Skip to main content

471 μέτρα.

1. Απλή συνωνυμία

Με το αριστερό της χέρι τράβηξε λίγο το βαμβακερό μανίκι να φτάσει στα ακροδάχτυλά της. Με τον δείκτη καθάρισε το μικρό φακό από την δαχτυλιά.

Καλύτερα. Όλα φαίνονταν πολύ καλύτερα. Τα παράθυρα απέναντι από την πλατεία φαίνονταν καθαρά. O παππούς στο απέναντι ξενοδοχείο διαβάζει Herald Tribune ενώ κοιτάει στο καφέ από κάτω τα κορίτσια που γελάνε. Η πλατεία έχει πολύ κόσμο. Στους δρόμους αριστερά και δεξιά κίνηση. Κανένα παρκαρισμένο όμως. Το Παρίσι ηλιόλουστο. Κανείς δεν κοιτάει στον 3ο όροφο. Η ζαρντινιέρες μπροστά στο μπαλκόνι θα κάνουν καλή δουλειά. Άπλωσε το αριστερό χέρι κι έκλεισε την κουρτίνα αργά ώστε να μην τραβήξει η κίνηση της κάποιο βλέμμα. Άφησε τα κυάλια στην καρέκλα και σηκώθηκε. Το μπουρνούζι του ξενοδοχείου ήταν εκπληκτικά μαλακό. Σκέφτηκε πως αν ήταν αλλιώς οι συνθήκες θα το ‘παιρνε. Δυνάμωσε το ραδιόφωνο και γνώρισε την φωνή του Αζναβούρ σ’ ένα κομμάτι που άκουγε από μικρή αλλά ποτέ δεν έμαθε τον τίτλο. Προσπάθησε να αδειάσει το μυαλό της χορεύοντας, λικνιζόμενη στη μέση του δωματίου αλλά το διακριτικό χτύπημα στην πόρτα την σταμάτησε.
Room Service” ακούστηκε τραγουδιστά σαν δεύτερη φωνή στον Αζναβούρ.
Έλυσε την πετσέτα από το κεφάλι και σκουπίζοντας τα μαλλιά άνοιξε. «Bonjour Madame» είπε χαμογελαστή η μικρή και έσπρωξε το τρόλεϊ με το πρωινό στο χωλ. «Bonjour» χαμογέλασε - «Τα κυάλια γαμώτο!»
Προσπέρασε το τρόλεϊ και πέταξε την πετσέτα πάνω στην καρέκλα δείχνοντας ενδιαφέρον για το πρωινό. «Merci beaucoup» είπε γλυκά, σίγουρη ότι η μικρή αγωνιούσε περισσότερο μην πέσει το μικρό βαζάκι με το τριαντάφυλλο, παρά να παρατηρήσει το οτιδήποτε στην σουίτα.
Ανακουφισμένη που κατάφερε να το φτάσει εκεί που προβλέπεται λέει το ποίημα της χαμογελαστά: «Mon nom ils sont Annette, madame. Je prie vous avisez si vous voulez autre chose».
«Merci beaucoup» απαντάει λιγότερο γλυκά και η μικρή αποχωρεί αθόρυβα.
Πίνει την πορτοκαλάδα μονορούφι. Παίρνει τον καφέ στα χέρια της και κάθεται στο κρεβάτι. Κλείνει το ραδιόφωνο κόβοντας ένα ρεφρέν στη μέση και η σιωπή μοιάζει έντονη. Ακούει τον ήχο από το ρολόι της στο κομοδίνο, δώρο του πατέρα της, από εκείνα που κουρδίζουν όταν αγόρασε ένα άλλο. Κάποιες φωνές από κάτω. Κατευθύνει την ακοή της σε κάθε έναν ήχο ξεχωριστά. Με τα μάτια στο κομοδίνο. Το ηχητικό σήμα του ασανσέρ. Ένα ελικόπτερο. Ελικόπτερο;
07:13 am. Μένουν 47 λεπτά. Πολλά. Και πολύ λίγα. Μια δυνατή εκπνοή την βοηθάει να σηκωθεί. Φοράει το ρολόι. Το μπουρνούζι προσγειώνεται στο πάτωμα με τον πιο γλυκό ήχο. Γεμίζει τον καθρέφτη απέναντί της. Τα μαλλιά της στέγνωσαν. Κουνάει απαλά το κεφάλι αριστερά – δεξιά και οι ολόισιες μαύρες τούφες της χαϊδεύουν τους ώμους. Είναι ευχαριστημένη. Κι αυτή, και όλοι οι άντρες που την σκέφτονται. Αργά, σηκώνει τις κάλτσες στο σωστό σημείο και τις αφήνει να γίνουν ένα με τους μηρούς της. Ένα φιλί εκεί στο εσωτερικό των μηρών, κάποτε την έκανε να φωνάξει «Γάμα με» ξεριζώνοντας μια τούφα από τα μαλλιά του. Κανείς δεν αντιστάθηκε στα πόδια της, όλοι προσκύνησαν στο στήθος της. Το περπάτημά της δίνει τον παλμό στις αρσενικές καρδιές. Απόδειξη, πως αν σταματήσει μπροστά σε κάποιον, η καρδιά του σταματάει κι αυτή. Αλλά σήμερα δεν σταματάει πουθενά.
Ισιώνει την μαύρη φούστα, το εφαρμοστό μαύρο μπλουζάκι, πατάει καλύτερα μέσα στα μαύρα κοντά μποτάκια. Ένα μικρό δερμάτινο τσαντάκι, τετράγωνο, πλακέ, δεμένο στην πλάτη της με δυο λεπτά μαύρα λουριά στους ώμους. Από πάνω το πουκάμισο. Ελέγχει στον καθρέφτη. Δεν φαίνεται τίποτα. 31 λεπτά. Βάζει την καινούργια μπαταρία στο δαχτυλίδι και το περνάει στον αριστερό παράμεσο. Στην καρέκλα του χώλ, όλα εκεί. Το κοντό παλτό, η τσάντα, τα μαύρα γυαλιά της. Μέσα στο μικρό σακίδιο τα ίσια παπούτσια, παντελόνι και μπλούζα. Το άδειο πακέτο gauloises, το σελοφάν από το καινούργιο πακέτο, το χαρτάκι από την μπαταρία, τα κυάλια, την - σκισμένη μπροστά του - κάρτα του τύπου από το μπαρ χτες βράδυ, το μπουκάλι με το σχεδόν άδειο LAir du Temps, το ξαναβγάζει, το τελειώνει στο λαιμό και το στήθος της και το ξαναβάζει μέσα μαζί με εισιτήρια μετρό και την απόδειξη του πάρκινγκ.

23 λεπτά. Ο διάδρομος είναι άδειος. Ανοίγει την πρώτη πόρτα αριστερά στο μικρό δωμάτιο υπηρεσίας και αφήνει τον σάκο μέσα στο ντουλάπι δίχως πάτο. Αυτός συναντιέται με αποφάγια, στυμμένα πορτοκάλια, και ένα ολόκληρο ταψί καμένο μιλφέιγ και όλα προσγειώνονται στον κάδο σκουπιδιών. Στον διάδρομο κανείς. Κρέμασε ένα Do not disturb σε τέσσερις γλώσσες και έκλεισε απαλά την πόρτα. Με μια κίνηση το πάπλωμα βρέθηκε όλο στην δεξιά μεριά του κρεβατιού και το μαύρο-γκρι κορμί made in USA γυάλιζε ελαφρά ξαπλωμένο στο αριστερό του πλάι. Το είχε προτιμήσει λόγω βάρους και απόστασης. Σήκωσε τα σχεδόν δώδεκα κιλά του, προχώρησε προς το παράθυρο και το ακούμπησε στο πάτωμα. Η είσοδος του απέναντι ξενοδοχείου απέχει 471 μέτρα από το μπαλκόνι της. Άναψε ένα gauloises και έβαλε στην τσάντα το πακέτο και τον πλακέ μαύρο Ronson αναπτήρα με την δερμάτινη επένδυση.
Σκύβοντας, ακούμπησε την κουρτίνα με το κεφάλι της και κοίταξε μέσα απ’ αυτήν στο μπαλκόνι. Ο ήλιος πέρναγε από το κτίριο δεξιά της και της χάιδεψε το μάγουλο. Χαμογέλασε αλλά έπρεπε να πάει πιο μέσα. Η απόσταση ανάμεσα στις ζαρντινιέρες ήταν ότι έπρεπε. Και η μικρή απόσταση κάτω από αυτές μέχρι την άκρη του μπαλκονιού, βοηθάει στο να βλέπεις κάτω αλλά να μην σε βλέπουν. Το τσιγάρο έσπασε στη μέση στο τασάκι καθώς το έσβησε.

9 λεπτά. Έλεγξε ξανά τον μικρό φακό. Ήταν καθαρός. Η διόπτρα κούμπωσε γλυκά επάνω στο McMillan TAC-50. Άνοιξε το δίποδο και το έφερε κοντά της. Άνοιξε το δεξί της πόδι παράλληλα στο πάτωμα λυγίζοντας το γόνατο. Ο αριστερός αγκώνας της βολεύτηκε στο πεταμένο μπουρνούζι. Άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και το στόμα της να φύγει η ένταση. 471 μέτρα. Οι ρυθμίσεις στα σκοπευτικά είναι σαν να μπαίνει το Overture θέμα στην αρχή μίας όπερας. Μεγάλη εκπνοή. Ακουμπώντας το μάτι στη διόπτρα θυμήθηκε την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Κιούμπρικ ανεβασμένο στον γερανό να κοιτάει το πλάνο, αλλά σημασία τώρα έχει να θυμηθεί να ελέγξει το μακιγιάζ της μετά. Κι ας είναι μεγάλα τα γυαλιά.

Η σωστή αναπνοή είναι το μεγάλο κλειδί. Οι παλμοί της σταθεροί. Με το αριστερό μάτι ελέγχει το οπτικό πεδίο μέσα από τις χαραμάδες για οτιδήποτε. Η άκρη της κουρτίνας της χαϊδεύει το κεφάλι και με μία κίνηση την περνάει στον σβέρκο της. Ο κόσμος έχει μαζευτεί. Η μουσική ξεκινά θριαμβευτική και χαρούμενη από τα μεγάφωνα στην πλατεία. Μοιάζει με παλιά μιούζικαλ με τις μεγάλες ορχήστρες. Το αριστερό μάτι κλείνει. Όλα είναι πιο κοντά τώρα.

3 λεπτά. Διακριτικός στολισμός στην μεγάλη είσοδο. Κάποιος κρατάει το άνοιγμα της πόρτας και ελέγχει αν είναι όλα έτοιμα και δυο τύποι καθόλου διακριτικοί, σε κάθε πλευρά. Η εξέδρα απέχει από την είσοδο 39 μέτρα. Οι κάμερες σε δύο ζώνες και τα βαν της τηλεόρασης όλα παρκαρισμένα δεξιά. Εισπνοή. Απασφάλιση. Εκπνοή.

0 λεπτά.
Οι πόρτες ανοίγουν. Βγαίνουν οι πρώτοι 5 δίπλα ο ένας στον άλλον. Χαιρετούν με το χέρι ψηλά και κατεβαίνουν ανάλαφρα και με ζωηρό βήμα τα δέκα μαρμάρινα σκαλιά. Από τα μεγάφωνα αναγγελίες. Εισπνοή. Από το βάθος φαίνεται η μορφή του. Στο κέντρο. Μαύρο κοστούμι και τριαντάφυλλο στο πέτο όπως πάντα. Αφηρημένη κίνηση στα μαλλιά ενώ μιλάει αριστερά του σε κάποιον που γελάει. Χαμόγελα. Σχεδόν στην πόρτα. Κάποια φλας αυτών που διέσπασαν τον κλοιό ή πλήρωσαν για να τρυπώσουν. Κι άλλα χαμόγελα. Μικρή στάση να καθαρίσει από φωτογράφους και κόσμο η σκάλα. Εκπνοή. Αγγίγματα στον ώμο. Γρήγορα αστεία. Νεύματα να προχωρήσουν. Προηγείται μισό βήμα. Εισπνοή. Σηκώνει το χέρι. Φοράει το τυχερό του ρολόι. Πρώτο σκαλί. Αυτό που πήρε από τη Νότια Αφρική το ’70. Εκπνοή. Εισπνοή. Σταματάει στο δεύτερο σκαλί και παρουσιάζει αριστερά – δεξιά τους υπόλοιπους πίσω του σαν πρωταγωνιστής στο τέλος της πρεμιέρας. Ακούγεται ο κόσμος. Η μουσική δυναμώνει. Traviata. Εκπνοή. Τρίτο σκαλί. Εισπνοή. Κοιτάει το επόμενο σκαλί. Εισπνοή·

-2 λεπτά.

Το τριαντάφυλλο τινάχτηκε μπροστά του σαν κονφετί κι εκείνος σταμάτησε σαν να χτύπησε σε κάποιο τζάμι. Κλικ. Όλοι γύρισαν ακόμα με το χαμόγελο στο πρόσωπο. Κλικ-Κλικ. Πίσω του, τον έπιασαν δύο κι εκείνος με σηκωμένους ώμους μετέωρος και με τα δάχτυλα ανοιχτά σαν να θέλει να πιάσει κάτι. Η δεύτερη τον βρήκε στο πάνω μέρος του κεφαλιού. Εκεί που είχε φτιάξει πριν τα μαλλιά του. Πέρασε και καρφώθηκε στην κοιλιά του ψηλού, πίσω του. Τα μάτια του άνοιξαν τελείως με μία απέραντη απορία.

Το βλέμμα του έφτασε 471 μέτρα μακριά, στο απέναντι κτίριο, πριν σβήσει.

«Καληνύχτα μπαμπά».

Comments

RaZz said…
ti na pw. psyxedeleia. poly goustarw. keep on keep on
Irish Barman said…
εσύ είσαι χειρότερος από μένα!
Atron said…
Αν και έχω γενικά ξεκόψει με τα σεντονομυθιστορηματικά ποστ, με παρέσυρες με την απλή συνωνυμία και φοβάμαι ότι θα κολλησω και θα πρέπει να διαβάζω..
Αχ! Στην αρχή νόμιζα πως έτεινε προς Ζεράρ ντε Βιλλιέ. Τελικά σε Lacan κατέληξε...
Μας άρεσε πάντως. Συνεχίστε, πράγματι indeed
άσωτος said…
ωραιο ψηλε πολυ ωραιο.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…