτσι κι εγώ, με πονεμένα μάτια πρέπει να κοιτάζω γύρω μου, μπροστά. Πάρα πολύ μπροστά. Και πρέπει, λοιπόν, με ματωμένα δάχτυλα να γίνω ο καθρέφτης των όσων περισσοτέρων μπορώ.

Έκτορας: Θα λύσω αμέσως την απορία σου αγαπητή Λιλή. Όλα αυτά, είναι απόρροια του γεγονότος, ότι η ουσία της ψυχής, τρέφεται με το παράλογο για να επιβιώσει. Όχι όμως για να αμυνθεί κατά των έμφυτων ή επίκτητων εμποδίων, αλλά για την σταδιακή της ανέλιξη.

Λιλή: Ναι, μπορώ να πώ ότι έχει περάσει απ’ το μυαλό μου όταν σε μουντές μέρες, με σύννεφα πιο βαριά κι από μολύβι, συνωστίζομαι στον παράξενο ήχο ενός πλήθους που με ακαταλαβίστικα μάτια, μοιάζει να κοιτάει προς το άπειρο, που όμως δεν μπορεί να καταλάβει και γι’ αυτό τον λόγο μοιάζει να θωρεί το αποκρουστικό μάρμαρινο αντικείμενο: Τον τάφο των μελλοντικών καιρών του.

Έκτορας: Όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο. Όμως, θα διατηρήσω κάποιες επιφυλάξεις, γιατί τα αποκαλυπτικά μου όνειρα μου ψυθιρίζουν εμπιστευτικά, ένα προς ένα τα μυστήρια του Μυστηρίου.

Λιλή: Γνωρίζω πως όλα τα φοβερά που περιτριγυρίζουν το μυαλό, είναι δημιούργημα του ίδιου του μυαλού. Λυπούμαι μονο που μοιάζεις με τα μαγικά θηρία του συρφετού κι εσύ. Είσαι ένας ανώριμος αχθοφόρος σ’ ένα ονειρικό μπλου-τζήν.

Έκτορας: Περιττό κυρία μου! Περιττό να με προκαλείς. Άλλωστε, είσαι κι εσύ συνεπιβάτης σ’ αυτό το τραίνο. Έγκλειστη. Στο έλεος του εκάστοτε απρόσωπου οδηγού. Σταμάτα λοιπόν.

Λιλή: Έχεις δίκιο. Είμαστε κι οι δυο δεμένοι σφιχτά εδώ μέσα, χωρίς να μπορούμε να βγούμε, ούτε να φωνάξουμε. Είμαστε δύο μόνοι, σαν σε άσυλο φρενοβλαβών, εγκλωβισμένοι.

Έκτορας: Πολύ καλά λοιπόν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, βγαίνω στην αρένα της μεγάλης τραγωδίας είτε για να πεθάνω, είτε για να παντρευτώ.

(Σκοτάδι).

(Ακούγονται φωνές – Χαρές – Συγχαρητήρια).

(Σιωπή).

(Ένας πυροβολισμός).

Sandy Angel + Godot

Αμαξοστοιχία 291 -

9 Μάη 1993 Στην επιστροφή από Θεσσαλονίκη.

Μια φορά, ήταν ένας, μόνος του.

2011-07-02T18:44:00.003+03:00

Γύρω του τα περιστέρια. Εκείνος με το βλέμμα στον άγνωστο στρατιώτη - πάντα είχε ένα ερωτηματικό όταν τον κοίταγε και κάτι πικρόχολο του ανέβαινε στο λαιμό. Στο πλάνο του εισέβαλλαν δύο τσαρούχια. Ένα από κάθε πλευρά. Υψώθηκαν και έμειναν μετέωρα. Πάντα ο μετεωρισμός έχει ενδιαφέρον. Αυτός, όχι. Γύρισε μεταβολή και είδε τον δεύτερο σχεδόν πίσω του. Είχε ήδη γυρίσει. Οι τουρίστες τάιζαν τα κωλόπουλα. Έλεγξε την τσέπη στο μηρό του. Το μπουκάλι ήταν δροσερό - για λίγο ακόμη. Θα το έπινε όταν πια δίψαγε πολύ και θα ήταν σαν κάτουρο. Δεν τον ένοιαζε. Μπροστά του ο άλλος, ξέμπλεκε το βρακί του από τον κώλο του και κούναγε ελαφρά το δεξί του γόνατο. Νευρικότητα - λογικό. Οι δυό μας και μόνοι τους και δεν μας δίνει σημασία κανείς. Δονκιχώτες του κώλου και ρομαντικοί εξωκοσμικοί - δε γαμιέται; πρώτη φορά θα 'ναι; Ούτε που πρόσεξε τους άλλους πότε ήρθαν. Αναστατώθηκε ευχάριστα. Τους μέτρησε 8 κι ένας αυτός 9. Θεωρείται ομάδα αυτό τώρα; Ένας ταρίφας τραβάει χειρόφρενο στην Αμαλίας και κατεβαίνει: - Μαλάκα! Έ, μαλάκα που θα μιλήσεις κιόλας. Αριστερά σου είμαι ρε μαλάκα! Γαμιόλη! Ναι, φύγε, κοτάρα! Α στο διαλο πια, άχρηστοι... Εικοσι έξι άνθρωποι στέκονται ακίνητοι και τον κοιτάνε. - Τον είδες τον καργιόλη δε τον είδες; Τί με κοιτάς; Θα μας σκοτώσει και θα φύγει κύριος κιόλα.
Μπαίνει, η κυρία στο πίσω κάθισμα αμίλητη κοιτάζει τον πιο κοντινό: - Αυτοί τί κάνουν εδώ ξέρετε; - Που να ξέρω μαντάμ; Ο καθένας με τη παλαβομάρα του σ' αυτή τη χώρα. Τον είδατε τον άλλον, δε τον είδατε;".
Το χέρι του στην τσέπη αλλάζει σταθμούς στο ραδιοφωνάκι. Στο αριστερό αυτί το ακουστικό του γαργαλάει το αυτί, δεν αντέχεται άλλο. Το βγάζει, μπαίνουν τα κορναρίσματα, ξύνει, το ξαναβάζει, ψάχνει παρακάτω, τίποτα. Εκπομπές προπαγάνδας με τάχα μου ανάλυση, λαικά, pop επιτυχίες που δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους. Τίποτα. Κι εμείς είμαστε 42. Έχει πάει 12.33. Ξαναμετράει να περάσει η ώρα. Σαράντα δύο. Μια σιωπή μέσα στη φασαρία. Μια φασαρία που εκμηδενίζει μια σιωπή. Κάθε σιωπή. Τρέμει κάτι στην τσάντα του. Μύνημα: Κατά τις 1.30 το φορτηγό. Την πήραμε την άδια!!! ;).
Ε, θα την παίρναμε, σκέφτηκε. Τί σκατά. "Άδια". Έλεος. Με ι. Τέτοια άδεια πήραμε; Με ι;
Έφερε το βάρος στο δεξί πόδι. Άρχισε να βαριέται. Κλείνει το ραδιόφωνο και ψάχνει τα mp3 του. "I say something" Διασκευή Brian Eno στους James. Τι ωραίο. Τί άσχετο. Τί μαλάκας. Βγάζει τσιγάρο, πέφτει ο αναπτήρας. πίσω του πάνω από 200 άτομα. Μένει για λίγο, το χέρι ψάχνει τον αναπτήρα. Μια γκόμενα του χαμογελάει. Σηκώνεται ανάβει. Τι διάολο; Πίσω μου ήρθαν όλοι; Νιώθει ξεκούραστος.
"Where the souls meet" - And also the Trees. Αυτή η γαμοσημειολογία πως μελώνει ώρες ώρες. Ξενέρωμα. Το φορτηγό πάρκαρε στην Όθωνος. Ξεφορτώνουν καμιά δεκαπενταριά άτομα. Δεν μπορεί να μετρήσει πια. Όλοι πρέπει να είναι πάνω από 500. Δε μιλάει κανείς. Εκτός από δυο σάχλες δεξιά που δεν έχουν βάλει γλώσσα μέσα τους. Όλοι ακόμη όρθιοι. Βάζει πάλι ραδιόφωνο. Ήσυχο περιπολικό στην Αμαλίας.
Η σκαλωσιά στήθηκε στη σκάλα. Κρεμάνε προβολείς και ηχεία. Περαστικοί κοιτάνε. Οδηγοί κοιτάνε. Η Αμαλίας πάρκινγκ. Καλό. "Οι πληροφορίες μιλάνε για γύρω στους δυόμισι χιλιάδες ήδη μπροστά στη Βουλή. Η παρουσία στης αστυνομίας είναι πολύ διακριτική, μέσα από τον χώρο της Βουλής και τον Εθνικό Κήπο." Κάτια Μακρή. Χριστέ μου. Μα-κρή Μα-κρή Μα-κρή Κρή-μα Κρίμα. Ζέστη. Γέμισε. "Ήμουν πρώτος. Τι; Πόσο μαλάκας". Ένα φύσημα στο μικρόφωνο. Απίστευτο. Θα φύγει όλων η πυτιρίδα έτσι και παίξει αυτό σε τέτοια ένταση Μόνο μη μικροφωνήσει Σκατά Μουρμουρητά. Σκάστε. Θα το φτιάξουν.
Μωρέ λές;

(συνεχίζεται;)

Παρεξήγηση

2011-06-29T21:54:00.002+03:00

- "Πάρτα ρε! Πάρτα" (φαπ)
- "Είσαι μαλάκας; (φαπ) Ο Μπάμπης είμαι ρε! "
- "Ε; Μη μιλάς ρε! "
- "Μπάμπης ρε! Μπάμπης!"
- "Μπάμπης ε; Ώπα - ποιός Μπάμπης;"
- "Εγώ ρε! Εμένα βαράς ρε;"
- "Μπάμπη !!! Μπάμπη!!!!!!! Σόρυ ρε φιλαράκι - ρε συ δε σε γνώρισα ρε... αμαααάν... ρε ο Μπάμπης! Καλά είσαι ρε Μπαμπίνο;"
- "Ντάξει ρε, ντάξει"
- "Ρε Μπάμπη, αλήθεια ρε, δε σε γνώρισα... μη νομίζεις τώρα....."
- "Όχι ρε ντάξει, συμβαίνουν αυτά. Νερό κι αλάτι".
- "Σίγουρα ε;"
- "Ναι ρε λέμε, άντε πάω μέσα , θα με κάψει κι ο ήλιος. Τα λέμε μέσα".
- "Ναι ρε φίλε. Άντε, τα λέμε σε λίγο. Ρε το Μπάμπη...."

Δεν υπάρχει Κρίση.

2011-06-26T21:42:00.000+03:00

Ταχύρρυθμο Ελληνικής Μεταπολιτευτικής Χεστορίας.
Ανοίγω παρένθεση και - τηλεγραφικά - στέλνω την εικόνα:
η Ελλάδα της παραλιακής. Οι δόσεις των Cayen. Ο μεσημεριανός φραπεδόμαγκας. Το κόμπλεξ κατωτερότητας του Έλληνα, που εκεί κάπου στα '80 έμαθε το Lifestyle, τον Κωστόπουλο - Κλικ, το On the Rocks (Πασχάλης ρε!), το κωλόφτιαγμένο Sierra. Το δημόσιο. Το πακέτο Ντελόρ.Τη Μιμή.
Ταξίδι στο Λονδίνο για ψώνια, στο Παρίσι για φωτογραφίες στην Concorde (θα σκάσει η Νίτσα άμα τις δει), στο Μόναχο για Oktoberfest, στο Βερολίνο για τη Μπιενάλε, στη Ρώμη γιατί η μέλλουσα αισθάνεται Αλίκη: "Με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο" - Όχι τυχαίο, Μοιραίο ήταν.
Κάπου τότε ήταν που οι Γαρδέληδες κοιτάγαν τον μπακάλη, φούρναρη, τσαγκάρη, υδραυλικό μπαμπά τους μετά βδελυγμίας - εντάξει τον κρύβεις, αλλά είναι μπαμπάς, τι να του κάνεις; - και πήγαν μαζικά να κάνουν Business Administration.
Το όνειρο του πετυχημένου κανακάρη, στο γραφείο του, με τους υφισταμένους να εκλιπαρούν για εντολές ήταν ο καημός της μάνας, που προτιμάτο σαφώς από τη γιαγιά Ελένη Ζαφειρίου. Και τελικά, μείναμε από υφισταμένους.... Γιατί λίγο παλαιότερα, η Ελλάδα είχε υπερπληθυσμό προέδρων. Τώρα στελεχών. Στην Ευρώπη, έχουν εφεύρει απίστευτα καθήκοντα, τμήματα, θέσεις και την ανάλογη γραφειοκρατία για να καλύπτουν την ανεργία (και για άλλους λόγους). Με τί τους πληρώνουν; Αααα δε θα συννενοηθούμε.
Εδώ λοιπόν, ο συμπαθέστατος αποθηκάριος, φέρει μια ντροπή για τέτοιον απαξιωτικό τίτλο, και καλμάρεται όταν του τυπώσεις μια κάρτα που γράφει κάτι ακατάληπτο σαν: Senior Executive Chief Warehouse Specialist. Άλλη νοστιμιά ε;
Επιπλέον, όλοι καταλαβαίνουν τί ακριβώς σημαίνει αυτό και τι καθήκοντα αντιπροσωπεύει.
Οι πιο ψαγμένοι - κυρίως κάτι μή εκδηλωμένες ακόμα φρικογκόμενες - την έψαχναν για Ψυχολογία στο Ρέθυμνο, γραφίστας στην ΑΚΤΟ, και για τα ντουβάρια - που ήδη χάνουν 4-1 στο 89' - Αισθητική. Πιο πρακτικά πράγματα ρε παιδί μου, και με τα λεφτά σε 2 χρόνια ν' αρχίσουν να τρέχουν. Σου λέει ο γονεύς, αφού το παιδί δεν περνάει ούτε απ' έξω από 1η Δέσμη να το καμαρώσω επιστήμονα, 2 χρόνια στην ΑΚΜΗ και ένα στουντιάκι στην Πατησίων και αρχίζουμε απόσβεση στο τσακ μπαμ.
Και καλύτερα μη σου πω. Είμαστε σύντεκνοι και με τον βουλευτή Σαραντόπουλο, που είναι μαρς για να βγεί στη θέση του Τριαντόπουλου, εμείς είμαστε εντάξει.
Ας φυλαχτούν οι άλλοι, τα κορόιδα - δοξάστε μας. Κλείνει η παρένθεση, σου 'ρθε η ανάμνηση, έτσι; Μην αρχίσω Ροδες, Τσάντες και Κοπάνες.
Κάπου εκεί, μια ερώτηση στον αέρα - έτσι για πλάκα, με μιντιακή ορολογία να συννενοηθούμε:
Ποιά είναι η "πολιτιστική ταυτότητα" του Έλληνα; Τί τον ξεχωρίζει ρε παιδί μου από τον Γιαπωνέζο, εκτός από τα μάτια και τη Nikon; Από τον Γερμανό; Τον Άγγλο; Μόνο που λέμε "ο Άγγλος" (τι μαλακία παράδειγμα), υποθετικά συννενοούμαστε, ακόμα και λάθος.
Αν ήσουν Άγγλος, τί χαρακτηρίζει τον Έλληνα εκτός από σουβλάκι, ερείπια, Μάλια, και χταποδάκι; Νταλάρας, Μπάλτσα, Nana Mouschouri, Βαρώνη Βίκυ Λέανδρος, Κορίνα Τσοπέη, Ωνάσης, και κάτι αριστερά κομμάτια παζλ κάτω από το τραπεζάκι;
Εγώ δεν ξέρω - συμφωνώ με το σύνθημα: "Είμαστε όλοι Αμερικάνοι". Κι αν η ρήση του Κίσινγκερ ήταν μύθος, ακόμα και μύθους δικαιώνουμε. Όχι παίζουμε. Και δεν είναι και κακό, αν γουστάρεις να το ενσωματώσεις, στην τελική έτσι;

Σύνταγμα - Το σπινθηροβόλο βλέμμα του Γκάμμυ Μπέαρ.
Ε, σηκωθήκανε από τον καναπέ. Είναι κι αυτό κάτι. Το 'πα κι εγώ στην αρχή και μου το ξανάλεγα μη και το ξεχάσω. Ύστερα, ήρθαν οι Μίκηδες. Σπίθες αντί Ολοκαυτώματος. Τα γερόντια ξανάνιωσαν και τα πήραν στο κρανίο. Γιατί του Έλληνα ο ωροσκόπος, Ζυγό δεν υπομένει. Μην πιάσω τους παππούδες τώρα, γιατί συμπαθέστατοι και θύματα πολλάκις μεν, πολλά τα άπλυτα δε. Και να και ο κυριακάτικος κόσμος... μάλιστα. Και να και οι μούτζες, και να και τα λέιζερ, και να τα παστέλια, και να τα ξερολούκουμα. Και λοιπόν; 19, 26, 321 ομάδες εργασίας. Αυτοοργάνωση, Αυτοδιαχειριση και Αυτοικανοποίηση. Μάστα. Και λοιπόν;
Δεν ξέρω ρε παιδιά, αν το προσέξατε, αλλά... είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα - είμαστε.
Θα δω ποτέ στα κανάλια το μέλος του Χ νέου κόμματος να αλαλλαζει "Εμείς αγωνιστήκαμε στο Σύνταγμα";
Πάει η Samsung - στο λέω μπέσα.

Όλο ερωτήσεις είμαι σήμερα. Μπα σε καλό μου, όλο ερωτήσεις είμαι:
Αν δεν τύχαινε. Αν τα άστρα δεν ευνοούσαν. Αν αυτό το κωλόπαιδο δεν έκανε το event στο Facebook. Αν ο αυθορμητισμός ήταν στα κάτω του ρε παιδί μου, και δεν συνέβαινε το Σύνταγμα.
Τί θα συνέβαινε; Γιατί κάτι θα συνέβαινε. Η θεωρία της Χύτρας ισχύει σε όλες τις κοινωνίες που δεν είναι ντάγκλα - (χμ). Μήπως κάτι που δεν θα είχε γυρισμό; Μήπως λέω ρε παιδί μου, δεν ξέρω.

Μαζικότητα; Τα μάτια του κόσμου στο Euro 2004 τα θυμάσαι; Ακόμα και τα δικά σου. Μέσα έκατσες; Σε ένα μπαλκόνι δε βγήκες έστω; Δες και τα μάτια του κόσμου στο Σύνταγμα. Φαίνονται πολλά από το βλέμμα. Αν δε με πιστεύεις, το λέει κι ο Λαζόπουλος.
Το 1.000.000+ κόσμου στη Μίκρα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας το θυμάσαι; Ακόμα κι αν δούλεψαν τρελά τα πούλμαν.
Τις μαζώξεις και υπογραφές για τις ταυτότητες του 666 τις θυμάσαι;
Το βράδυ του Δεκέμβρη του 2008, κατά τη 1, που περπάταγαν τη Βαλτετσίου 1000 άτομα βουβοί, και τα ΜΑΤ έτρεχαν χεσμένα πάνω τους, με τις γριές να τους πετάνε γλάστρες το θυμάσαι; Σ' έπιασα! Αυτό δεν το θυμάσαι.
Το ντού στη βουλή και ατάκα τη Μαρφίν; Γιατί πήγαν οι 3 καμμένοι θυμάσαι;

Ποιός Φταίει;
"Ποιός φταίει; Τι ποιός φταίει ρε; Αυτοί ρε οι -μπιπ- φταίνε ρε! Μας έχουν -μπιπ- ρε! Αλλά που θα πάει ρε; Δε θα τους πετύχω μπροστά μου; Θα τους -μπιπ- τη φάρα ρε! Τους -μπιπ-".

Τα χεις πάρει με τον Πάγκαλο έτσι;

Και ανοίγει η ψυχή σου με τη μαζικότητα της μούτζας;

Τώρα μεταξύ μας, όταν μπαίνουν Καζάκια στα κανάλια, φτιάχνεσαι κάπως, έτσι;

Έχεις μικρόφωνο και πιτσιρικοπάνελ να γίνεις ένας ΑντιΑυτιάς και να σε αποθεώσουν;

Δεν υπάρχει Κρίση. Είναι απλό.

Δεν έχεις Κρίση.

Πουτάνα ελληνική γλώσσα.....

2011-06-26T11:21:00.001+03:00

Με λένε Αρτέμη.

2011-06-26T02:00:00.000+03:00

Η Τέχνη, πάντα αντιγράφει την Ζωή,

Αλλά η Ζωή, για να βρει απαντήσεις, θα πρέπει συχνά να ανατρέξει στην Τέχνη.

2011-06-15T22:05:00.002+03:00

Κι αυτή η πουτάνα η Δημοκρατία,

δεν τελειώνει ποτέ...

[ΈΜΒΛΗΜΑ ΑΧ]

2011-06-15T20:11:00.001+03:00

Μουσική είναι:
Η απόρρητη έκφραση της πιατέλας στον πορνογραφικό χαρακτήρα.

Αγάπη είναι:
Η σταγόνα του αίματος που πέφτει πάνω στις χορδές γυναικείου βιολιού.

Παράνοια είναι:
Το πλυντήριο μέσα στην καταρακτώδη βροχή από κάκτους.

Το Πάθος είναι:
Η τρισδιάστατη καμπύλη που χωνεύει τα τρόφιμα του χάους.

Αιματοχυσία είναι:
Η προσπάθεια του Θεού ν’ αποδείξει την ύπαρξή του.

Επανάσταση είναι:
Το πρωϊνό ξύπνημα σ’ ένα νησί που βουλιάζει.

Κοινωνικότητα είναι:
Ο Βασιλιάς που πεθαίνει σ’ ένα χλωμόθωρο δωμάτιο-τρώγλη.

Πόλεμος δεν είναι:
Ο διαπλανητικός ανεμόμυλος που πέφτει κοντά στο καραβάνι της Σάχαρης.

Προσπάθεια είναι:
Η τρύπα που όταν βγεις απ’ αυτήν, ξαναμπαίνεις αυτόματα μέσα της.

Ελικόπτερο είναι:
Το αστέρι που φυλακίζεται για να δείξει την απόλυτη ελευθερία του φωτός του.

Φόβος είναι:
Ένα τσεκούρι που παθαίνει νευρικό κλονισμό, κάτω από ένα σύστημα αγκώνων και σπασμένων ποδιών.

Ευγένεια είναι:

Τ’ ανήλιαγο του βυθού σημείο, που ο μπεκρής εξανεμίζει τα λόγια του (σ’ αυτό).

Σουρρεαλισμός είναι:
Πρόβλημα οικιακής συμβίωσης και έκρηξη σε ταράτσες της ΑΘΗΝΑΣ.

Κινηματογράφος είναι:
Η καταπακτή με τις φωνές, που όταν σκοτεινιάσει, ανοίγει και περιμένει βήματα.

Κορίτσι είναι:
Η κοπέλα που θα ‘ρθει για μένα.

Άγνοια είναι:
Το πικρό έμβλημα του ξεσηκωμού, κάτω απ’ την θεατρική σκηνή.

Μίσος είναι:
Ένα ποτήρι άδειο, χωρίς νόημα, σ’ ένα κομπιούτερ που διδάσκεται γαλλικά.

Θαύμα είναι:
Όταν θες βοήθεια για να πνιγείς.

Δουλεία είναι:
Το σάρωμα της βεντάλιας μέσα στην μωβ ατμόσφαιρα του εγκεφάλου.

Θάνατος είναι:
Η άγνοια του οδοντίατρου για το στρατηγικό σχέδιο.

Θεός δεν είναι:
Το πρωκτικό σύστημα της διαφθοράς.

Ξεκούραση είναι:
Ο συγγραφέας που κυνηγήθηκε απ’ τις πένες του λεπρού γραφείου του.

Κούραση (μόχθος) είναι:
Το σχίσιμο στο μάγουλο, του φιδιού, που όμως δεν έχει δηλητήριο.

Βαλσάμωμα είναι:
Η κυλότα, η μουσκεμένη απ’ τα κολπικά υγρά.

Ήλιος είναι:
Η εξάντληση των εξανθημάτων στο πρόσωπο του μπετατζή.

Πτώμα είναι:
Η κατάσταση, αφού βγει το φεγγάρι απ’ τη ντουλάπα.

1992 - Godot + Sandy Angel

Που να γράφεις (πάλι) 2.000 λέξεις...

2011-06-15T18:48:00.000+03:00

Εντάξει;

Καμιά ερώτηση;

Tango για άντερα.

2011-06-12T23:43:00.000+03:00

Σύνταγμα - Υπάρχουν χρυσόψαρα εδω;

2011-06-12T22:43:00.001+03:00

Ποιός νοήμων άνθρωπος μπορεί να συμμετάσχει, να προτείνει και πραγματικά να προβληματιστεί με την θεματική(;) της Αμεσοδημοκρατικής συνέλευσης του Συντάγματος;
Από τη μία οι οικονομολόγοι-Zeitgeist που προτείνουν την τάδε απλούστατη λύση (σαν την Κοντού στη σωφερίνα: "Απλούστατον") και πως η Σωτηρία είναι θέμα απόφασης.
Δικής μας μόνο, κανενός άλλου.
Από την άλλη, το "μέλλον". Η "νέα γενιά που παίρνει τα πράγματα στα χέρια της", άνευ παιδείας, σχεδίου, πολιτικής κατεύθυνσης, ελάχιστης γνώσης και ιστορικής εμπειρίας, αλλά και απόλυτης άρνησης επίσης.
19 μέρες προσπαθούν να συννενοηθούν αμεσοδημοκρατικά για το ποιοί είναι!
Τουλάχιστον ο Πολύδωρας με το μνημειώδες ποιήμα "Ποιός είμαι;" προσέφερε και στην κωμική πλευρά του πολιτισμού ένα έργο.

Ακούω τώρα απο live cam: "Τα μινιμουμ που μας ενώνουν είναι οτι ειμαστε συναγωνιστές" το ακούω τώρα απο μια Μαρία απο την Αγ.Παρασκευή. "Αυτοκινητοπομπές έστω και με ενα αυτοκινητο με ντουντουκα."
"Ομάδα να εκτυπωσει φυλλάδια για τη συμβαση και το μεσοπροθεσμο και να τα μοιραζει σε τραπεζακια στο δρόμο για να μαθει ο κοσμος και να εξεγερθεί."
Ο άλλος λέει : "να μετακινηθει το ιατρειο λιγο πιο κατω γιατι σε περιπτωση πανικου θα αχρηστευτει. Επίσης, να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δύναμη και δε μασαμε!"
Ο συντονιστής: Το νούμερο 54, 72 και να ετοιμάζεται το νουμερο 68. Σαν τον Πεταλωτή στην ΔΕΘ δηλαδη.
Πολλά χιουμοριστικά μου έρχονται αλλά το πράγμα μιλάει απο μόνο του και δεν αντέχει σε κριτική.
Κάποιοι, έχουν πάρει χαμπάρι ότι ο ασθενής πέθανε, το πατήσανε και ψόφησε, η κότα κότα θα παραμείνει, η πλατεία πλάτειασε και προσπαθούν να περισώσουν την πάρτη τους ή έχουν την αίσθηση ότι κάτι θα αποκομίσουν κατόπιν εορτής.
Ο λόγος και η δράση του "πυρήνα" του "κινήματος" (τι λέω θεέ μου) θυμίζει τον Μαύρο Ιππότη των Monty Pythons. Σα να παίζεις τυφλόμυγα μόνος σου ένα πράγμα.
Και εντάξει, πόσες φορές έχουμε δει παρόμοια πράγματα; Άπειρες. Η διαφορά τώρα είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσει ο κόσμος με τα αυτιά κάτω, να αντιστραφεί το κλίμα της "επανάστασης" και να είναι πια έτοιμος για οτιδήποτε του επιβληθεί.
Αν ο Έλληνας ζούσε σαν λαμόγιο πολλά χρόνια, και όντως ζούσε με το κατά Κωστόπουλου lifestyle Ευαγγέλιο (και ακόμη το κάνει), ξαφνικά έπεσε το σκηνικό και απο πίσω φάνηκε ο μαύρος τοίχος. Όπως σε όλα τα θέατρα.

Φοβάμαι ότι αναλογικά το ίδιο συμβαίνει με την υποτιθέμενη Ελευθερία.
Ο κάθε λαός έχει την Ελευθερία που του αξίζει.
Κι αν απο-φασιστεί να προσαρμοστεί ο Έλληνας με την Ελευθερία που του αξίζει, και αποδεικνύει καθημερινά, το πράγμα θα μαυρίσει απότομα.
Πολύ απότομα.

Και όλες τις δικαιολογίες και τα επιχειρήματα τα ξοδεύουμε τώρα. Αυτές τις στιγμές.

2011-06-12T17:10:00.001+03:00

2011-06-12T13:47:00.002+03:00

2011-05-27T23:51:00.000+03:00

Bad Moon Rising

2011-05-14T13:16:00.000+03:00

4 Τετράγωνα.

2011-05-02T23:00:00.000+03:00

Ο Godot βγήκε βόλτα.Με τη φωτογραφική του μαζί.
Η εικόνα είναι χίλιες λέξεις, αλλά σπάνια φλυαρεί.
Μια βόλτα σε ακτίνα τεσσάρων τετραγώνων, στο κέντρο της πόλης μπορεί να σε γεμίσει με λέξεις που συχνά είναι πολλές, πυκνές και δύσκολες να τις επεξεργαστείς. Ειδικά με διάθεση βόλτας και βιτρινοσκόπηση.
Μια απλή βόλτα όμως σου δείχνει πολλά - αν θές να τα δεις:

O Μικρός και ο Μεγάλος. Μετά το παιχνίδι που σταμάτησε απότομα, με διαταγή μαμάς. Σπίτι και Κυριακάτικο διάβασμα. Απογοήτευση, και προσωρινά, το τέλος του κόσμου.

Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα, που κάθονται σε ένα παγκάκι, μιλάνε και κυρίως ακούνε, μοιράζονται λίγο φαγητό από μια σακούλα, και συνεχίζουν. Όπου βγάλει η κουβέντα, οι μνήμες, το συναίσθημα. Έτσι απλά.

Τριάντα μέτρα πιο κεί, η σιωπή. Η πλήρης ακινησία.

Γύρω του πηγαινοέρχονταν ένα κοπάδι περιστέρια. Θα ήταν ωραίο θέαμα αν δεν φάνταζαν προς στιγμήν με όρνια.

2ο Τετράγωνο:
Επιστροφή στο μέλλον. Η Κίνα μας θυμίζει περασμένες δεκαετίες στην Ελλάδα που πολύ αγωνίστηκε να αφήσει πίσω, και ενοχλείται να βλέπει πάλι μπροστά της, ιδίως μέσα από την ανεξόφλητη ακόμα BMW. Το φάντασμα την Ελλάδας πλανιέται πάνω από την Ελλάδα.

4ο Τετράγωνο, Αγ.Γεώργιος - Πειραιώς.
Οι αόρατοι.
Άστεγοι. Μετανάστες.
Μέσα στην κουβέρτα, ο Φ. (δεν θέλησε πολύ ευγενικά να αναφερθεί το όνομά του), είναι από την Τυνησία. Το δεξί του πόδι δεν κινείται. Ήταν στο νοσοκομείο, όπου μετά από καμιά θεραπεία και καμιά βελτίωση, τον έφεραν εδώ, και τον ξαπλωσαν σ' αυτή την κουβέρτα. Γύρω οι φίλοι του, επίσης άστεγοι. Είχαν βρεθεί κάπου, ξαναχάθηκαν, ξαναβρέθηκαν. Στον δρόμο. Αναζητώντας κάποια από τα βασικά. Το γονατισμένο παιδί (γιατί παιδί είναι), μου εξηγούσε την κατάσταση και επειδή δείξαμε ενδιαφέρον, ξέσπασε σε κλάμματα.
Ρώτησα τον Φ. πόσον καιρό είναι εδώ. "Πολύ καιρό" απάντησε. "Δηλαδή, απο πότε;" ξαναρώτησα. "Τέσσερις μέρες".

Οι γείτονες.
Καμία επικοινωνία. Εύθραυστη ατμόσφαιρα και παραίτηση.
Ο κύριος σε πρώτο πλάνο, κοιμάται. Κάνει μια κίνηση εμπρός σαν να θέλει να ξεπιαστεί. Ξανά πίσω και συνεχίζει αυτό που για εκείνον, είναι ύπνος.

Πίσω στην παρέα. Αριστερά ο Χ. Αλβανός. Αμετανόητος με ναρκωτικά και ακίνδυνος. Όταν μιλήσαμε για βοήθεια από κόσμο, οργανώσεις, εκκλησίες, μπήκε στην κουβέντα μόνο όταν είπα τη λέξη "Υποκρισία". Για εκείνον, οι παπάδες και λοιποί μπλαμπλάδες λένε πολλά, αλλά δεν βοηθάει κανείς.
Πιστεύει και περιμένει μόνο από τον Θεό.
Δεξιά ο Γ. Αλβανός επίσης. Το πρώτο πικρό χαμόγελο ήταν όταν τον ρώτησα αν έχει φάει σήμερα. Ο Γ. αγωνίζεται να κατακτήσει το ελάχιστο. Δουλειά δεν υπάρχει. Υπάρχει πείνα, κρύο, φόβος και μια λέξη ξεχασμένη - διωγμός.

Του Γ. του λείπει ένα δάχτυλο, και έχει τα σημάδια.
- " Ήσουν μέσα;"
- " Ουουουυυυ!"
Ο Γ. είναι στην Ελλάδα από το 1989. Εικοσι δύο χρόνια. Τα δεκαέξι, τα πέρασε στη φυλακή. "Έχω πάει σε όλες τις φυλακές της Ελλάδας" εξηγεί, "εκτός από Χίο και Κω".
- "Κέρκυρα ήσουν;"
- "Από Κέρκυρα αποφυλακίστηκα".
- "Κόρινθο;".
- "Μ' έπιασες! Ούτε εκεί πήγα" λέει γελώντας.
- "Γιατί ήσουν μέσα;"
- "Φόρτωμα. Τα πήρα όλα πάνω μου εγώ. Με πιάσανε με κλεμμένο αμάξι που ήταν σε ληστεία. Φορτώθηκα και τη ληστεία".
- "Δεν ήσουν μέσα."
- "Όχι."

ο Χ. με το μικρό ανησυχούν για τον Φ.
- "Τί θα γίνει;"
Χ:"Πρέπει να πάρουμε τηλέφωνο να τον πάρουν ξανά στο νοσοκομείο."
- "Θα πάρετε αύριο πρωί; Πρέπει να τον πάρουν."
Χ:"Βέβαια, δεν μπορούμε να τον αφήσουμε".
- "Πονάς;"
Φ: Νεύει το κεφάλι. Ναι.

Ο Γ. πήγε χτες σε έναν φούρνο και ζήτησε, άν υπάρχει, ένα κομμάτι ψωμί.
Η κυρία του φούρνου άρχισε να φωνάζει "να φύγεις αλήτη, βρωμιάρη" και μετά βγήκε ο άντρας του φούρνου που συνέχισε με "να πας στην πατρίδα σου" και λοιπά.
Η απορία του Γ. ήταν: "Για ένα κομμάτι ψωμί; Τί τους είπα; Αν υπάρχει ένα κομμάτι ψωμί. Να με αντιμετωπίσουν έτσι; Για ένα κομμάτι ψωμί;"

Φεύγοντας, με πολλές εικόνες στο μυαλό - που λέει και το τραγούδι - ένιωσα πάλι αυτό: η ζωή, είναι αυτοί. Εμείς, είμαστε ξεχασμένοι μέσα σε κάτι άλλο.
Και δεν ξέρω τελικά ποιός είναι ο πραγματικά ζωντανός.
Ένα μεγάλο ταξίδι, μέσα σε τέσσερα μόλις τετράγωνα.

Ένας τοίχος μπροστά μου, μου είπε τί να μην ξεχάσω από αυτή τη βόλτα:

Reverse

2011-05-01T11:30:00.002+03:00

Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)
Πρέπει να σταματήσει η συζήτηση περί αναβάθμισης (δις)

Μέχρι να φτάσουμε τουλάχιστον σε τρις.

Το σκίτσο της ημέρας

2011-04-30T23:11:00.000+03:00

Καινούργια φύλλα στο Δέντρο του Godot.

2011-04-30T21:21:00.000+03:00

2011-04-30T00:26:00.002+03:00

Visit Acropolis.

2011-04-29T23:46:00.000+03:00

2009-10-31T20:24:00.001+02:00

Αν αγαπάς κάτι, φύγε.

Αν μετάνιωσες και θες να γυρίσεις,

υπήρξες για ακόμη μια φορά ανίκανος.

Περίληψη προηγούμενου επεισοδίου.

2009-10-24T19:56:00.001+03:00

2009-10-24T19:35:00.000+03:00

Ζούμε Ανάμεσά Τους.

2009-10-24T19:28:00.002+03:00

Ποτέ το "πάντα" δεν ήταν συνεπές,

και Πάντα το "ποτέ" προδίνονταν.

2009-10-24T19:25:00.001+03:00

2009-10-24T18:39:00.002+03:00

Godot

will probably come.

All Rights Reversed.

Μόνο Έτσι...

2009-03-16T12:50:00.001+02:00

Το παρακάτω κείμενο αφορά πραγματικότητα και όχι παραμύθι.....

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα.

Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίει τον σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο, αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.

Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και ο αργηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδυ.

Το καλύτερο;

Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημοσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τι που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη.

Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο, γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο, αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Βάτεψέ με Βατοπαιδί μου να τελειώνουμε

2008-09-22T22:06:00.008+03:00

Όταν ξανακούσεις να αναφερεται κάποιος στο "Θεοκρατικό Κράτος του Ιραν", θα συνεχίσεις να το αισθάνεσαι ως κάτι το μακρινό;
Κάτι έξω από αυτή την χώρα;
Κάτι εξωτικό ίσως;
Νομίζεις ότι έχουν τεράστια διαφορά οι Εφραίμ από τους Χομεινί;
Στον τρόπο σαφώς - στο αποτέλεσμα;
Νομίζεις ότι είσαι στην Ευρώπη - ή εν πάσει περιπτώσει σε πολιτισμένο κράτος - επειδή θα πας στη Μadonna;
Επειδή έκανες Ολυμπιακούς Αγώνες μήπως;
Επειδή έχεις ευρω ίσως;
Λόγω του ότι ταξιδεύεις "ελεύθερος" μόνο με την ταυτότητά σου;
Επειδή έχεις Τατούλη, Παναγιωτόπουλο, Γεωργιάδη, Τσίπρα και απόφοιτους του Χαρβαρντ συμβούλους στα υπουργεία;
Κι ο Αχμαντινετζάντ το Χάρβαρντ έβγαλε...
Πάντως αν ειχε η Τραχανοπλαγιά DSL, θα σου απαντούσε ο αγρότης σε τί κράτος ζεις.
Συνειδητοποιείς πόσο γελοίος είναι ο Έλληνας;
Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά απο αυτό που ζεί μέχρι αυτό που υποδύεται;
Πόσο σχιζοφρενικό είναι αυτό όταν είναι ακινητοποιημένος στον Κηφισό, μέσα στην Mercedes, μόλις 58 δόσεις από το να την αποκτήσει από την Τράπεζα, ακούγοντας Τράγκα στο ράδιο, πηγαίνοντας στο γραφείο του στα Οινόφυτα, παίρνοντας 1028 ευρώ;
Ότι τα υπαρξιακά του, του τα λύνει ο Λαζόπουλος εκτονώνοντάς τα αντ' αυτού;
Ότι όταν θέλει να εκφραστεί, θα φορτώσει 400 ευρώ στην κάρτα του για να το κάψει στον Βέρτη;
Ότι θα ξαναψηφίσει Νέα Δημοπρασία και ΠΑΦΟ(ρολογικό)Κ που λέει κι ο Πανούσης;
Ότι ο ενεργός/συνειδητοποιημένος/ψαγμένος πολίτης θα ψηφίσει Τσίπρα;
Ότι πιστεύει τα δελτία ειδήσεων και κινεί το μυαλό του στον ρυθμό που του δίνουν;
Ότι βρίσκει ψυχαγωγική την Σοφία Αλιμπέρτη και την Ελένη Μενεγάκη;
Ότι το πιο ενδιαφέρον πράγμα στην ημέρα του είναι ότι "αποκαλύψει" το μεσημεριανό Κατινάζ της ξανθιάς με το κραγμένο πουσταριό τριγύρω;
Ότι δεν έχει καμία ελπίδα κι αυτό αντί να τον απελευθερώνει είναι το κερασάκι στην τούρτα της απελπισίας και η έναρξη της εποχής της εσωστρέφειας του Έλληνα;
Ότι οι Τράπεζες σπάσανε τον τσαμπουκα όλων και επιστρέφει στον ρόλο του Ραγιά που "κοιτάζει την δουλίτσα του" και "το θέμα είναι να μπαίνει το ενσημάκι κάθε μέρα" ενώ οι από πάνω του κάνουν πάρτυ στην πλάτη του;

Καταλαβαίνεις ότι δεν έχει πια Χαρά;
Αυθορμητισμό;
Κίνητρο να δημιουργήσει πράγματα;
Προσωπική εξέλιξη;
Ερωτισμό;
Χιούμορ;
Πρωτότυπη Σκέψη;
Αλληλεγγύη;
Κοινωνική και Πολιτική ευθύνη και συμμετοχή;
Αντίδραση;
Προσωπική Γνώμη;

Το καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις ότι αυτή η χώρα τέλειωσε;

Alexey Titarenko

2008-09-22T16:04:00.003+03:00

Έκανε το γύρο του κόσμου και σκοτώθηκε στη Βαρυμπόμπη !!!

2008-09-16T12:09:00.003+03:00

Σχεδόν είκοσι μέρες μετά τον τραγικό θάνατο 70χρονου Βρετανού ποδηλάτη στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στο ύψος της Βαρυμπόμπης, από τροχαίο που προκάλεσε ασυνείδητος οδηγός, η βρετανική εφημερίδα Daily Mail αποκαλύπτει ότι επρόκειτο για ένα σύγχρονο «Μάρκο Πόλο».

Ο Ίαν Χίμπελ, όπως ήταν το όνομά του, 40 ολόκληρα χρόνια γύριζε όλο τον κόσμο, με μοναδικό του «σύντροφο» το ποδήλατό του.

Στη διάρκεια της ατελείωτης περιπλάνησής του στον κόσμο από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα έως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους, κυνηγήθηκε από ελέφαντες και μία φορά του επιτέθηκε ένα πεινασμένο λιοντάρι.
Ωστόσο, κατάφερε να παραμείνει ζωντανός.

Μέχρι που ήρθε στην Ελλάδα και έπεσε θύμα ενός ασυνείδητου οδηγού, που, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, έκανε κόντρες με ένα άλλο αυτοκίνητο. Ο 70χρονος διέσχιζε με το ποδήλατό του την εθνικήοδό Αθηνών - Λαμίας, όταν ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε θανάσιμα και τον παράτησε.

Ο κοσμογυρισμένος άντρας, άφησε την τελευταία του πνοή λίγη ώρα μετά την μεταφορά του στο νοσοκομείο, ενώ ο 32χρονος δράστης συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά.

Ένα Γράμμα.

2008-09-15T17:48:00.000+03:00

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

στείλτε αυτό το μύνημα στα Μέσα Ενημέρωσης η

στα τηλ. (τηλ. 2610 647254, 2610 647253) της Κ.Φ.Πατρών πιέστε για να πάρουν μέτρα.

Αξιότιμοι κύριοι,

συγχωρήστε μας που δεν δίνουμε τα ονόματα μας και αυτό για να μην μετατεθούμε εκδικητικά "λόγω υπηρεσιακών αναγκών", δεν σημαίνει όμως ότι περιγράφουμε παρακάτω δεν είναι αλήθεια.

Είμαστε αναγκασμένοι μετά από τόσο καιρό που δεν λύνονται τα προβλήματα μας, να τα δημοσιοποιήσουμε, όχι για να "αποκαλυφθεί" ένα ακόμη σκάνδαλο αλλά για ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥΣ καθαρά λόγους.

Είμαστε νέοι εργαζόμενοι στο χώρο της Κλειστής Φυλακής Πατρών, άνθρωποι που όλοι μας έχουμε κάνει σπουδές, κύρια στην Ανωτέρα εκπαίδευση, και πού λόγω της υποαπασχόλησης και της ανεργίας υποβάλαμε τα χαρτιά μας εδώ και ένα χρόνο και προσληφθήκαμε ως Σωφρονιστικοί υπάλληλοι στη Πάτρα.

Δεν περιμέναμε να βρούμε μια τέτοια κατάσταση, γιατί όλοι μας λίγο η πολύ και σε εργοστάσια έχουμε δουλέψει και τετραωρίτες κ.λ.π.

Ότι υπάρχει όχι απλώς υπερκάλυψη στους χώρους κράτησης δεν αποτελεί, δυστυχώς είδηση, το ότι οι κρατούμενοι στοιβάζονται ανά 11 η 12 σε χώρους για 5 άτομα, εάν δεν είναι ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ τότε πως αλλιώς να χαρακτηρισθεί? Αυτό βέβαια έχει να κάνει με αποφάσεις της Κεντρικής Διοίκησης.

Το ότι δεν καθαρίζονται και δεν πλένονται οι κοινόχρηστοι χώροι (προαύλια κρατουμένων) με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αφόρητη βρώμα που ούτε στα πιο βρώμικα βουστάσια δεν υπάρχει, αυτό έχει να κάνει με αδιαφορία της Τοπικής Διεύθυνσης (τηλ. 2610 647254, 2610 647253)

Οι ακαθαρσίες που έχουν κολλήσει στα προαύλια, συνέπεια της μη ύπαρξης ούτε ενός κάδου για απορρίμματα, με συνδυασμό τις υψηλές θερμοκρασίες, δημιουργεί πρόβλημα όχι μόνο δυσωδίας αλλά για αρρώστιες που και λόγω του υπερπληθυσμού που από τη μια στιγμή στην άλλη θα δημιουργήσουν ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Η μη ύπαρξη κάδων εάν δεν είναι θέμα της τοπικής διεύθυνσης τότε ποιανού είναι?

Εάν συλλογιστείτε ότι καθημερινά δύο φορές την ημέρα πετάγονται 24 κάδοι σκουπιδιών από ένα χώρο που "φιλοξενεί" πάνω από 800 άτομα (ένα κανονικό χωριό δηλαδή), χωρίς να γίνεται έστω υποτυπωδώς ανακύκλωση του χαρτιού, φανταστείτε τι σπατάλη γίνεται? κάτι που αδιαφορεί τελείως η τοπική διεύθυνση.

Όσον αφορά εμάς, παρόλο που είμαστε τελείως ανεκπαίδευτοι και προσπαθούμε με βάση το συναίσθημα να βοηθήσουμε στην καθημερινή διαβίωση των κρατουμένων (γιαυτό ότι και εάν έκαναν, πάνω από όλα είναι άνθρωποι που χρίζουν τουλάχιστον το σεβασμό των στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Εμείς ως εργαζόμενοι εκτός ότι είμαστε αναγκασμένοι να υποφέρουμε από την ΜΟΝΙΜΗ (που ούτε κτήνη δεν μπορούν να υποφέρουν) δυσωδία, να κάνουμε κυριολεκτικά ¨σλάλομ¨ ανάμεσα σε σάπια φαγητά και κολλημένες ακαθαρσίες, το χειρότερο όμως όλων είναι το μεσαιωνικό ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ωράριο εργασίας, δηλαδή να μην παίρνουμε ούτε ρεπό μετά την νυχτερινή εργασία. Αυτό φυσικά δεν υπόκειται σε αποφάσεις της ηγεσίας του Υπουργείου αλλά της τοπικής διεύθυνσης.

Αν και παλιότεροι συνάδελφοι, καταθέσαν υπόμνημα στον προϊστάμενο Αρχιφύλακα για να βελτιωθεί το ωράριο, η απάντηση ήταν η πλήρης αδιαφορία.

Φανταστείτε λοιπόν εργαζόμενους που πρέπει καθημερινά να πρέπει να εξυπηρετούν πάνω από 800 κρατούμενους, και κάθε περίπτωση να χρήζει ξεχωριστής σημασίας, εμείς να είμαστε σε κατάσταση συνεχούς κούρασης, γιατί απλά ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ η τοπική διεύθυνση και αρχιφυλακείο.

Αξιότιμοι κύριοι,

των Μέσων Ενημέρωσης ελπίζουμε και σας ζητάμε να βοηθήσετε, έστω με την δημοσιοποίηση, αυτών των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Σωφρονιστικοί Υπάλληλοι Κ.Φ.Πατρών

υ.γ. Να μας συγχωρήσετε γιατί δεν δίνουμε τα ονόματα μας αλλά η μόνη αλήθεια είναι ότι ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ με όλη τη σημασία της λέξης να μην βρεθούμε "λόγω υπηρεσιακών αναγκών" μετατιθέμενοι εκδικητικά.

Δυστυχώς στην υπηρεσία μας ισχύει "ότι δεν ακούγεται σημαίνει ότι λειτουργεί καλά" και άρα το Υπουργείο θεωρεί ότι η τοπική διεύθυνση (Διευθυντής -Αρχιφύλακας) δουλεύει καλά, όσο δεν υπάρχουν παράπονα.

Προσπαθούμε να δημιούργησουμε μια συνδικαλιστική ομάδα για να ξαναφτιάξουμε σωματείο.

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Καλη Πρωτοχρονιά

2008-09-13T19:06:00.002+03:00

Οι Ημέρες του Σεπτέμβρη δεν είναι σαν να ξεκινάει μια νέα χρονιά;

Αν είναι έτσι... κάπου εδώ δεν είναι η πραγματική Πρωτοχρονιά;

Χρόνια καλά πάντως, κι ελπίζω να τελειώσει σύντομα η αρρωστημένη ζέστη....

11η Σεπτεμβρίου....

2008-09-11T14:35:00.004+03:00

Χρόνια τους πολλά...

Και όσοι πιστεύουν ότι ο διαβολικός Οσάμα αιματοκύλησε το Μανχάταν,

παρακαλώ να ετοιμάζονται σιγά σιγά και για την πρώτη επίσκεψη των εξωγήινων.

Όπως επροφητεύθη υπό τας Χολυγουντιανάς Γραφάς.

H Αραμπέσκ του Σκορπιού.

2008-09-07T09:12:00.000+03:00

Κοίταξα το ρολόι μου ξανά.
Έδειχνε ακόμη 8 ακριβώς παρ' ότι είχε πάει μεσημέρι κι εγώ περπάταγα πια ώρες.
Το επόμενο βήμα μου πάτησε δίπλα σε έναν σκορπιό.
Χρειάστηκε μια κίνηση για να μου καρφώσει κεντρί του στην καμάρα της πατούσας.
Πέθανα μετά από 45 λεπτά περίπου.

Τα παιδιά είχαν δεσμευτεί ότι αυτοί θα ήταν οι τέσσερις που θα με κουβαλούσαν.
Κράτησαν τον λόγο τους.
4 μηχανές με άσπρα υφάσματα να ανεμίζουν πιασμένα στις σχάρες ή στα τιμόνια.

Η πρώτη μηχανή είχε τον Κυριάκο οδηγό κι εμένα δεμένο πίσω του.
Η δεύτερη τον Γιώργο, φορτωμένη ξύλα και εργαλεία.
Η τρίτη τον Στέλιο με τα κόκκινα μαλλιά φορώντας ένα τουριστικό σάκο με ποτά.
Η τέταρτη την Μαργαρίτα με τον σκύλο της.

Όλοι φορούσαν λευκά. Κι εγώ το ίδιο.
Είχε πάει απόγευμα όταν ο Στέλιος με τον Κυριάκο τέλειωσαν τον λάκκο, μπροστά ακριβώς από τον ανεμόμυλο που τους είχα πει.
Ο Γιώργος σκούπιζε το στήθος του με το πουκάμισό του μετρώντας το πλάτος της κάσας.
"Βγήκε στενή ρε πούστη μου".
Η Μαργαρίτα είχε μαζέψει κι έτρωγε αχλάδια οκλαδόν.
"Βάλτον στο πλάι, θα χωρέσει. Όπως κοιμόταν. Θα σου δείξω μετά. Έλα να φας αχλάδι".

Το ξημέρωμα, μέσα στον λάκο ήταν η κάσα, 6 μπύρες, 2 μπουκάλια τζιν, 4 άδεια πακέτα τσιγάρα, 3 πλαστικά ποτήρια, τσαλακωμένα κουτάκια τόνικ, φλούδια από αχλάδια και ένα μπουκέτο λευκοί κρίνοι.

Κοιτούσαν μέσα χωρίς να μιλάει κανείς. Ακούγονταν μόνο το τρίξιμο του ανεμόμυλου.
Κατέβηκαν τον δρόμο με σβηστές τις μηχανές.
Θα έρθουν να με δούν ξανά μετά από έναν χρόνο.
Ελπίζω κάποιος να σκεφτει να λαδώσει αυτόν τον γαμημένο τον ανεμόμυλο.

ΔΕΝ είναι ανέκδοτο!!!

2008-08-20T12:28:00.003+03:00

Forest Gump - The true story.

2008-08-13T22:07:00.004+03:00

Michael Phelps

Swim Forest! Swim!

ΠPOΣEXE

2008-08-11T19:59:00.001+03:00

Ὅταν στρώνεις τὸ τραπέζι
πρὶν καθίσεις
νὰ ἐλέγχεις σχολαστικὰ
τὴν ἀντικρινή σου καρέκλα
ἂν εἶναι γερὴ
μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οἱ ἐγκοπὲς
μήπως φαγώθηκαν οἱ ἁρμοὶ
ἂν ὑποσκάπτει τὸ σκελετὸ
σκουλήκι
γιατί ἐκεῖνος ποὺ δὲν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα ὅλο καὶ πιὸ βαρύς.

Kική Δημουλά

Take off....

2008-08-06T21:30:00.003+03:00

Αύριο λίγο πριν το χάραμα, παίρνω το αεροπλάνο και φεύγω για τα ξένα.

Αν πέσει και αναγκαστικά χαθούμε μέχρι την επόμενη ζωή,
να θυμάστε ότι το αεροπλάνο, ήταν και θα παραμείνει το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς.

Διότι, ενίοτε, στα "μεγάλα πράγματα", ένας άνθρωπος κάνει την διαφορά.

Όχι όμως για την Στατιστική.

2008-08-05T11:13:00.001+03:00

Αν ισχυρίζεσαι ότι είσαι φυσιολογικός,

τότε μάλλον πρέπει να είσαι ο απόλυτος ψυχάκιας.

Εγώ ο Καίσαρας.

2008-08-03T12:33:00.002+03:00

Veni,

Vidi,

WC.

(Ήρθα, Είδα, Σκατά)

Οι Συνομήλικοι

2008-07-22T19:36:00.004+03:00

Superlux - by Apostolia Papadamaki

2008-07-22T19:32:00.000+03:00

Παράκλησις....

2008-07-21T10:49:00.002+03:00

Παρακαλώ περιορίστε την υπομονή σας.

Έχουμε τρελαθεί στις ανθισμένες λεμονιές στην γειτονιά!

Αέρας Κοπανιστός.

2008-07-13T18:29:00.001+03:00

Έχω κρεμάσει τα ρούχα μου να στεγνώσουν. Ήταν απόγευμα. Το βράδυ είχαν πια στεγνώσει. Έχουν περάσει 4 ημέρες και είναι ακόμη εκεί.

Μόλις το έγραψα αυτό, τα μάζεψα. Ήταν μια καλή ευκαιρία να σηκώσω το πατζούρι μου. Το σήκωσα και είδα τον πορτιέρη στο μπαλκόνι μου. Γύρισε τον παχύ του σβέρκο και με κοίταξαν τα μαύρα γυαλιά του με απορία. Του έκανα νόημα ότι είναι οκ, και έτσι, μπόρεσε και μπήκε λίγος ήλιος στο σαλόνι μου.

«Αυτό το καλοκαίρι με τσάκισε» - αυτό έλεγε η Άλμα σε μια σκηνή από το Καλοκαίρι και Καταχνιά. Έτσι, στο ξεκάρφωτο πετάει αυτή την ατάκα. Χωρίς φαινομενικά να υπάρχει λόγος. Ψάχναμε κάποτε γιατί την λέει… Υποθέσαμε γιατί, και σωστά. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρις ότου να βρεθώ στα μέρη της στις Νότιες Πολιτείες για να νιώσω και στο πετσί μου αυτή την αρρώστια υγρασίας, ζέστης, βροχής, ασφυξίας, σχεδόν απελπισίας. Το πετσί μου νιώθει τα ίδια και στην Ελλάδα. Ότι λείπει από τις καιρικές συνθήκες, το αναπληρώνουν οι τηλεάνθρωποι, η αποχαύνωση, και η καταναγκαστική διασκέδαση.

Τώρα που το διαβάζεις αυτό, όλοι περνάνε τέλεια, είναι στην καλύτερη παραλία μόνοι τους – αφού κανείς δεν την είχε ανακαλύψει πριν από αυτούς, γίνονται κολλητοί με τις πιο hot μορφές του τάδε νησιού, είναι τρελά ερωτευμένοι και δεν πιστεύουν την τόση τους ευτυχία, τους περίσσεψαν και λεφτά, χάνουν 4 κιλά από τον χορό, παίρνουν τα 2 από το τέλειο φαγητό, πίνουν το καλύτερο μοχίτο στον κόσμο, κάνουν το καλύτερο σεξ ever και γενικώς…… OYAOY!!!

Αγάπη μου ……… ΟΥΑΟΥΑ!

Το «Η Γυναίκα είναι σκληρός άνθρωπος» να το δείτε. Με Καφετζόπουλο. Κλασσικά, Ακάλυπτο παίζει πάλι αλλά είναι καλός, και με φοβερή (όπως πάντα) Μάνια Παπαδημητρίου να γυρνάει μέσα σε ένα καφέ και να βάζει τις φωνές σε μια παρέα που χορεύει και ένας την σκουντάει: «Δε μου λες! Είσαι χαρούμενος; (κλωτσιά στο καλάμι) Είστε ευχαριστημένοι εσείς τώρα απ' τη ζωή σας; Είστε ευτυχισμένοι δηλαδή; Τι κόσμος είναι αυτός; Αέρας κοπανιστός!»

Αυτό ακριβώς.
Να χαρείς μεγάλε. Δεν είπε κανείς το αντίθετο. Αλλά όσοι είναι συνεχώς cool και χαλαροί, και δεν τρέχει μία, ή τους έχουν κάνει λοβοτομή, ή πρόκειται απλώς για ζώα ζώντα προς σφαγήν.

Παλιότερα θυμάμαι τις διάφορες μανίες…
Ήταν διαφορετικές από τις σημερινές. Ο Καμύ μεσουρανούσε. Ο Μπωντλαίρ, ο Αρτώ, ο Απολλυνέρ (πόσο χαζό φαίνεται γραμμένο στα ελληνικά), ο Κάφκα (έστω και υπερτιμημένος), ο Έσσε, ο Πάουντ, ο Καζαντζάκης, ο Μόρρισον, ο Γκόγκολ, και μυριάδες άλλοι, ήταν ότι είναι τώρα ο Μαζωνάκης, ο Βέρτης, ο Πλούταρχος, και πάλι μυριάδες άλλοι.

Οι πρώτοι προκαλούσαν συζητήσεις σε πλατείες και παγκάκια, με μπύρες και αγκαλιές και φωνές και ξερογκαζιές μετά την Όμπρε. Οι δεύτεροι, προκαλούν λόρδωση και επιφωνήματα.

Τι συμβαίνει;

Όποιος σκέφτηκε: «Γέρασες παλιομαλάκα» να περάσει έξω με απουσία, και να μου απαντήσει σε κάτι απλό.

Τόσες χιλιάδες χρόνια, συγγραφείς, φιλόσοφοι, απλοί άνθρωποι, πάντοτε είχαν τα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα στο προσκήνιο και αυτή η διαχρονική διαλεκτική παρήγαγε έργα. Από την Πολιτεία του Πλάτωνα μέχρι το «Crystal Ship» του Morrison.

Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν!

Τι έγινε ρε παιδιά; Τα λύσαμε όλα; Γιατί ο κόσμος χαίρεται και χαμογελάει πατέρα;

Γιατί η Σκέψη είναι τόσο ντεμοντέ και κουραστική και – εν τέλει – γκετοποιημένη;

Αποφεύγω να παράξω Σκέψη, για να αποποιηθώ, εκ των προτέρων, την ευθύνη της – δηλαδή την Πράξη;

Η Σκέψη είναι πλέον σπότ, τυπωμένα μπλουζάκια και συνθήματα;
Το σύνθημα ως δομή, δεν είναι διαλεκτικό μέσο ή εργαλείο. Βολικό αυτό στην φιλοσοφία του Fast Food και της μαζικοποίησης αλλά οδηγεί στην υιοθεσία μιας στρεβλού τύπου Αφαιρετικής Σκέψης που δεν παράγει τίποτα. Αντιθέτως, κλειδώνει τα μυαλά στο μαντρί των επίκαιρων επιβεβλημένων τάσεων, προϊόντων και νεολογισμών.

«Δεν είναι όλα έτσι». Το τηλεοπτικό μότο όσων συγκαταβατικά απαντούν έτσι, για να κρύψουν την απουσία επιχειρήματος, προβληματισμού και άποψης πάνω σε τέτοια θέματα. Λες και είπε κανείς ότι είναι όλα έτσι. Αλλά η φλογέρα του τσοπάνη έτσι σφυράει, και τα πρόβατα αυτόν τον τόνο ακολουθούν συμπαρασύροντας με τον όγκο του όχλου και τα «μαύρα πρόβατα» που σαν μύγα μες το γάλα εξαγγέλλουν αντιστάσεις, αντιδράσεις και επαναστάσεις ώστε να μην ξεβάψουν τελείως.

Η καταστολή δεν είναι πρακτική της Αστυνομίας.

Είναι η κατάσταση μη-λειτουργίας όλων μας.

Στους όμορφους Bloggers...

2008-07-07T10:26:00.001+03:00

Ολοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.

Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας,
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.

Αφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Ανυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.

Μόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ' άστρα τ' ουρανού.

Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ' τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».

Κ.Καρυωτάκης

Στα όμορφα κορίτσια...

2008-07-07T10:20:00.002+03:00

Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλη,

μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,

ή να βυθομετρούσατε και σεις

με μια φουρκέτα τ' άδειο σας κεφάλι!

K.Καρυωτάκης

Αφιέρωμα στην περι-Ποίηση

2008-06-23T20:41:00.004+03:00

ΩΡΑΙΟ...

ΦΡΙΧΤΟ ΚΙ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΤΟΠΙΟ

ΕΛΑΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ

ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΕΡΕΙΠΙΩΝ ....

ΚΙ Η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΑΓΧΟΝΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ.

Κ.Καρυωτάκης

Όλα στο Φώς.

2008-06-23T20:23:00.003+03:00

Θα τα ψάξουμε όλα !

Όλοι θα ψαχτούμε !

Κανείς δεν θα φύγει άψαχτος !

Θα ειδοποιήσουμε να μας φέρουνε Ψαχτάδες !

ΥΓ. Τα ταμεία όσο τα πλένεις,
τους εισαγγελείς σου χαλάς.

Μεγάαααλες.....

2008-06-20T09:09:00.003+03:00

2008-06-07T19:49:00.002+03:00

Achmed Rules !!!

2008-05-30T15:59:00.001+03:00

2008-05-30T09:07:00.002+03:00

ΡΕ Μπους!

2008-05-29T11:28:00.000+03:00

2008-05-29T11:02:00.001+03:00

Live

and

Let

Diet

ΡΕ Μπους!

2008-05-29T11:00:00.000+03:00

Hilary for President?

2008-05-28T15:15:00.004+03:00

Statement

2008-05-28T15:07:00.002+03:00

Dear XZG Fun Club,

I Love You All!

Thank you again...

Thank you...

Thank you...

Thank you.......

Thank you.......

World News

2008-05-28T14:59:00.001+03:00

Pardon

U.$.

for the inconvenience

ΡΕ Μπους!

2008-05-26T19:22:00.006+03:00

ΡΕ Μπους!

2008-05-23T14:58:00.004+03:00

ΡΕ Μπους!

2008-05-23T09:33:00.004+03:00

"Η LOVE ή

2 MΑCH R You

C M1,

H

?"

Άχρηστοι Bloggers....

2008-05-22T21:02:00.001+03:00

Ούτε έναν

Κούλογλου

δεν μπορέσατε να σώσετε....

Κλασικό *

2008-05-11T03:10:00.002+03:00

Μια καταγεγραμένη θεική παρουσία επί της Γης.

* Κλασικό ορίζεται αυτό που η αξία του μένει αναλοίωτη στον χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναφοράς. Δεν σημαίνει - σε καμία περίπτωση το συνηθισμένο.
Στην σύγχρονη εποχή το κλασικό έχει την τάση να μειώνεται ή να εισπράτεται με αδιαφορία καθώς απαιτεί νοητική και συναισθηματική συμμετοχή. Ενίοτε χαρακτηρίζεται από κάποιους και ως γραφικό.

Ου γαρ οίδασι τί πίνουσι.

2008-05-07T09:16:00.003+03:00

Είμαι

     στα

χάη

μου

Αυτοάμυνα

2008-05-02T18:36:00.000+03:00

Ήταν Κυριακή και ξύπνησα νωρίς. Δεν είχα να κάνω κάτι και πηγα από περιέργεια στην εκκλησία. Ήταν στημένος κόσμος στην ουρά να μεταλάβει. Πήγα κι εγώ. Με πλησίασε ένας παπάς μεσόκοπος κοιτώντας με κάπως λάγνα, θέλοντας να βάλει στο στόμα μου ένα κομμάτι ψωμί. Τον έφτυσα στην αρχή, μετά πήγα να τον χτυπήσω αλλά έπεσαν επάνω μου κάποιοι και με σταμάτησαν. Φωνάζανε και βρίζανε. Μετά με ρώτησε αυτός με τη στολή γιατί το έκανα. Αυτοάμυνα ήταν, του είπα. 60 μέρες φυλακή μου είπε.

Στο κελί ήμουν με κάποιον δικηγόρο. Μου έλεγε την ιστορία του και πώς μένει εδώ μέσα μόνο και μόνο για τις εντυπώσεις. Σε τρείς μέρες θα έβγαινε από αυτό το κελί. Ευρύχωρο αλλά με πείραζε που φαινόταν η λεκάνη. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ μ’ αυτό. Έτσι, πήρα ένα παλιό σεντόνι, και με 2 καρφιά στον τοίχο έφτιαξα ένα παραβάν που έκρυβε το ένα τρίτο του κελιού και την λεκάνη. Αισθάνθηκα υπέροχα όταν του χτύπησα το κεφάλι επάνω στην λεκάνη. Ήταν σαφώς αυτοάμυνα είπα φωναχτά, αλλά κάποιος επέμεινε ότι ήταν ατύχημα και ότι είχε στοιχεία γι αυτό. Τις τελευταίες 20 ημέρες τις πέρασα σε ένα νοσοκομείο και όλο κοιμόμουν.

Πέρασα 2 χρόνια μαζί της και παντρευτήκαμε ένα Σάββατο βράδυ του Ιουλίου. Περίεργος τρόπος να περάσεις το Σάββατό σου. Το πρώτο βράδυ μου σαν παντρεμένος το πέρασα στον έκτο όροφο ενός ξενοδοχείου με θέα την θάλασσα. Δεν ήθελα να φύγω από αυτό το μπαλκόνι. Με καλούσε συνεχώς μέσα. Μπήκα αδειάζοντας το τζιν και αφήνοντας 2 παγάκια στο ποτήρι να λιώνουν. Είχε βάλει μουσική, είχε ανάψει κεριά, φορούσε κάτι μαύρο και γυαλιστερό. Ξάπλωσε ανάσκελα και μου άνοιξε τα πόδια της. Αυτό το κόκκινο μάτι της που με κοιτούσε έτσι, ανέβηκα στο κρεβάτι με τις μαύρες μου μπότες και το κλωτσούσα με δύναμη , μέχρι που μπήκε κάτι στο στόμα μου και άρχισα να φτύνω. Άκουγα φωνές, η μία ήταν δική μου. Εξηγούσα ουρλιάζοντας ότι η αυτοάμυνά μου με σώζει πάντα.Μετά τίποτα. Σηκώθηκε αέρας και φύσαγε σε όλο τον κόσμο.

Μου χάλασε το αμάξι στη μέση του πουθενά. Περπάτησα ώρες κάτω από τον ήλιο μέχρι να βρώ εκείνο το μέρος που ήταν σαν να το παράτησαν σχεδόν όλοι, ακόμα και ο χάρτης. Την βρήκα στο μοναδικό μέρος που είχε σκιά. Ήπιαμε σχεδόν ένα μπουκάλι φτηνό κονιάκ και ήταν σίγουρο πια ότι ήμασταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.

Το πιο επικίνδυνο πράγμα που μου είπε ήταν «κοίτα πως είσαι». Φυσικά δεν κοίταξα. Από αυτοάμυνα. Μία Τετάρτη ήταν και ήταν σχεδόν μεσάνυχτα. Και την καταράστηκα κοιτώντας ψηλά, τα νυχτοπούλια που αθόρυβα περνάγαν από πάνω μου.

Της συνέβη ακαριαία, ενώ εγώ κοιμόμουν, ξημερώματα.
Την ώρα που έχεζε καπνίζοντας ένα Prince, άρχισε να χέζει τα έντερά της, το στομάχι της, τα πνευμόνια της, το συκώτι της, τα νεφρά της, όλα όσα είχε μέσα της. Την βρήκαν σαν ξεφουσκωμένη κούκλα μισή μέσα, μισή έξω απ’ την λεκάνη. Ο ιατροδικαστής είπε ότι ίσως να ήταν έγκυος. Ήξερα ότι θα κάνω κόρη. Αλλά δεν ήξερα ότι θα μου έμοιαζε τόσο πολύ και τόσο νωρίς. Ούτε ότι θα διέθετε τέτοια αυτοάμυνα.

«Όσες φορές και να αλλάξεις σελίδα, στο ίδιο βιβλίο είσαι. Βιβλίο πρέπει να αλλάζεις. Κι αν δεν έχεις κάποιο πρόχειρο εκεί κοντά, γράψε ένα απ’ την αρχή». Πρέπει να ήταν γύρω στα εβδομήντα, σαν να ψάρευε αιώνες τώρα εκεί, και ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Σαν να με γνώρισε. Δεν απάντησα, από αυτοάμυνα και πάτησα τη σκανδάλη δυο φορές. Δεν έκανε θόρυβο πέφτοντας στο νερό, αλλά το αμάξι του δεν έπαιρνε μπρος κι έτσι πήρα το τραίνο προς τα ανατολικά.

Έκλεινα τα πενήντα οκτώ, και ένα πρωί, όπως πάντα, έριξα νερό στο προσωπό μου και έτσι σκυφτός πάνω από τον νιπτήρα, έψαξα δεξιά μου την πετσέτα. Την ακούμπησα στο πρόσωπό μου και σηκώθηκα. Τον είδα να με κοιτάει παγωμένος. Το βλέμμα του με διαπερνούσε. Ένιωσα κρύο και κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα στην πλάτη μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν πρόκειται να με αφήσει και με μια γρήγορη κίνηση βγήκα από το μπάνιο, και τον πέταξα μέσα από την τζαμαρία, από τον όγδοο όροφο. Έπεσε πολύ γρήγορα. Χωρίς ήχο. Βρέθηκε ανάσκελα με ανοιχτά τα μάτια να με κοιτάζει πάλι. Αισθάνθηκα την ανάγκη να του εξηγήσω. «Ήταν αυτοάμυνα» του είπα και εκείνος έκλεισε τα μάτια, σημάδι ότι το κατάλαβε.

Κατά Βερνάρδον Ευαγγέλιον.

2008-04-27T10:31:00.005+03:00

Ξαφνικά, σαν κάποια μοίρα ιατρική να με είχε εγχειρήσει απο μιά παλιά τυφλότητα με μεγάλα άμεσα αποτελέσματα, σηκώνω το κεφάλι μου απο την ανώνυμη ζωή μου προς την σαφή γνώση του Τρόπου που υπάρχω.
Και βλέπω ότι όλα όσα έχω σκεφτεί, όλα όσα έχω υπάρξει, είναι ένα είδος απάτης και τρέλας. Σαστίζω με όσα κατάφερα να μην δω.
Ξαφνιάζομαι με ότι υπήρξα και βλέπω ότι τελικά δεν είμαι.

Κοιτάζω, σαν μιαν απέραντη έκταση που την φωτίζει ο ήλιος διαπερνώντας τα σύννεφα, την περασμένη ζωή μου. Και διαπιστώνω, με ένα μεταφυσικό σάστισμα, πως οι πιο σίγουρες κινήσεις μου, οι πιο σαφείς ιδέες μου και τα πιο λογικά μου σχέδια, δεν ήταν τελικά παρά εγγενής μέθη, φυσική τρέλα, μεγάλη άγνοια.
Ούτε κάν έπαιζα κάποιον ρόλο. Οι άλλοι τον έπαιζαν για μένα.
Υπήρξα, όχι ο ηθοποιός, αλλά οι κινήσεις του.

Όλα όσα έχω κάνει, σκεφτεί, υπάρξει, είναι ένα άθροισμα υποταγών ή ένα ψεύτικο ον που το θεώρησα δικό μου, γιατί ενήργησα με κατεύθυνση από αυτό προς τα έξω, ή ανάλογα με το βάρος των περιστάσεων που υπέθετα πως ήταν ο αέρας που ανέπνεα.
Είμαι, αυτή τη στιγμή που βλέπω, ένας άνθρωπος αιφνίδια μόνος του, που ανακαλύπτει πως είναι εξόριστος στο μέρος όπου υπήρξε πάντα πολίτης.
Στα πιο μύχια της σκέψης μου δεν υπήρξα εγώ.

Μου 'ρχεται ένας σαρκαστικός τρόμος για τη ζωή, μια αποθάρρυνση που υπερβαίνει τα όρια της συνειδητής μου προσωπικότητας. Γνωρίζω πως δεν υπήρξα παρά λάθος και πλάνη, πως ποτέ δεν έζησα, πως υπήρξα μόνο γιατί γέμισα χρόνο με συνείδηση και σκέψη. Και η αίσθησή μου για μένα είναι σαν την αίσθηση κάποιου που ξυπνά μετά από έναν ύπνο γεμάτο πραγματικά όνειρα ή κάποιου που απελευθερώθηκε, από έναν σεισμό, απο το λίγο φώς του κελιού στο οποίο ήταν συνηθισμένος.

Με βαραίνει, πραγματικά με βαραίνει, σαν καταδίκη άγνωστη ακόμη, αυτή η αιφνίδια έννοια της αληθινής ατομικότητάς μου, αυτής που πέρασε τον καιρό της ταξιδεύοντας διαρκώς σε υπνηλία ανάμεσα σ' αυτό που αισθανόταν και σ' αυτό που έβλεπε.

Είναι τόσο δύσκολο να περιγράψουμε αυτό που αισθανόμαστε όταν αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε πραγματικά, και ότι η ψυχή είναι μια πραγματική οντότητα, που δεν ξέρω με ποιές ανθρώπινες λέξεις θα μπορούσα να το κάνω. Δεν ξέρω αν έχω πυρετό, όπως αισθάνομαι, ή έπαψα να έχω τον πυρετό αυτού που κοιμάται τη ζωή. Ναι, επαναλαμβάνω, είμαι σαν ένας ταξιδιώτης που ξαφνικά βρίσκεται σε μια ξένη πόλη χωρίς να γνωρίζει πώς έφτασε εκεί. Και μου έρχονται στο νου αυτοί που χάνουν τη μνήμη τους, και είναι άλλοι για πολύ καιρό.
Υπήρξα άλλος για πολύ καιρό - από τη γέννηση και τη συνείδηση - και ξυπνάω τώρα στη μέση της γέφυρας, σκυμμένος πάνω απ' το ποτάμι, και ξέροντας ότι υπάρχω με μεγαλύτερη βεβαιότητα απ' ότι μέχρι τώρα. Αλλά η πόληη μου είναι άγνωστη, οι δρόμοοι καινούργιοι, και το κακό χωρίς θεραπεία. Περιμένω λοιπόν, σκυμμένος πάνω από τη γέφυρα, να μου περάσει η αλήθεια, και να ξαναβρεθώ μηδαμινός και πλασματικός, ευφυής και φυσιολογικός.

Ήταν μονάχα μια στιγμή, και πέρασε.
Βλέπω ήδη τα έπιπλα που με περιβάλλουν, τα σχέδια της παλιάς ταπετσαρίας στους τοίχους, τον ήλιο μέσ' από τα σκονισμένα παράθυρα. Είδα την αλήθεια για μια στιγμή. Ήμουν μια στιγμή, με τη συνείδηση, αυτό που οι σπουδαίοι άνθρωποι είναι με τη ζωή. Θυμάμαι τις πράξεις και τα λόγια τους, και δεν ξέρω αν δεν νίκησαν κι αυτοί επίσης τον πειρασμό του Δαιμονίου της Πραγματικότητας. Αγνοώ τον εαυτό μου είναι ζώ. Δεν γνωρίζω καλά τον εαυτό μου είναι σκέφτομαι. Γνωρίζω τον εαυτό μου, ξαφνικά, όπως αυτή την καθαρτήρια στιγμή, είναι αποκτώ αίφνης την έννοια της προσωπικής μονάδας, της μαγικής λέξης της ψυχής. Αλλά αυτό το ξαφνικό φως πυρπολεί τα πάντα, καταστρέφει τα πάντα. Μας αφήνει γυμνούς, ακόμα και από τους εαυτούς μας.

Ήταν μόνο μια στιγμή, και με είδα.
Έπειτα, δεν ξέρω να πω καν τι έγινα.
Και τελικά, νυστάζω γιατί, δεν ξέρω γιατί, νομίζω πως το νόημα όλων αυτών, είναι ο Ύπνος.

Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσόα) - Το Βιβλίο της Ανησυχίας.

Πας Χα Μενος

2008-04-24T09:48:00.004+03:00

Ιησούς από τη Ναζαρέτ .
Κατάνυξη.
Το εξώγαμο του Ευαγγελάτου να ψέλνει.
Τα λαμέ. Πορεία από το κομμωτήριο στην εκκλησία.
Ο μπουνταλάς με το κερί.
Κλαρίνο και Τσάμικο παντού.
24/48ωρη Νηστεία δια την σωτηρίαν της Ψυχής.
Πανελλήνια Ημέρα Ψήστη (και οι πατέντες του).
Το Αρνί (The Lamb). Σιωπηλό εννοείται.
Πανελλήνιος Διαγωνισμός Μαγειρίτσας.
Αίματα, σωθικά, συκώτια.
Αυγομαχίες.
Επισκέψεις σε στρατόπεδα plus 3 ρεπορτάζ δώρο.
Σόδες.
Χοληστερίνες και 3γλυκερίδια.
Εορτοδάνεια.
Έξοδος - Επιστροφή. 36 νεκροί, 194 τραυματίες (50 ανάπηροι).
8-9 Χριστοί σε διάφορα σχέδια και χρώματα από Χέστον μέχρι Powell και η κατάρα του ρόλου.
Γ Α Ι Τ Α Ν Ο Σ.
Ψησταριές σε ταράτσες. Σε πεζοδρόμια. Σε πλατείες. Σε μπαλκόνια. Σε ελικοδρόμια.
Ρεπορτάζ από γηροκομεία και ξεχασμένα γερόντια.
Γόβες και σκαρπίνια στην επαρχία. Στα χώματα.
Οικογενειακές ανακωχές - ξαφνικές αγάπες και λουλούδια.
Λαμπάδα με Ψωμιάδη super hero (Ψ).
Χαρτζηλίκια στα παιδιά και τους παππούδες.
Τέντες στις ψησταριές.
70% θεαματικότητα ο Καντερές.
Κοπάνα από δουλειά ή "γέφυρα" ή ασθένεια ή σημαία.
Μπορεί και άδεια.
Αγανάκτηση πολιτών στις μετακινήσεις ("δεν είμαστε κράτος" - "που είναι η Πολιτεία;")
Θρησκευτικές ενοχές, 5λεπτο περισυλλογής και κατάνυξης.
19 κομμένα δάχτυλα - 6 παλάμες - 3 νεκροί από βεγγαλικά.
Τοπικά παγανιστικά έθιμα υπό την αιγίδα του τοπικού κλήρου.
Ποιός παπάς λέει καλύτερα το "Χριστός Ανέστη";
Νοθεία στο άγιο φώς με Zippo.
Χαρδαβέλλας - Το Ιερό Μυστήριο του Πανάγιου Τάφου.
Η Παπαρήγα σε στρατόπεδο με κομμάντος.
Κυκλοφορεί η 74η έκδοση του "Πάσχα Ελλήνων Πάσχα" υπό Αφων Γεωργιάδη.
Από κάπου ακούγονται τα Νησώτικα του Πάριου. 09:10π.μ.
Ρετσίνα.
Δώρον άδωρον.

Και δεν πάω Τεχεράνη καλύτερα που είναι και αυθεντική?

ΙΡΑΝ forever.

Παραδοξαριές.

2008-04-22T22:00:00.002+03:00

Ποτέ το "Πάντα" δεν ήταν συνεπές.

Και πάντα το "Ποτέ" προδίνονταν.

Παρεξήγηση.

2008-04-17T11:03:00.004+03:00

Είπα Eject !

Όχι Inject!

Z E I T G E I S T

2008-04-13T17:24:00.004+03:00

Ένα μικρό Trailer. Ελάχιστα έχει σχέση με όλη την ταινία ως οπτική.
Κάτι σαν τις πρόσκαιρες μανίες - μόδες των επαναστατών του καναπέ ένα πράγμα....

Αν σκεφτείς ότι αυτό έχει οποιαδήποτε σχέση με τον Λιακόπουλο, τότε είναι πολλοί αυτοί που θα πληρωθούν για την καλή δουλειά που έχουν κάνει.

Στο μυαλό σου.

Μπορείς να δεις την ταινία online εδώ:
http://www.zeitgeistmovie.com/

Να την κατεβάσεις από εδώ:
http://rapidshare.com/files/53994001/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part1.rar
http://rapidshare.com/files/54000045/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part2.rar
http://rapidshare.com/files/54004719/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part3.rar
http://rapidshare.com/files/54010198/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part4.rar
http://rapidshare.com/files/54020409/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part5.rar
http://rapidshare.com/files/54026053/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part6.rar
http://rapidshare.com/files/54031641/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part7.rar
http://rapidshare.com/files/54034554/ZEITGEIST_MOVIE_by_p55.part8.rar

Ελληνικοί (μέτρια μετάφραση) Υπότιτλοι:
http://rapidshare.com/files/54321899/subs_and_covers.rar

Να μου στείλεις mail να στην γράψω,

ή να συνεχίσεις στο μοτίβο σκέψης που σε κάνει - τουλάχιστον - να αποφεύγεις τους μπελάδες και να βρίσκεις εβδομαδιαία δικαίωση σε Λαζόπουλους ή Τριανταφυλλόπουλους.

Εξάλλου υπάρχουν βαλβίδες εκτόνωσης για όλα τα γούστα.

Αν το Zeitgeist είναι μία από αυτές, αυτό είναι και δική σου επιλογή.

Παρέλαση, μέρος Τρίτο (Σε Άψογο Σχηματισμό).

2008-03-25T12:18:00.004+02:00

Είδαμε στο πρώτο μέρος τα μηχανοκίνητα τμήματα του Ελληνικού Στρατου, ακολουθούμενα στο δεύτερο μέρος από πεζοπόρα τμήματα.
Το τρίτο μέρος δεν προβλήθη από την τηλεοπτική μετάδοση αλλά ο πατριωτισμός των ελλήνων Bloggers θα γεμίσει ακόμη μια φορά τα κενά, προσφέροντας πληρότητα στην ενημέρωση - φυσικά πάντοτε μέσα σε αντικειμενικά πλαίσια.

Μετά το πέρας λοιπόν της παρελάσεως των πεζοπόρων τμημάτων, και της αποχώρησης της μπάντας του ΓΕΕΘΑ, την θέση της πήρε η μπάντα των δημοσιογράφων, με συμβατικά αλλά και πολωτικά μικρόφωνα, και κάμερες τελευταίας τεχνολογίας που συμβάλλουν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο στην ανύψωση του ηθικού της τηλεπατρίδας.

Ακολουθούν μικτά τμήματα σωματοφυλάκων, φουσκωτών, ασφαλιτών, μπράβων και τζακμπαουεριτών, συνοδεύοντα τέσσερις ουλαμούς σύγχρονων Mercedes του ενός και 3/4 τόνου, γερμανικής τεχνολογίας. Η αποτρεπτική δύναμη των αλεξίσφαιρων Mercedes συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα και μετακίνηση των βουλευτών στα πεδία των μαχών, από την Λεωφόρο Αμαλίας μέχρι την Δεξαμενή, ακόμα και μέχρι την Φιλοθέη και την Εκάλη και δίνει ένα σαφές μήνυμα προς τον εχθρό, απ' όπου κι αν προέρχεται, ακόμα κι αν αυτοί είναι σε άψογους σχηματισμούς.

Δάκρυα χαράς και υπερηφάνιας κυλούν από τα μάτια μας καθώς περνούν από μπροστά μας, σε άψογους σχηματισμούς, μικτά τμήματα λιμουζινών BMW και AUDI συνοδευόμενα από μηχανοκίνητη μονάδα της Ελληνικής Αστυνομίας, κατευθυνόμενα προς το ιστορικό Κολωνάκι.

Ακολουθούν, σε άψογους σχηματισμούς, τα βαν των τηλεοπτικών διαβιβάσεων, τα οποία είναι άρτια εξοπλισμένα με μικροκυματικές εγκαταστάσεις, διασφαλίζοντας την υποστήριξη των πεζοπόρων τμημάτων δημοσιογράφων και λειτουργώντας ως σύνδεσμοι επικοινωνιών με τα στρατηγεία μάχης στις βάσεις των καναλιών της πατρίδας.

Διακρίνονται, τμήματα καθαρισμού του δήμου, τα οποία, φυσικά σε άψογους σχηματισμούς, είναι σε βαθμό ετοιμότητας 5 λεπτών, ώστε να επέμβουν ακαριαία στα πεδία των μαχών, και να εξαφανίσουν οποιοδήποτε ίχνος προηγηθεισών επιχειρήσεων. Είναι οι μαχητές, που διασφαλίζουν την εξάλειψη τυχόν στοιχείων, που ο εχθρός θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί, σε μηδέν χρόνο.

Τέλος, διμοιρίες σερβιτόρων, σε άψογους σχηματισμούς, επιδεικνύουν την άμεση επιχειρησιακή τους ετοιμότητα στον αγώνα για την ελευθερία, εξοπλισμένοι με τέσσερις καπουτσίνο λούγκο στα χέρια, ιταλικής κατασκευής, έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ηγεσία και στην πατρίδα.

ΥΓ.
Το πατριωτικό ερώτημα που μας απασχολεί είναι το εξής:
Γιατί η πορεία όλων των αεροσκαφών και ελικοπτέρων πέρναγε ακριβώς επάνω από το σπίτι μας;;;;;; Εμείς πότε θα κοιμηθούμε;;;;;;;

Quote

2008-03-24T11:14:00.005+02:00

H

Έπαρση

προηγείται

της

Πτώσης.

Απορία

2008-03-20T09:55:00.002+02:00

Είναι άραγε τυχαίο ότι αύριο, 21 Μαρτίου είναι ταυτόχρονα:

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

και
Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου.

?

Α ρε Χατζατζάρη....

2008-03-20T08:49:00.006+02:00

"Οπως το χταπόδι προσαρμόζει το χρώμα του στο χρώμα του περιβάλλοντος, έτσι και ο κόλακας προσαρμόζει τη γνώμη του στη σκέψη των ανθρώπων γύρω του". - Μέγας Βασίλειος.

Όχι Βασιλάκη μου. Αυτά είναι ξεπερασμένα. Σήμερα ο κόλακας διατηρεί την γνώμη του μέχρι κεραίας. Απλώς υιοθετεί το ύφος που θες να ακούσεις και το συνοδεύει με πολλά άχρηστα ευφυολογήματα και συμφραζόμενα δημιουργώντας σου την αίσθηση της ασφάλειας και της συνομωσίας.
Κάνει και τάχα μου πράγματα για σένα - για να έχει να λέει "τί έχει κάνει για σένα".
Είναι αυστηρά socially correct - σε επετείους, γάμους, μνημόσυνα, και βγάζει τις "κοινωνικές υποχρεώσεις" πρώτος και καλύτερος.
Πρόκειται συνήθως για τύπο που προσπαθεί να γεμίσει τα κενά της προσωπικότητάς του μιλώντας για πράγματα που δεν έχει ιδέα αλλά μαζεύει μανιωδώς διάσπαρτα στοιχεία για αυτά. Δεν έχει όμως καθαρή θέση για κάτι. Είναι σε όλες τις θέσεις παρών. Αν έχει θέση, αυτή θα είναι ουτοπική, περιγράφοντας το Ωραίο Ανέφικτο, με δόσεις μοντέρνου ρομαντισμού που στις μέρες μας (Μεσαίωνας ΙΙ) έχει πολλή πέραση σε όλες τις κοινωνικές ομάδες.
Είναι αυτός που δεν θα αντιδράσει προς κάποιον ανοιχτά. Θα συμμαχήσει πρώτα, θα ζυγίζει καταστάσεις σπεύδοντας να βαφτίσει απλές γνωριμίες σε προσωπικές και φιλικές σχέσεις.
Στις περισσότερες καταστάσεις πείθει ακόμη και τον εαυτό του ότι αυτές οι σχέσεις είναι τέτοιες και τις υπερασπίζεται σαν να ήταν πραγματικές και μέσα από αυτές μοιράζεται την αίσθηση "με πνίγει το δίκιο μου".

Εννοείται, πως απέναντι σε προσωπικότητες που "δεν μασάνε" από τέτοιες μπούρδες και αρθρώνουν στέρεο λόγο και άποψη προερχόμενη από παιδεία ή/και Σκέψη, είτε υποτάσσονται είτε απλά αδιαφορούν περιμένοντας να περάσει η μπόρα διότι ο κίνδυνος της επικείμενης αποκάλυψης του μεγάλου Κενού είναι υπαρκτός, χειροπιαστός και άμεσος.

Δεν θα σε κακολογήσει ανοιχτά ποτέ και πουθενά εκτός αν έχει βρεί άλλον ή άλλους να κολακεύει, οπότε θα γίνεις η βενζίνη του.

Είναι αυτός που λέει πρώτος ότι πρέπει να κρεμαστούν οι κόλακες.

Αν αναρωτηθείς ποτέ "απο πού θα μου 'ρθει;"

Αυτός είναι η απάντηση.

"Κάκιστον είναι των μεν αγρίων θηρίων τον τύραννον,
των δ' ημέρων τον κόλακα."

- Πλούταρχος.

Άει γειά σου!

ΥΓ.
"Αν δεν αισθανόμασταν ευχαρίστηση από την κολακεία, τότε η κολακεία που θα μας έκαναν, δεν θα μπορούσε ποτέ να μας βλάψει."

Αποχαιρετισμός στα κόλπα.

2008-03-17T10:05:00.005+02:00

Αι τιμημένες ημέρες τε και νύκτες της αλογίστου - άνω του βαθμού καταχρήσεως - του ευγενούς ποτού - εγγλέζικης καταγωγής - Gin, αναμεμιγμένου μετά τονωτικού ύδατος και συνοδευομένου υπό μοσχολέμονου,

are fuckin' over.......

Αντίο αγαπημένη μου καταστροφή...

Σου υπόσχομαι πως αν γίνω ποτέ καλά,

στην δική σου καταστροφή θα ξαναγυρίσω.

Προσοχή Προσεχώς

2008-03-11T09:20:00.008+02:00

1. Lions for Lambs.
Λέοντες για Αμνούς (και όχι αντί αμνών!).
Κι όμως είναι αμερικάνικη ταινία!
Και μου άρεσε πολύ ο Cruise. Ίσως γιατί παίζει κάτι τόσο σιχαμένο.
Meryl Streep - Robert Redford (που σκηνοθετεί) τα ρέστα τους - ως συνήθως.
Σενάριο για Όσκαρ.

2. No Land for Old Men.
Δεν ξέρω πως το μετέφρασαν αυτό τα τσακάλια μας.
"Καμιά Χώρα αντί Γέρων"; Το "Δεν είναι Χώρα για Γέρους" θα ταίριαζε μια χαρά - κολάει και με το ασφαλιστικό.

3. There will be Blood.
"Θα χυθεί αίμα" - δεν ακούγεται σαν ατάκα κρητικόμαγκα;

4. Into the Wild.
Δεν αναφέρω καν μετάφραση. Σκηνοθεσία: Sean Pen.

Δείτε τα οπωσδήποτε - υπάρχει λόγος!
Δεν σας λέω τον δικό μου, θα βρείτε δικό σας.

Επέτειος.

2008-03-07T14:06:00.002+02:00

4 Χρόνια Πάρτυ!!!!

...από τις 7 του Μάρτη.

NA ΖΗΣΟΥΜΕ

ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ.

Παλια Κινέζικη Παροιμία

2008-03-06T10:58:00.003+02:00

" Όποιος κερδίζει στα χαρτιά,

χάνει απ ' τον αράπη. "

Άσε τον Λαζόπουλο και τρέχα!

2008-03-05T10:34:00.001+02:00

1. Η Διαμάντω Diamanda Galas κυκλοφορεί στις 31 Μαρτίου νέο άλμπουμ (από την ιστορική Mute Records φυσικά).
Τίτλος: Guilty Guilty Guilty.
Θα περιέχει σπάνιες Live ηχογραφήσεις (και είναι έξοχη η Διαμάντω με το πιανάκι της στα live της).

Κάποια τραγούδια που θα περιέχονται είναι η δική της version στα Heaven Have Mercy της Edith Piaf, το O Death του Ralph Stanley, και το Long Black Veil του Johnny Cash.
Χμ....

2. H Anne Clarke. 19 Απριλίου Θεσσαλονίκη (Principal Club Theatre) και 20 Απριλίου στην Αθήνα (Gagarin 205) με εισιτήριο 30 ευρώ.

3 (και φαρμακερή)

PINA BAUSCH.
Στην Επίδαυρο (Φεστιβάλ Αθηνών).

Το χορογραφικό της αριστούργημα "Ορφέας και Ευρυδίκη" του Γκλουκ - έργο της πρώτης της περιόδου με το απίστευτο χοροθέατρο του Βούππερταλ.
Εντάξει, και Μπαρίσνικοφ έχει, και Γκιγιέμ έχει, και Λάγκχοφ που ανεβάζει Χάινερ Μύλλερ έχει, αλλά η ιέρεια είναι αυτή!

4. «Τίποτα πιο πραγματικό από το τίποτα».

29 - 30 - 31 Ιουλίου.

Ο Σάμιουελ Μπέκετ μεταφέρει στο θέατρο τη ρήση του Δημόκριτου και αλλάζει τους κανόνες της δραματουργίας. Αρνητική παραβολή και μεταφυσική φάρσα, με στοιχεία τσίρκου και μιούζικ χολ, και τον Godot να μην έρχεται ποτέ.
Σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Τσεζάρις Γκραουζίνις.

DIG!!! Lazarus DIG!!!

2008-03-05T09:50:00.000+02:00

Τον βλέπετε;

Στο M O T E L,
Τετάρτη βράδυ στις 9.30 ακριβώς, ο Godot, από την αναπηρική του πολυθρόνα θα τον παίξει μέχρι τελικής πτώσεως.

Προς τί το γελάκι - δεν κατάλαβα;

Nick Cave & the Bad Seeds

DIG!!! Lazarus DIG!!!

Και θα παίξει γιατί αυτό το νέο άλμπουμ είναι καλό.
Πολύ καλό.
Μόνο μην ξεχαστείς!
Πάρε και 2 σχετικά videos:

Επίσης έχω και κάτι ρέστα από τον κύριο μαζί με Dirty Three, Lydia Lynch, και άλλους συμμαθητές.

Συγκεντρώσου και Συντονίσου!

Εμμονές και Βίτσια.

2008-03-04T12:37:00.004+02:00

Μάλλον κόλλησα μόλις τον είδα.
Έρωτας με την πρώτη ματιά.
Πολλές δεύτερες σκέψεις αν πρέπει, αν είναι υπερβολή, εδώ μου λείπουν άλλα και άλλα.....

Μετά σκέφτηκα ότι, και που ζώ, υπερβολή είναι και δεν έχω καιρό για κόνξες μπροστά σε κάτι που θέλω και με φτιάχνει, οπότε έκανα την κίνηση και πολύ μ' αρέσει τελικά...

Ο Μαύρος μου Πολυέλαιος.

ΥΓ.
σιγά τον πολυέλαιο.

Fasisters of Mercy

2008-03-04T09:16:00.002+02:00

Μη και λείψει κανένας πατριώτης από τα αυθόρμητα λαϊκά συλαλλητήρια!
Έστω κι αν δεν συμμετέχει ο Γ.Νταλάρας.

Και μην ξεχνάτε αδέρφια:

Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο γι' αυτήν.

Foto by kourdistoportocali.blogspot.com

Μικρές Αγγελίες.

2008-03-03T15:04:00.000+02:00

DVD διάρκειας 6 ωρών με ερωτικές περιπτύξεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με την Φάνη Πάλλη Πετραλιά, του Γιώργου Αυτιά με τον κ. Γκαργκάνα, και της Άννας Παναγιωταρέα με τον Αλέξη Τσίπρα:
Ανταλάσσεται με ισόβια θέση σε προεδρία ανεξάρτητης Αρχής, 1 θαλαμηγό, 2,8 εκ. ευρώ, επιπλέον 2 εκ. ευρώ για μόνιμη σεξουαλική βλάβη που υπέστην όταν το είδα.

Ζητώ πολιτικό άσυλο σε πολιτισμένη χώρα που μπορεί να μου προσφέρει ευκαιρίες και παροχές σύμφωνα με τις δυνατότητες και τις εισφορές μου. Δεκτή φορολογία έως 65%.

Σε Είδα στο Αλ Τσαντίρι. Καθόσουν στην τρίτη σειρά πίσω από την Ανθούλα και χειροκροτούσες. Πάρε με τηλέφωνο να σε ρωτήσω πόσο πρόβατο έχεις φτάσει να είσαι πια.

Πωλείται σκοτεινή επιγραφή αναγράφουσα: "Σταμάτα να περιμένεις απλά να τελειώσει η Ζωή σου".

Άγαλμα 1,85 τερματοφύλακας ενοικιάζεται σε ενδιαφερόμενους αμυνόμενους. Δίνει τέλος στα φτηνά γκόλ.

Πωλείται Τηλεόραση Plasma που δεν προβάλλει πλάσματα. Μόνο τοπία. Άριστη για κέντρα αποτοξίνωσης.

Αναζητείται η ζωή που έχεις ξεχάσει σε κάποιο αναλωτήριο. Τελευταία φορά που εθεάθη φορούσε λαμπερό χαμόγελο, δημιουργική σκέψη και προβληματισμό ανεξαρτήτου χρώματος και σχεδίου, κρατούσε σφιχτά φίλους και μοιραζόταν χωρίς ανταλλάγματα τον εαυτό της. Όποιος έχει πληροφορίες, να τις χρησιμοποιήσει για τον εαυτό του.

Βρήκαμε μεγάλα λόγια που ο κάτοχός τους τα παράτησε σε χαρτόκουτα στο Άλσος Παγκρατίου. Είναι πολύ τρυφερά, φιλικά, υπάκουα και εκπαιδευμένα. Όποιος ενδιαφέρεται να τα υιοθετήσει και τα έχει ανάγκη πραγματικά, ας στείλει ένα καλογραμμένο mail.

Σε είδα να κλαίς. Ήρθα να σε παρηγορήσω, αλλά τελικά σου είπα ότι δεν κλαις αληθινά και εσύ σταμάτησες. Έφυγα τρέχοντας. Μη με ψάξεις. Θα σε πετύχω σε κάποιο σήριαλ.

Skopje Skopje

2008-02-21T09:39:00.003+02:00

Σύμφωνα λοιπόν με το προσχέδιο για το θέμα του ονόματος των Σκοπίων, η λέξη - όρος "Μακεδονία" θα απαγορεύεται να χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς πάσης φύσεως και από τις δύο μεριές.

Και οι μμε-κραυγές των τηλεπατριωτών έχουν αρχίσει:

- Θα μετονομαστεί το αεροδρόμιο "Μακεδονία".

- Θα μετονομαστεί η ομάδα μπάσκετ του "Μακεδονικού"

- Θα είναι πλέον εκτός νόμου ο Μακεδονικός χαλβάς

- Όποιος ακούει ή τραγουδάει Κώστα Μακεδόνα θα οδηγείται στο αυτόφωρο.

Τελικά όλοι δουλεύουν για τον Καρατζαφέρη......

Να πάρει θέση ο Νταλάρας τώρα!

INFIDEL

2008-02-20T09:18:00.006+02:00

Τώρα κλαίν όλα τ' αλάνια,
που θα εισάγουνε κι Αρμάνια....

Πάει ο ηγέτης, πάει ο θρύλος, πάει η μορφή, ο Άγιος, η Ελπίδα, ο Αγωνιστής, ο Πατερούλης ΙΙ, ο μπαλαδόρος, ο έτσι που χάραξε το τέτοιο.

Έρχεται ο μικρός του αδελφός - μόλις 76 ετών - μέχρι πρότινος αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών.

Το νησί του Lost οδεύει - όπως οι πάντες και τα πάντα εδώ και δεκαετίες - στην προδιεγραμένη μοίρα όλων των εθνών.

Αντιστάθηκε μερικές δεκαετίες, εξυπηρετώντας, έμμεσα ίσως αλλά ουσιαστικά, το αντίπαλον δέος, για να ενταχθεί κι αυτό στην τριών σταδίων πορεία της ζωής, όπως καταγράφεται στο κατά Αρκάν Ευαγγέλιο:

Επανάσταση, Περισυλλογή, Τηλεόραση.

(Ξεκινάς ν' αλλάξεις τον κόσμο, και καταλήγεις ν' αλλάζεις κανάλια).

Coming soon to a church near you...

2008-02-07T09:56:00.002+02:00

Ημερολόγιο Περιπάτου.

2008-02-05T09:42:00.000+02:00

Έκανα την καθιερωμένη βόλτα μου το Σάββατο το μεσημέρι, ψάχνοντας ριχτάρι για τον καναπέ μου.
Πέρασα από διάφορα μαγαζιά, αλλά στο κέντρο δύο πράγματα είναι δύσκολο να ψωνίσεις. Οικιακό εξοπλισμό και ότι έχει ένα πλήρες σούπερ μάρκετ.
Αν θες είδη κήπου, η Αθηνάς να είναι καλά. Αν θες ρούχα, είσαι καλυμμένος.
Αν θες ένα ριχτάρι για καναπέ, πρέπει να μπεις στο ιστορικό τρίγωνο κι εγώ δεν είχα χρόνο κι αντοχές για να πάω μέχρι εκεί κάτω.
Έτσι συνέχισα την βόλτα, ως απλή βόλτα με τα βιβλία του Μπερνάντο Σοάρες στο χέρι.
Είναι προφανές για σκεπτόμενους ανθρώπους - και όχι για φανατισμένους συναισθηματικά ή πολιτικά με οποιαδήποτε πλευρά - το τί συνέβη εκείνο το μεσημέρι στο κέντρο και σε τί αποσκοπούσε.
Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι. Ήταν προφανές και το τί θα συμβεί.
Στην πλατεία Κολοκοτρώνη οι μεν, στην πλατεία Κοραή οι δε.
Ακόμη και η σημειολογία προφανής. Κάπου στην Τράπεζα Ελλάδος στην Πανεπιστημίου οι δημοσιογράφοι με τον πλούσιο εξοπλισμό τους εν αναμονή.
Σε κάθε δεύτερη γωνία και μια διμοιρία ΜΑΤ - και μερικές άλλες σε φάλαγγα να βολτάρουν εκεί γύρω.
Και το Attica γεμάτο από καταναλωτές, κομψές κυρίες, νοικοκυρές και φρεσκοπαντρεμένες κόρες. Μία εξ αυτών ρωτάει τον πορτιέρη:
- "Τί συμβαίνει και είναι κλειστοί οι δρόμοι;"
- "Θα γίνουν φασαρίες μεταξύ αναρχικών και νεοναζί".
- "Νεοναζί; Χριστέ μου! Μα είναι δυνατόν;" και κατευθύνθηκε προς το ΑΤΜ της Τράπεζας Πειραιώς σφίγγοντας το μπράτσο που ήταν η φιλενάδα της δεμένη.

Στη πλατεία Κοραή, περπατώντας, συναντήθηκα αντίθετα με μια κοπέλα και προσπαθούσαμε να βρούμε ποιός θα πάει αριστερά και ποιός δεξιά ώστε να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.
Σε τέτοια κατάσταση πάντα σταματάω γιατί φοβάμαι πως αυτή η χορογραφία μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Χαμογέλασα με το χαζό του πράγματος και η κοπέλα άρχισε να γελάει πίσω από το μαύρο μαντήλι. Από το σώμα, τα μάτια και την κίνησή της, υπέθεσα πως δεν πρέπει να είναι πάνω από 17-18.
Υπέροχα μάτια, αν και έντονα βαμμένα με μαύρο μολύβι. Κανείς δεν της είπε πως δεν βαφόμαστε όταν ξέρουμε πως θα πέσουν δακρυγόνα; Εγώ πάντοτε άβαφτος πήγαινα. Ούτε καν ρίμελ. Είναι αξίωμα.
Οι πέτρες στα χεράκια της έδειχναν το τρακ της. Πάλι κανείς δεν της είπε πως τέτοιου είδους πέτρα που κρατάει θα σπάσει στα 4 μόλις φύγει από το χέρι της και θα φτάσει απέναντι σαν πούδρα;
Ένα μαύρο τσουλούφι που είχε ξεφύγει από την κουκούλα, μαρτυρούσε ένα πλούσιο μαύρο ίσιο μαλλί. Πρόκειται σίγουρα για μια πανέμορφη κοπέλα.
Προσπέρασε ο ένας τον άλλον, συνέχισα να περπατάω μέσα στην μέση της Πανεπιστημίου βλέποντας τα ρολά να κατεβαίνουν και την ησυχία να δυναμώνει.
Έκανα ένα fast forward πέρασμα στην αίσθηση της επικαιρότητας και των γεγονότων των τελευταίων χρόνων και προσπάθησα να βρω διαφορές από την Κούβα του Μπατίστα. Δεν βρήκα.
Ανέβηκα αργά την Χαριλάου Τρικούπη και αναρωτιόμουν πως, όταν κάποτε ορίσουμε κάτι σαν πάτο του βαρελιού, τί θα ακολουθήσει.
Φοβάμαι ότι ούτε καν ο αντίστοιχος Κάστρο δεν μας αξίζει.

Πατριωτικό συμπέρασμα:
Τα κουβανέζικα βαρέλια είναι πιο ρηχά από τα Ελληνικά.

Έβαλα το κλειδί στην πόρτα και απλά ευχόμουν να μην την άγγιξε κανείς. Να της δόθηκε και σήμερα λίγος ακόμη χρόνος. Και να τον χρησιμοποιήσει.

Αυτή η Χώρα

2008-02-03T21:19:00.000+02:00

με έπεισε πια ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική, κανένα παρόν, και ένα πάντοτε ροδαλό μέλλον που για χάρη του, η απόγνωση, η υποκρισία, η βία και η αποκτήνωση θα ορίζει τις ζωές των ανθρώπων της.

Ευτυχώς που με έπεισε, γιατί είχα χάσει ήδη πολύ χρόνο ευχόμενος αντίθετες θεωρίες.

M A K H Σ.

2008-02-01T10:09:00.000+02:00

Γιατί ο Μάκης είναι πάντα αξύριστος και αχτένιστος; Επειδή οι καθρέφτες δεν αντανακλούν το είδωλό του.

Δε μπα να γράφεις ανώνυμα σε αυτη τη σελίδα, ο μάκης θα σε βρει...

Όταν πληκτρολογεις το όνομα μάκης, η web cam σου αυτόματα ανοίγει και στρέφεται στο πρόσωπό σου.

Ο Μάκης, ο Jack Bauer και ο Chuck Norris είναι το ίδιο πρόσωπο. Απόδειξη ότι δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ μαζί!

Πιστεύω εις ένα Μάκη, Πατέρα Προβοκάτωρα, Κομιστή πολλών DVD's, προ πάντων γεγονότων.

Η Στάση του Νίκα προκλήθηκε μετά από ρεπορτάζ του Μάκη για στημένες κούρσες

Ο Μάκης έριξε την πέτρα στην Μαγδαληνή

Ο Μάκης δε χρησιμοποιεί το Google Earth. Το Google Earth χρησιμοποιεί το Μάκη.

Ο Μάκης θα κρίνει το Χριστό στη Δευτέρα Παρουσία

Όταν ο Μάκ...τα λέμε αργότερα, έσκασε το FBI...

Ο Μάκης μιά φορά παρήγγειλε Big Mac στα Goody's. Και του το έδωσαν.

-Ο Μάκης μου γαμάει τη μάνα... -I 'll get the whiskey... -I 'll get the ice...

Υπάρχουν 2 απόψεις... Η άποψη του Μάκη και η λάθος άποψη..

Αυτός που δεν ξέρει και νομίζει ότι ξέρει είναι ανόητος. Αυτός που ξέρει και γνωρίζει ότι ξέρει είναι ο Μάκης

Ο Μάκης έχει καταγράψει βίντεο στο οποίο φαίνεται ο Μάκης να καταγράφει σε βίντεο στο οποίο...

Ο ΜΑΚΗΣ έχει σε βίντεο τον Εφιάλτη και στοιχεία-φωτιά για τον εργολάβο-λαμόγιο που έφτιαξε την Κερκόπορτα

Ο στρατος δεν καλεσε το Μακη, γιατι ο στρατος ειχε πραγματα να κρυψει.

Ο Μάκης έχει κάνει λάθος μόνο μία φορά! Όταν νόμιζε πως έκανε λάθος...

Ο Μάκης δέν έκανε πρόταση γάμου στην Κιμ. Της έδειξε το DVD του γάμου τους.

Ο Μάκης ξέρει τη μυστική συνταγή του Drambuie..

Ο Μακης ξερει ολες τις αληθειες για το βιταμ. Και τις δεκα.

Ο Ελβις ζει! Και τον κρύβει ο Μάκης

H Kιμ έχει μεγάλο πρόβλημα. Δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι έχει οργασμό. Ο Μάκης το ξέρει.

Ο Μάκης ξερει...

Σε ένα ορθογώνιο τρίγωνο το τετράγωνο της υποτεινούσης είναι ίσο με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών του. Επειδή ο Μάκης δεν έχει πρόβλημα μ'αυτό

Ο Μάκης ξέρει το τελευταίο δεκαδικό του π.

Πως λέγεται η νέα μηχανή αναζήτησης που ετοιμάζει ο Μάκης για την Microsoft? Zoogle

Ο Μάκης ξέρει πως θα τελειωσει το lost

Οταν ο Μάκης παντρεύτηκε την Κιμ, ο γάμος έπαψε να είναι μυστήριο...

Ο Μακης τραβηξε το βιντεο απο τη βαφτιση του, μονος του.

Ο Μακης ξερει τι εκανες περσι το καλοκαιρι

Ο Μάκης είναι ο πατέρας της δημοσιογραφίας γιατί της γάμησε τη μάνα.

Ο Μάκης ψάχνει για νέους φίλους. Τους παλιούς τους έδωσε όλους!!!

Ο Μάκης ξέρει που βρίσκεται του διαόλου η μάνα.

Makis knows Victoria's secret.

Το αγαπημένο φαγητό το Μάκη είναι τα πράσα.

Ο Μάκης δεν σφίγγεται στο χέσιμο. Κάνει ρεπορτάζ μέχρι να βγουν όλα στη φόρα

Ο Μάκης έχει σε DVD την Τσέκου να βιντεοσκοπεί το Ζαχόπουλο.

Είδες τον Μάκη; Σε είδε πρώτος

Ο Μάκης είναι ο μεγάλος αδερφός του Μεγάλου Αδερφού.

Ο Μάκης έβαλε την εντολή whois στο Unix

Ο Μάκης γνωρίζει τον άγνωστο στρατιώτη.

Ο Ιούδας κρεμάστηκε όταν έμαθε ότι ο Μάκης έχει το DVD με την προδοσία

Ο Μάκης ΕΙΝΑΙ η κορυφή της διατροφικής αλυσίδας.

Μόνο ο Μάκης ξέρει αν ζει η γάτα του Σρέντιγκερ.

Ο Μάκης ξέρει που είναι η μπάλα... Οέο...

Ο Μάκης ξέρει τι κρύβει η kinder έκπληξη.

Ο Μάκης έχει σε video την γέννησή του για να δει αν ο γιατρός πήρε φακελλάκι.

Ο Μάκης ξέρει πόσο αγόρασε την TV του ο Αλέκος...

Ο μάκης ξέρει ποιον κέρδισε η χαβάι 5-0

Ο Μάκης δένει τα κορδόνια του με Γόρδιο Δεσμό.

O Μάκης μπορεί να φάει μόνο ένα... (Lays)

O Διάολος είναι Μάκη κάλτσα.

Ο Μάκης ξέρει με ποιον γαμιέται ο Δίας

Όταν ο Μάκης πήγαινε ο Μάκης ερχόταν

Ο Μάκης έχει το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" σε High Definition.

Ο Μάκης ξέρει γιατί κρασάρουν τα Windows.

Η ικανότητα ενός Τζεντάι πηγάζει από τη Δύναμη.

Η ικανότητα του Μάκη πηγάζει.

Μακηνtosh! απλά δουλεύει

Ο Μάκης ξέρει γιατί χαμογελάει η Μόνα Λίζα..

Ο Μάκης δεν ξύνει ποτέ τη μύτη του.

Φοβάται μήπως χαλάσει την κάμερα.

Ο Μάκης ξέρει τι υπάρχει στο κάτω κάτω της γραφής.

Ο Μάκης μπορεί να αποδείξει ότι η Πίζα είναι αυτή που γέρνει και όχι ο ξακουστός πύργος της χρησιμοποιώντας μόνο έγγραφα της πολεοδομίας

Το κουδούνι στο σπίτι του Μάκη γράφει REC.

Όταν ο θεός είπε "Γεννηθήτο το Φως", ο Μάκης είπε "Πες και κάνα παρακαλώ..."

O Mάκης μπορεί να γλύψει τον αγκώνα του

Ο Μάκης έχει παίξει με το Playstation 4.

Ο Μάκης πάντα ξέρει πότε θα κάνει ξαστεριά

Ο Μακης ξερει αν τελικα ηταν παρθενα η Χουανα.

Ο Μάκης δεν κοιμάται. Απλά μπαίνει σε "κατάσταση αναμονής".

Ο Καραμανλής νομιμοποίησε το ΚΚΕ επειδή ο Μάκης είχε βίντεο με την δολοφονία του Πολκ.

Ο Μάκης μπορεί να κάνει παρτούζα μόνος του. Και μετά να ενοχοποιήσει με DVD τους υπόλοιπους συμμετέχοντες!

Ο Μάκης ξέρει ποιος είναι ο Αρκάς.

Ο Μάκης ξέρει τι τρέχει στα γύφτικα.

Ο Μάκης τράβηξε το βίντεο από το Ρόζγουελ.

Ο Μάκης ξέρει ποιος είναι ο Έλληνας Κροίσος με 9 γράμματα.

Τα χειλάκια τα πήραμε από τη μαμά! Τα χεράκια τα πήραμε από τη μαμά! τα πατουσάκια τα πήραμε από τη μαμά! για τα υπόλοιπα θα μάθουμε το βράδυ στη Ζούγκλα...

Αν ρωτήσεις τρεις φορές μπροστά στον καθρέπτη "Τι είμαι;", εμφανίζεται ο Μάκης και απαντάει "Το πουτανάκι μου!".

Όταν ο Μπρους Μπάννερ τσαντίζεται, μετατρέπεται σε Χαλκ. Όταν ο Χαλκ τσαντίζεται, μετατρέπεται σε Τσακ Νόρις. Κι όταν ο Τσακ Νόρις τσαντίζεται μετατρέπεται σε Μάκη!

Ο Μάκης στην πλάτη του έχει 4 USB.

Τα τσιγάρα του Μάκη πεθαίνουν απο καρκίνο

Όταν ο Deep Blue απαντούσε "42", ο Μάκης ήξερε ήδη την ερώτηση.

Ο Μάκης έχει φάει σούπα με κινέζικα ξυλάκια

Ο Μάκης έλυσε τη σιωπή των αμνών.

Ο Μάκης γνώριζε από την αρχή ότι ο Αναστασιάδης θα τον προδώσει, αλλά δεν ήθελε να επηρεάσει την ελεύθερη βούλησή του.

Ο Μάκης ξέρει από που κρατάει η σκούφια σου.

Ο Μάκης είναι ο μόνος που νίκησε τον Τσάκ Νόρις

Στην πραγματικότητα, η Πανδώρα άνοιξε το κουτί του Μάκη..

Ο Μάκης έχει σε DVD τον Βόγλη να βιάζει την Άναμπελ

Το Πάσχα φέτος ματαιώνεται. Ο Μάκης βρήκε το πτώμα

Όταν ο Μάκης ανεβαίνει στη μηχανή του μένει ακίνητος. Ο δρόμος κινείται!

Ο Μάκης ξέρει πόσα απίδια βάνει ο σάκος!!

Κάλιο ένα και στο χέρι, παρά πέντε και στο Μάκη.

Ο Μάκης έχει μελετήσει τα αμελέτητα.

Τις πρώτες 7 μέρες ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο. Την 8η παρέλαβε ένα DVD με τίτλο "Ξέρεις εσύ".

Ο Μάκης γνωρίζει το μυστικό του Πανοραμίξ...

Ο Μάκης ξέρει ποιος, ποιος, ποιος μωρό μου ποιος..

Ο Μάκης ξέρει από... Vespa...

Ο Μάκης ξέρει πώς λέγεται το εθιστικό διαφανές περιτύλιγμα με τις φουσκάλες.

Ο Μάκης ανανεώνει μόνος του την Wikipedia.

Ο Μάκης στην τουαλέτα κάνει μόνο 'καλά'.Ποτέ 'κακά'..

Karl Marx: "Ο Μάκης είναι το όπιο του λαού"

Ο Μάκης ξέρει που είναι το Άγιο Δισκοπότηρο.

Τα τριανταφυλλα πηραν τ ονομα τους απο το Μακη

Ο Μακης μπορεί να εξαφανίσει τον David Copperfield

Στην ηλικία σου, ο Μάκης ήταν μεγαλύτερος.

Ο Μάκης ξέρει τα μυστικά του βάλτου

Ο Μάκης ξέρει που πήγαν όλοι οι άντρες!

Ο Μάκης ξέρει που χάνονται όλες οι λέξεις όταν πατάς delete..

Ο Μάκης όταν θέλει να χαλαρώσει ακούει Καμεράτα.

o Μάκης ξέρει γιατί η Όλγα Τρέμει...

Ο Μάκης ξέρει που πάει ο Καραμήτρος...

Ο Μάκης αν κερδίσει το τζόκερ θα ξέρει τι έχει.

O Μάκης ξέρει, ποιοί και πόσα χρωστάνε στη Μιχαλού

ο Μάκης δε φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ.

Ο Μάκης ξέρει, ένα καράβι σίδερο πόσες βελόνες βγάζει.

Ο Μάκης αναφέρεται στον εαυτό του στο τέταρτο πρόσωπο

όταν ο Μάκης χτυπάει την πόρτα ο κουφός του ανοίγει

Ο ΜΑΚΗΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΒΑΓΚΝΕΡ ΚΑΙ Ο ΠΟΥΤΣΙΝΙ

Ο Μάκης δεν κάνει σεξ με την Κιμ. 'Μπαίνει' για να ελέγξει..

Ο ΜΑΚΗΣ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ, ΑΠΛΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΑ ΜΕΡΙΑ

O Μακης ξερει τον τραπεζίτη στον Φερεντινο

Ο Μάκης ξέρει για ποιον χτυπά η καμπάνα!

Ο Μάκης έχει σε βίντεο τον Αυτιά να ρίχνει χριστοπαναγίες

Ερώτηση Δασκάλας στον μικρό Μάκη:'Μάκη πως συντάσσεται σωστά η πρόταση? Θα σε εκδικηθώ ..ή ..Θα σου εκδικηθώ??' Μάκης: '..Θα μου κλάσεις τ' αρχίδια '

Ο Μάκης ξέρει τι γίνεται όταν πετά μια πεταλούδα στην Κίνα.

Ο Μάκης ήταν που έριξε το μήλο στην κεφάλα του Νεύτωνα.

Ο Μάκης ξέρει πόσο πάει το μαλλί.

Θα γίνει Μακηλειό!

O Mάκης πλένει τον αράπη χωρίς να χαλάει το σαπούνι του!

Όσα δε φτάνει η Αλεπού, τα φτάνει ο Μάκης.

Μαντέψτε τι έγινε όταν αγόρασε ο Μάκης το cd των Milli Vanilli.

Ο Μάκης ξέρει τι χρώμα είναι το μπορδοροδοκόκκινο. Ο Μάκης ξέρει το ακριβές περιεχόμενο της τσάντας του Σπορ Μπίλι

Ο Μάκης δημοσιογραφεί πιο γρήγορα κι απ' τον ίσκιο του.

Ο Μάκης τα είχε με τη Ζίνα.

Ο Μακης ξέρει ποιανού μάνα είναι η Μητέρα Τερέζα

O Μάκης φοράει σώβρακο από ανθρακονήματα.

Ο Μάκης ξέρει ποιος πήγε και άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα

Ο Μάκης ξέρει το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας Ο Μάκης ξέρει ποιος εξαφάνισε τον Τζον Αυλακιώτη

Κάθε καναπές έχει τον Μάκη που του αξίζει!

O Μάκης ξέρει τι σου κάνω μάνα μου!

Ο Μακης ξερει το `αλλο` με τον ΤΟΤΟ.

Ο Μάκης δεν έχει μπλογκ γιατί θα έπρεπε να δέχεται σχόλια

Ο Μάκης είναι ο μόνος που μπορεί να χτυπήσει μια περιστρεφόμενη πόρτα!

O Mάκης δεν τρώει σούπα. There is no spoon.

Ο Μάκης "έδωσε" τον Τάκη και την Σούλα, τα γλυκά κατσαριδάκια.

Ο Μάκης ξέρει πότε θα 'ρθει ο Godot.