Skip to main content

A Moment of Silence

A poem for the U.S.A.

A MOMENT OF SILENCE, BEFORE I START THIS POEM

Before I start this poem, I'd like to ask you to join me in a moment of silence in honor of those who died in the World Trade Center and the Pentagon last September 11th.
I would also like to ask you to offer up a moment of silence for all of those who have been harassed, imprisoned, disappeared, tortured, raped, or killed in retaliation for those strikes, for the victims in both Afghanistan and the U.S.
And if I could just add one more thing...

A full day of silence for the tens of thousands of Palestinians who have died at the hands of U.S.-backed Israeli forces over decades of occupation.

Six months of silence for the million and-a-half Iraqi people, mostly children, who have died of malnourishment or starvation as a result of an 11-year U.S. embargo against the country.
Before I begin this poem, two months of silence for the Blacks under Apartheid in South Africa, where homeland security made them aliens in their own country.

Nine months of silence for the dead in Hiroshima and Nagasaki, where death rained down and peeled back every layer of concrete, steel, earth and skin...and the survivors went on as if alive.

A year of silence for the millions of dead in Vietnam - a people, not a war - for those who know a thing or two about the scent of burning fuel, their relatives' bones buried in it, their babies born of it.
A year of silence for the dead in Cambodia and Laos, victims of a secret war... ssssshhhhh.... say nothing...we don't want them to learn that they are dead.

Two months of silence for the decades of dead in Colombia, whose names, like the corpses they once represented, have piled up and slipped off our tongues.

Before I begin this poem...An hour of silence for El Salvador...
An afternoon of silence for Nicaragua...
Two days of silence for the Guatemaltecos...None of whom ever knew a moment of peace in their living years.

45 seconds of silence for the 45 dead at Acteal, Chiapas...

25 years of silence for the hundred million Africans who found their graves far deeper in the ocean than any building could poke into the sky.
There will be no DNA testing or dental records to identify their remains.
And for those who were strung and swung from the heights of sycamore trees in the south, the north, the east, and the west...
100 years of silence...
For the hundreds of millions of indigenous peoples from this half of right here, whose land and lives were stolen, in postcard-perfect plots like Pine Ridge, Wounded Knee, Sand Creek, Fallen Timbers, or the Trail of Tears.
Names now reduced to innocuous magnetic poetry on the refrigerator of our consciousness ...

So you want a moment of silence?

And we are all left speechless..
Our tongues snatched from our mouths...Our eyes stapled shut...
A moment of silence...And the poets have all been laid to rest...
The drums disintegrating into dust.
Before I begin this poem...You want a moment of silence...
You mourn now as if the world will never be the same...And the rest of us hope to hell it won't be.
Not like it always has been.
Because this is not a 9/11 poem.
This is a 9/10 poem,
it is a 9/9 poem,
a 9/8 poem,
a 9/7 poem.
This is a 1492 poem.
This is a poem about what causes poems like this to be written.
And if this is a 9/11 poem, then:
This is a September 11th poem for Chile, 1971.
This is a September 12th poem for Steven Biko in South Africa, 1977.
This is a September 13th poem for the brothers at Attica Prison, New York, 1971.
This is a September 14th poem for Somalia, 1992.
This is a poem for every date that falls to the ground in ashes.
This is a poem for the 110 stories that were never told.
The 110 stories that history chose not to write in textbooks.
The 110 stories that CNN, BBC, The New York Times, and Newsweek ignored.

This is a poem for interrupting this program.
And still you want a moment of silence for your dead?
We could give you lifetimes of empty: The unmarked graves.
The lost languages.
The uprooted trees and histories.
The dead stares on the faces of nameless children.

Before I start this poem we could be silent forever. Or just long enough to hunger, for the dust to bury us...
And you would still ask us for more of our silence.
If you want a moment of silence, then stop the oil pumps, turn off the engines and the televisions, sink the cruise ships, crash the stock markets, unplug the marquee lights, delete the instant messages, derail the trains, the light rail transit.
If you want a moment of silence, put a brick through the window of Taco Bell, and pay the workers for wages lost.
Tear down the liquor stores, the townhouses, the White Houses, the jailhouses, the Penthouses and the Playboys.
If you want a moment of silence, then take it on Super Bowl Sunday, the Fourth of July, during Dayton's 13 hour sale, or the next time your white guilt fills the room where my beautiful people have gathered.
You want a moment of silence...Then take it NOW, before this poem begins.

Here, in the echo of my voice, in the pause between goosesteps of the second hand, in the space between bodies in embrace, here is your silence.
Take it. But take it all...Don't cut in line.
Let your silence begin at the beginning of crime.

But we, tonight we will keep right on singing...For our dead.

EMMANUEL ORTIZ, 11 Sep 2002.

Comments

Epsilon said…
"Πολλά τα δεινά κ’ ουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει" - Σοφοκλής

...για να μην ξεχνιόμαστε...
Που το βρήκες ρε Αρχηγέ; Με έστειλες για τσάι κανονικά! Πάω να το κάνω λινκ στο Καλαμπόκι.
και να ήθελα να πω κάτι έχασα τα λόγια μου...
numb_jg said…
kalispera ma kathisterisi kai apo emena.to onoma parapempei sto agapimeno mou theatriko ergo. sas aresei o becket? exete grapsei kapoio post gia ayton? just asking...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …