Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007

Ημερολόγιο Σκαταστρώματος Ι

Τα θυμάστε αυτά που τα έγραφα όταν ήμουν μικρός και ναυτικός;
Ε, επανερχόμεθα στα ημερολόγια. Ενωμένοι - δυνατοί.
Τα νέα χωρίς τίτλους:
Κατά πρώτον ο Godot μετακόμισε.
Πήρε τα σέα του, τα μέα του και βουρ για το τσαρδί του.
Νέα γιάφκα στήνεται και απευθύνω έκκληση στην κοινότητα των ευαίσθητων bloggers που θα αλλάξουν τον κόσμο (τι θα αλλάξουν; τον έχουν ήδη αλλάξει /βοηθήσει /σώσει).
Ρε παιδιά! Έναν καναπέ ψάχνω! Τόσο δύσκολο είναι; Τριθέσιο, μπλε σκούρο ή κόκκινο ή μωβ σκούρο (σε απόχρωση πεθαμενί).
Ας κάνουμε έναν μπλογκομαραθώνιο για τον καναπέ (και κανένα τραπέζι, τίποτα γκατζετάκια και διάφορα άλλα συμπαραμαρτούντα. Κινήσου μπλογκόσφαιρα. Κινητοποιήσου. Μη μου κάθεσαι μαύρη και σιωπηλή με το "Save Alekos" από πάνω σου.

Άσε που είδα και στο ΣΚΑΙ το αφιέρωμα στην κινητοποίηση των blogger για το περιβάλλον.
Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια. Αφού όσο διάβαζα μπλογκς για το περιβάλλον, φούντωσε ο φίκος πίσω μου, απαπαπα... κόντεψε να με πνίξει. Οι φακές που είχα στο νερό αποβραδίς βλάστησαν και πλέον η κουζίνα μου είναι ζούγκλα. Από κλαδί σε κλαδί φακής περνάω για να φτιάξω καφέ το πρωί. Σαν τον Φαρζάν. Ευτυχώς που μετά τον Αλέκο, σώσαμε και το περιβάλλον σύντροφοι. Είμαι βαθιά συγκινημένος. Ανυπομονώ για την επόμενη μαζική επιχείρηση σωτηρίας Α.Ε.
Τί άλλο έχουμε να σώσουμε;
Μέχρι τον Χριστόδουλο σώζουμε, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι. Συγκεντρωμένοι στα πληκτρολόγιά μας.
Με μια φωνή - Ένα κουμπί: Escape!

Είδα την προηγούμενη εβδομάδα στον δρόμο - εκεί κοντά στην γειτονιά του - τον Μητσοτάκη.
Έχει και γεννέθλια σήμερα. Αλήθεια! Κλείνει τα εξακόσια είκοσι έξι. Σε σαράντα χρόνια θα είναι ο 666.
Τρόμαξα παιδιά...
Μου έκανε εντύπωση πόσο ψηλός είναι. Λέω δεν μπορεί. Πάω κοντά να δω καλύτερα. Είχε και 5-6 μπράβους και 2-3 συγχαρητήριες κοντά του, πλησιάζω από μπροστά, και πάγωσα.
Κατ' αρχήν με το χαμόγελό του. Κοιτούσε - από εκεί ψηλά - μέσα από το κεφάλι μου! - και χαμογέλασε.
Πήρα αμέσως τα μάτια μου από το πρόσωπό του και κοίταξα χαμηλά.
Εκεί κατάλαβα και παράλληλα με πάγωσε το χέρι της φρίκης στον ώμο ...
Τα παπούτσια του ήταν 18 εκατοστά πάνω από το πεζοδρόμιο!
Γλιστρούσε στον αέρα ενώ οι άλλοι γύρω του βάδιζαν!
Από την ταραχή μου, κι ενώ με είχε πλησιάσει πια στο ένα μέτρο, σκόνταψα κι έπεσα πάνω του, όμως... δεν τον ακούμπησα.
Πέρασα από μέσα του και προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο.
Εκείνος, απομακρύνονταν αργά κι εμένα μου είχε μείνει το ρίγος και η φρίκη.
Εκεί. Στο πεζοδρόμιο της Ριζάρη.
Σύρθηκα μέχρι τα σκαλιά της κοντινότερης πολυκατοικίας κι έκανα τέσσερα τσιγάρα το ένα πίσω απ' τ' άλλο.
Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνω και που να αποτανθώ, αφού λείπει κι ο Αρχιεπίσκοπος.
Όμως φοβάμαι για το τί μπορεί να με περιμένει στη γωνία μετά από μια τέτοια επαφή 3ου τύπου.

Είδα κι ένα όνειρο χθες βράδυ... προφητικό.
Ήταν λέει ο Γιακουμάτος, ο Βύρων ο ΙΙΙ (που είχε επανακάμψει στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, που είχε επανακάμψει και αυτό), ο Άδωνις, ο Πλεύρης και εξαγγείλλαν - σε γραπτή ανακοίνωση ότι για την εγκληματικότητα, έχουν εντοπίσει και θα πατάξουν άμεσα και παραδειγματικά την "Ρίζα του Κακού". Η κυρία όμως που δαχτυλογραφούσε, είχε πεσμένη μπαταρία στο ακουστικό της και άκουσε αλλα ντ΄αλλων.
Έτσι, έγραψε ότι "...θα παταχθεί άμεσα και παραδειγματικά η ΛΙΖΑ ΤΟΥΚΑΚΟΥ...".
Η Λίζα Τουκάκου είναι μια συνταξιούχος 74 χρόνων στην Τραχανοπλαγιά Ευρυτανίας, χήρα του Ελληνοαμερικάνου Τζόν Τουκάκος με αλυσίδα πλυντηρίων αυτοκινήτων που φαλήρισε.
Το επόμενο πρωί, η Λίζα Τουκάκου βρέθηκε να μεταφέρεται με ένα Black Hawk των ΕΚΑΜ φιμωμένη, αλυσοδεμένη, και ντυμένη με την πορτοκαλί φόρμα, από την Τραχανοπλαγιά στην ταράτσα της ΓΑΔΑ.
Από κάτω, μαινόμενοι, αφρισμένοι δημοσιογράφοι δάγκωναν ο ένας τον άλλον και της ούρλιαζαν γιατί σκότωσε 4 χήνες, αν είναι συμβολική πράξη ενάντια στον Χηνοφώτη και αν μετάνιωσε για αυτή της την πράξη.

Δεν ξέρω τι φταίει για όλα τούτα που μου συμβαίνουν. Ίσως δεν μπορώ να τα διαχειριστώ πια. Γι' αυτό και δεν εμφανίζομαι και σας έχω στο περίμενε τον Godot.
Τώρα που το είπα... διάβασα τον Μίμη. Τον Ανδρουλάλακη.
Παρομοίασε την κίνηση Βενιζέλου με τον Godot.
Είπε - το λέει στο site του δεν τα λέω εγω : Αντί να έχουμε το "Περιμένοντας τον Γκοντό" του Μπέκετ, έχουμε το Περιμένοντας τον Χοντρό.
Και η έξυπνη δημοσιογράφα που πικάντικα αναφέρθηκε στο άρθρο του Μίμη, διάβασε τη φράση λέγοντας "Περιμένοντας τον Γκοντό, του Μπεκέτ!".
Σπύριασα!
Μπεκέτ?
Πολύ μπεργκέτ ο Μπεκέτ τελικά.
Ήμαρτον ρε παιδιά.
Με κάτι τέτοια θα σηκωθεί ο Μπέκετ και θα πάει να θαφτεί με μαύρα μπροστά στο Σύνταγμα!


Ασταδιαλα, παναδουλέψω.

8 σχόλια:

tomboy είπε...

Χα χα χα χα! Welcome back Godot!
To σπίτι είναι όλα τα λεφτά και έχει και Zubro.
Πάω να φτιάξω banner για το καναπέ τώρα, πριν προλάβουν να κινητοποιηθούν οι διάσημοι blogger.

Godot είπε...

Θέλω Banner για big time αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Το κίνημα του Καναπε θα αρχίσει την δράση.
Όλοι μπροστά, με τα ποντίκια στη γροθιά, με τα πληκτρολόγια στα χέρια, με USB στα μαλλιά.
Εμπρός με όλο το bandwidth θυσία στον αγώνα.

Βρε, η Zubrowka αν έλλειπε, δεν θα ήταν δικό μου το σπίτι.
Στου Zubrowkαμμένου το σπίτι δεν μιλάνε γι άλλη βότκα.

divine mitsakos είπε...

με γειά (και χαρά) :)))
καναπέ δε σου δίνω, ψάχνω κι εγώ
(θα σκοτωθούμε για έναν καναπέ, καταραμένη ανέχεια!)

καλή νέα αρχή, παιδάκι

Ο Καλος Λυκος είπε...

Καλορίζικο το νέο σπίτι. Κανόνισε να έχεις καναπέ, φέρνω ταινίες και κάπου πρέπει να κοιμηθώ μετά από τον τηλεμαραθώνιο...

The Motorcycle boy είπε...

Καλά βρε παιδί μου, μην κάνεις έτσι που είδες τον Μητσοτάκη! Κι εγώ τον είχα δει μια φορά, πήγαινα πήγαινα στην Εθνική και έβλεπα μπροστά μου καπνούς. Κάνω έτσι, σταματάω να δω τι καίγεται, μπαίνω σε ένα χωριό και πέφτω στον Μητσοτάκη! Πίσω του καιγόταν όλο το βουνό. Αυτός ήταν δίπλα στη θάλασσα. Σε λίγο κάηκε και η θάλασσα και έγινε υποθαλάσσια.
Και μη σου πω για μια φορά που με έκλασε ο Ξανθόπουλος. Όχι με την καλή έννοια -κανονικά.

Υ.Γ.1: Καναπέ μπορεί να μην έχεις, αλλά καναπεδάκια φτιάχνεις μια χαρά κουφαλίτσα!
Υ.Γ.2: Ο Μίμης ζει; Πως κι έτσι;

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

Τραπέζι? Τι τραπέζι? έχουμε ένα πλιάν σας κάνει? 70χ120 αν θυμάμαι καλά...

Dawkinson είπε...

λοιπόν, έχω έναν μικρό διθέσιο. αλλά τώρα που το σκέφτομαι, σ'αυτόν χωράνε μόνο τα παπούτσια σου.άστο. όσο για τη στενή σου επαφή, τι να πω...εγώ θα είχα ρουφήξει την πρώτη εξάτμιση που θα περνούσε από μπροστά μου. θαυμάζω την ψυχραιμία σου.

Afrikanos είπε...

ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!

(τσιφουτ-ματζιρ-τσιφουτ-ματζιρ:):):) )

χεχεχεχεχε