Skip to main content

Αρμένοι, Ρέθυμνο - 5/2/2007

Κόρης φιλίν εζήτηξα
κι είπε μου να τση μνόξω.
Και μνόγω τζη στον ουρανό,
και λέει μου ψηλά 'ναι.
Και μνόγω τζη στη θάλασσα,
και λέει μου βαθιά 'ναι.
Και μνόγω τζη στην εκκλησά,
πέτρα κι ασβέστης είναι.
Και μνόγω τζη στο κόνισμα,
τάβλα και ζωγραφιά 'ναι.
Και μνόγω τζη στη νιότη μου,
λέει μου, ψεύτης είσαι.

Comments

Κρητική καλημέρα. Ωραία πράγματα.
Λίτσα said…
Ούτε φιλί, λοιπόν, ΚΑΙ λάθος προφιτερόλ - άστα, αθλιότητα.
γεια σου ρε ψηλε φανηκε η βολτα..
Τα κατάφερες και το κουβάλησες γραμμένο στο μπακαλόχαρτο του Ευ-άγγελου; Εύγε νέε μου!
Και γεία σου άσωτε -που μας έκανες τον πιτσιρίκο το βράδυ και το πρωί δεν είχες σηκωμό!
ας πρόσεχες...

πέρασες καλά κατά τ'άλλα;
Apateon said…
Υποτίθεται πως σκαμπάζω απο κρητικά, αλλά για το παραπάνω θα χρειαστώ μια μετάφραση!
Λίτσα said…
apateon - το μνόγω/μνόξω θα σε μπέρδεψε = ορκίζομαι (από το όμνυμι, ομνύω).
Ειλικρινώς υμετέρα, κλπ.
Godot said…
Κολοκύθι, αυτό. Ωραία.

Λίτσα, άστα να πάνε. Διότι τί άλλο χρειάζεται κάποιος από ένα φιλί κι ένα καλό προφιτερόλ;
"Γι' αυτό σου λέω, όπως και τότε έτσι και τώρα, ίδια ρουτίνα σ' όλη τη Χώρα" :-Ρ

Άσωτε, καλά στα λέει ο κουμπάρος μου. Πέφτουν σε χειμερία νάρκη οι άσωτοι τη μέρα της γιορτής τους; Ρωτάω για να μαθαίνω δηλαδή.

Λύκε, Δεν απαντάμε στο ριζίτικο ρε παιδί μου. Ντροπή. Κι εν πάσει περιπτώσει, εσύ ας πρόσεχες που δεν ήσουν μαζί.
Ε, να μην πέρασα καλά με τέτοια εντεκάδα που κατέβηκε στο γήπεδο; Μόνο το στομάχι μου δεν ξέρω τί να κάνω, και περιμένω τον Στομάχη για οδηγίες.

Απατεών, το μόνο σκονάκι που σου δίνω είναι το "μνόγω-μνόξω=Ορκίζομαι". Και πολύ σου είναι γιατί υποτίθεται πως σκαμπάζεις κιόλας.
zero said…
Ρε παιδια ...
μην τα γραφετε αυτα γιατι ...ζουλευω.
σε σένα 'απάντησα, γι'αυτά που ξέρεις - για το ριζίτικο τι να πώ εγώ; δεν έχω δα ΤΟΣΟ μεγάλη ιδέα γιά 'μένα...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …