Skip to main content

Ημερολόγιο Σκαταστρώματος Ι

Τα θυμάστε αυτά που τα έγραφα όταν ήμουν μικρός και ναυτικός;
Ε, επανερχόμεθα στα ημερολόγια. Ενωμένοι - δυνατοί.
Τα νέα χωρίς τίτλους:
Κατά πρώτον ο Godot μετακόμισε.
Πήρε τα σέα του, τα μέα του και βουρ για το τσαρδί του.
Νέα γιάφκα στήνεται και απευθύνω έκκληση στην κοινότητα των ευαίσθητων bloggers που θα αλλάξουν τον κόσμο (τι θα αλλάξουν; τον έχουν ήδη αλλάξει /βοηθήσει /σώσει).
Ρε παιδιά! Έναν καναπέ ψάχνω! Τόσο δύσκολο είναι; Τριθέσιο, μπλε σκούρο ή κόκκινο ή μωβ σκούρο (σε απόχρωση πεθαμενί).
Ας κάνουμε έναν μπλογκομαραθώνιο για τον καναπέ (και κανένα τραπέζι, τίποτα γκατζετάκια και διάφορα άλλα συμπαραμαρτούντα. Κινήσου μπλογκόσφαιρα. Κινητοποιήσου. Μη μου κάθεσαι μαύρη και σιωπηλή με το "Save Alekos" από πάνω σου.

Άσε που είδα και στο ΣΚΑΙ το αφιέρωμα στην κινητοποίηση των blogger για το περιβάλλον.
Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια. Αφού όσο διάβαζα μπλογκς για το περιβάλλον, φούντωσε ο φίκος πίσω μου, απαπαπα... κόντεψε να με πνίξει. Οι φακές που είχα στο νερό αποβραδίς βλάστησαν και πλέον η κουζίνα μου είναι ζούγκλα. Από κλαδί σε κλαδί φακής περνάω για να φτιάξω καφέ το πρωί. Σαν τον Φαρζάν. Ευτυχώς που μετά τον Αλέκο, σώσαμε και το περιβάλλον σύντροφοι. Είμαι βαθιά συγκινημένος. Ανυπομονώ για την επόμενη μαζική επιχείρηση σωτηρίας Α.Ε.
Τί άλλο έχουμε να σώσουμε;
Μέχρι τον Χριστόδουλο σώζουμε, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι. Συγκεντρωμένοι στα πληκτρολόγιά μας.
Με μια φωνή - Ένα κουμπί: Escape!

Είδα την προηγούμενη εβδομάδα στον δρόμο - εκεί κοντά στην γειτονιά του - τον Μητσοτάκη.
Έχει και γεννέθλια σήμερα. Αλήθεια! Κλείνει τα εξακόσια είκοσι έξι. Σε σαράντα χρόνια θα είναι ο 666.
Τρόμαξα παιδιά...
Μου έκανε εντύπωση πόσο ψηλός είναι. Λέω δεν μπορεί. Πάω κοντά να δω καλύτερα. Είχε και 5-6 μπράβους και 2-3 συγχαρητήριες κοντά του, πλησιάζω από μπροστά, και πάγωσα.
Κατ' αρχήν με το χαμόγελό του. Κοιτούσε - από εκεί ψηλά - μέσα από το κεφάλι μου! - και χαμογέλασε.
Πήρα αμέσως τα μάτια μου από το πρόσωπό του και κοίταξα χαμηλά.
Εκεί κατάλαβα και παράλληλα με πάγωσε το χέρι της φρίκης στον ώμο ...
Τα παπούτσια του ήταν 18 εκατοστά πάνω από το πεζοδρόμιο!
Γλιστρούσε στον αέρα ενώ οι άλλοι γύρω του βάδιζαν!
Από την ταραχή μου, κι ενώ με είχε πλησιάσει πια στο ένα μέτρο, σκόνταψα κι έπεσα πάνω του, όμως... δεν τον ακούμπησα.
Πέρασα από μέσα του και προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο.
Εκείνος, απομακρύνονταν αργά κι εμένα μου είχε μείνει το ρίγος και η φρίκη.
Εκεί. Στο πεζοδρόμιο της Ριζάρη.
Σύρθηκα μέχρι τα σκαλιά της κοντινότερης πολυκατοικίας κι έκανα τέσσερα τσιγάρα το ένα πίσω απ' τ' άλλο.
Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνω και που να αποτανθώ, αφού λείπει κι ο Αρχιεπίσκοπος.
Όμως φοβάμαι για το τί μπορεί να με περιμένει στη γωνία μετά από μια τέτοια επαφή 3ου τύπου.

Είδα κι ένα όνειρο χθες βράδυ... προφητικό.
Ήταν λέει ο Γιακουμάτος, ο Βύρων ο ΙΙΙ (που είχε επανακάμψει στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, που είχε επανακάμψει και αυτό), ο Άδωνις, ο Πλεύρης και εξαγγείλλαν - σε γραπτή ανακοίνωση ότι για την εγκληματικότητα, έχουν εντοπίσει και θα πατάξουν άμεσα και παραδειγματικά την "Ρίζα του Κακού". Η κυρία όμως που δαχτυλογραφούσε, είχε πεσμένη μπαταρία στο ακουστικό της και άκουσε αλλα ντ΄αλλων.
Έτσι, έγραψε ότι "...θα παταχθεί άμεσα και παραδειγματικά η ΛΙΖΑ ΤΟΥΚΑΚΟΥ...".
Η Λίζα Τουκάκου είναι μια συνταξιούχος 74 χρόνων στην Τραχανοπλαγιά Ευρυτανίας, χήρα του Ελληνοαμερικάνου Τζόν Τουκάκος με αλυσίδα πλυντηρίων αυτοκινήτων που φαλήρισε.
Το επόμενο πρωί, η Λίζα Τουκάκου βρέθηκε να μεταφέρεται με ένα Black Hawk των ΕΚΑΜ φιμωμένη, αλυσοδεμένη, και ντυμένη με την πορτοκαλί φόρμα, από την Τραχανοπλαγιά στην ταράτσα της ΓΑΔΑ.
Από κάτω, μαινόμενοι, αφρισμένοι δημοσιογράφοι δάγκωναν ο ένας τον άλλον και της ούρλιαζαν γιατί σκότωσε 4 χήνες, αν είναι συμβολική πράξη ενάντια στον Χηνοφώτη και αν μετάνιωσε για αυτή της την πράξη.

Δεν ξέρω τι φταίει για όλα τούτα που μου συμβαίνουν. Ίσως δεν μπορώ να τα διαχειριστώ πια. Γι' αυτό και δεν εμφανίζομαι και σας έχω στο περίμενε τον Godot.
Τώρα που το είπα... διάβασα τον Μίμη. Τον Ανδρουλάλακη.
Παρομοίασε την κίνηση Βενιζέλου με τον Godot.
Είπε - το λέει στο site του δεν τα λέω εγω : Αντί να έχουμε το "Περιμένοντας τον Γκοντό" του Μπέκετ, έχουμε το Περιμένοντας τον Χοντρό.
Και η έξυπνη δημοσιογράφα που πικάντικα αναφέρθηκε στο άρθρο του Μίμη, διάβασε τη φράση λέγοντας "Περιμένοντας τον Γκοντό, του Μπεκέτ!".
Σπύριασα!
Μπεκέτ?
Πολύ μπεργκέτ ο Μπεκέτ τελικά.
Ήμαρτον ρε παιδιά.
Με κάτι τέτοια θα σηκωθεί ο Μπέκετ και θα πάει να θαφτεί με μαύρα μπροστά στο Σύνταγμα!


Ασταδιαλα, παναδουλέψω.

Comments

tomboy said…
Χα χα χα χα! Welcome back Godot!
To σπίτι είναι όλα τα λεφτά και έχει και Zubro.
Πάω να φτιάξω banner για το καναπέ τώρα, πριν προλάβουν να κινητοποιηθούν οι διάσημοι blogger.
Godot said…
Θέλω Banner για big time αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Το κίνημα του Καναπε θα αρχίσει την δράση.
Όλοι μπροστά, με τα ποντίκια στη γροθιά, με τα πληκτρολόγια στα χέρια, με USB στα μαλλιά.
Εμπρός με όλο το bandwidth θυσία στον αγώνα.

Βρε, η Zubrowka αν έλλειπε, δεν θα ήταν δικό μου το σπίτι.
Στου Zubrowkαμμένου το σπίτι δεν μιλάνε γι άλλη βότκα.
divine mitsakos said…
με γειά (και χαρά) :)))
καναπέ δε σου δίνω, ψάχνω κι εγώ
(θα σκοτωθούμε για έναν καναπέ, καταραμένη ανέχεια!)

καλή νέα αρχή, παιδάκι
Καλορίζικο το νέο σπίτι. Κανόνισε να έχεις καναπέ, φέρνω ταινίες και κάπου πρέπει να κοιμηθώ μετά από τον τηλεμαραθώνιο...
Καλά βρε παιδί μου, μην κάνεις έτσι που είδες τον Μητσοτάκη! Κι εγώ τον είχα δει μια φορά, πήγαινα πήγαινα στην Εθνική και έβλεπα μπροστά μου καπνούς. Κάνω έτσι, σταματάω να δω τι καίγεται, μπαίνω σε ένα χωριό και πέφτω στον Μητσοτάκη! Πίσω του καιγόταν όλο το βουνό. Αυτός ήταν δίπλα στη θάλασσα. Σε λίγο κάηκε και η θάλασσα και έγινε υποθαλάσσια.
Και μη σου πω για μια φορά που με έκλασε ο Ξανθόπουλος. Όχι με την καλή έννοια -κανονικά.

Υ.Γ.1: Καναπέ μπορεί να μην έχεις, αλλά καναπεδάκια φτιάχνεις μια χαρά κουφαλίτσα!
Υ.Γ.2: Ο Μίμης ζει; Πως κι έτσι;
Τραπέζι? Τι τραπέζι? έχουμε ένα πλιάν σας κάνει? 70χ120 αν θυμάμαι καλά...
Dawkinson said…
λοιπόν, έχω έναν μικρό διθέσιο. αλλά τώρα που το σκέφτομαι, σ'αυτόν χωράνε μόνο τα παπούτσια σου.άστο. όσο για τη στενή σου επαφή, τι να πω...εγώ θα είχα ρουφήξει την πρώτη εξάτμιση που θα περνούσε από μπροστά μου. θαυμάζω την ψυχραιμία σου.
Afrikanos said…
ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!

(τσιφουτ-ματζιρ-τσιφουτ-ματζιρ:):):) )

χεχεχεχεχε

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …