Skip to main content

Ημερολόγιο Καταστρώματος VI - Mother Russia

Κι αυτά τα ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στα νησάκια έξω απ’ την Στοκχόλμη μου χαλάνε το φενγκ-σουι της καμπίνας. Ποιάς καμπίνας; Καμπίνα όχι ακόμη. Στο επόμενο embarkation. Το Amsterdam πάντα το συνδύαζα με δωράκια και ωραία πράγματα. Ελπίζω να μου φερθεί καλά κι αυτή τη φορά.

Δρόμο παίρνει – δρόμο αφήνει.... πάει η ώρα 9, αρχίζει και κάνει μια δροσιά στο Deck 7.
Στο Deck 11 μετανιώνεις που δεν πήρες μπουφάν. Στο Deck 14 σου πέφτει το μούσι.
Μένεις όμως όσο αντέχεις και βλέπεις στεριά μπροστά σου.....
Ρωσσία.
Δεν μπορείς να φύγεις. Κι ας τρέμεις πια.
Λες και άλλαξε ο αέρας. Κάτι είναι διαφορετικό στα ρώσσικα νερά. Μπορεί ραδιενέργεια, μπορεί ιστορία, μπορεί απλώς να θέλω εγώ να υπάρχει κάτι διαφορετικό.
Αισθάνομαι σε οικεία νερά – σε οικεία μέρη εδώ. Ένα κομμάτι μου ίσως ειναι ρώσσικο. Γι’ αυτό και η ξεροκεφαλιά-ψωροπερηφάνια; Ίσως. Μουρμουράω τον εθνικό τους ύμνο που είναι λες σαν απόσπασμα από κάποια όπερα. Εκπληκτική μουσική. Όσο επική πρέπει και πραγματικά συγκινητική.
Όσο ακόμη μπορώ να κινηθώ κατεβαίνω στο γραφείο.

09 Αυγούστου 2006.
Οι δύο πλαινές πόρτες του πλοίου στο gangway ανοίγουν σαν να βλέπεις ταινία με διαστημόπλοια. Βγαίνουν οι δύο ράμπες, το σύστημα καταγραφής exit – entry, οι security με τις βλαμμένες χαφιεδόφατσες παίρνουν θέση και ξαφνικά, άνοιξε μια πόρτα προς την Ρωσσία.
Έχει μεσημεριάσει πια, θα βγώ κατά τις 3 ή 4. Στην Ρωσσία πρέπει να δηλωθούν ποιοί θα κατέβουν στην πόλη 4-5 μέρες πριν. Πρέπει να πάρεις εισητήριο για το Crew Bus, να έχεις διαβατήριο έτοιμο, να περάσεις τον έλεγχο στο terminal. Τα έχω όλα; Ναι. Τα εισητήρια δεν βρίσκω. Γυρνάω την καμπίνα ανάποδα και την τινάζω. Τίποτα. Στα ρούχα. Στην λαχανί μου βαλίτσα. Στις έξτρα στολές μου. Στο πορτοφόλι. Στο άλλο πορτοφόλι. Στο γραφείο. Ξανά στην καμπίνα. Στο κουτί με τα νομίσματα που μου έκανε δώρο ένας Τζαμαικανός και φυλάω τις τηλεφωνικές κάρτες.
Τίποτα.
Το πρωί είχε φύγει ο manager μου και γύρισε. Του πήραν τα δικά του τα εισητήρια; Του τα ακύρωσαν – σφράγισαν – έσκισαν; Όχι. Ουφ! Κατά τις 4.30 πατάω τα ρώσσικα χώματα. Λιακάδα, σαν την Ελλάδα τον Ιούνιο. Το λιμάνι είναι ένα τεράστιο μέρος. Γύρω μας είναι μόνο άπειρα τεράστια και μισοσκουριασμένα containers, γερανοί και όλα έχουν μια κιτρινίλα. Αλλού θα έλεγα πως όλα μοιάζουν σάπια. Εδώ μοιάζουν σέπια. Χαλίκι κάτω αλλού χώμα. Μπαίνω στο terminal. Η πρώτη σφραγίδα που μπαίνει στο διαβατήριό μου από αυτές τις παλιές που θέλουν και ένα χνώτο για να δουλέψουν σωστά, είναι ρώσσικη. Το κτίριο του terminal θυμίζει ελληνική ταινία του 60. Τίποτα φαντεζί. Όλα απλά, λειτουργικά, λίγο κρύα. Σαν αστυνομικό τμήμα ίσως. Φώτα αναμένα μόνο εκεί που χρειάζεται. Περνάς ένα λίγο σκοτεινό δωμάτιο και φτάνεις στο γκισέ. Η κυρία εκεί όπως και οι περισσότεροι δεν μιλάνε αγγλικά. Λέει κάπως απότομα «Πάσσσπόρρρτ», φέρνει την σφραγίδα στο στόμα σαν να πάει να την φιλήσει, σφραγίζει, μου δίνει κι ένα κόκκινο χαρτάκι και λέει κάτι ακατάληπτο στα ρώσσικα. Μάλλον πρέπει να προχωρήσω.
Βγαίνω από την άλλη μεριά του κτιρίου, στην Ρωσσία επισήμως.
Τίποτα.
Κανείς.
Καμιά δεκαριά πούλμαν χωρίς ψυχή μέσα ανά τρια, ανά πέντε. Σε ένα φαίνεται ο οδηγός να κοιμάται.
Από το πουθενά, ανάμεσα από containers, βαγόνια τραίνου, τεράστιους μαύρους κυλίνδρους, εμφανίζεται ένα λευκό βαν. Σταματάει κοντά μου και γράφει σε ένα χαρτί στο παρπρίζ Crew Bus. Στην συρόμενη πόρτα γράφει τις ώρες αναχώρησης από το λιμάνι και από την πόλη. 9.30 το τελευταίο από την πόλη. Σούπερ. Πάω να του πω κάτι και λέει μια λέξη με 32 συμφωνα και ίσως 2-3 φωνήεντα δείχνοντας το χαρτί.
«Πάω πάσο μάστορα – εσύ κάνεις κουμάντο» του λέω και μου ρίχνει ένα Ντααα Ντααααα χαμογελώντας. Υπέροχος. Γύρω στα 55-60. Κοντούλης, στρογγυλό κεφάλι, καστανοκόκκινα μαλλιά με το μονόπαντο χτένισμα να κρύβει την καράφλα και τεράστια γαλάζια μάτια. Δεν μου αρέσουν τα γαλάζια μάτια. Μου φαίνονται ξεπλυμένα. Σαν άδεια. Όχι των Ρώσων όμως. Το βλέμμα τους μονίμως κοιτάζει μπροστά. Είναι περήφανο και ποτέ μίζερο. Αν σου χαμογελάσουν τα Ρώσσικα μάτια ελαφραίνεις απότομα και αισθάνεσαι συγγενής. Βλέμμα που δεν φοβάται τίποτα και ταυτόχρονα ευαίσθητο στα πάντα.
Σύμφωνα με το χαρτί έπρεπε να περιμένουμε 10 λεπτά. Δεν ήρθε κανείς άλλος οπότε ξεκινήσαμε οι δυό μας. Άνοιξε το ραδιόφωνο, και έπιασε έναν σταθμό που λεγόταν EUROPA στους 105.8. Μάλλον διάλεξε αυτόν για να ακούσω κάτι οικείο – American music. Σκατά. Τα δικά τους θέλω να ακούσω αλλά άντε εξήγησέ του το. Έπαιζε μια μεσημεριανή εκπομπή καρμπόν Μιχάλη Τσαουσόπουλου πριν 15 – 20 χρόνια αλλά χωρίς τις αφιερώσεις. Άκουσα το Eye of the Tiger σε διασκευή από μια γκόμενα και κάτι παμπάλαια Discosomething. Στις διαφημίσεις άκουγα @$#%!~ ARMANI @$%!~% HIT #$%^!@#! SPIELBERG @$%^^!*( . Ρουφιάνα κατανάλωση....
Άραγε τί να σκέφτεται αυτός όταν ακούει αυτές τις μαλακίες; Αυτός τα έζησε όλα. Δεν φαίνεται ευχαριστημένος. Έχει ένα βάρος... μια πίεση που σωβεί. Όπως οι περισσότεροι Ρώσσοι πάνω από τα 35-40.
Σταματησαμε. Δεν μπορεί να φτάσαμε όμως. Συνειδητοποίησα ότι ακόμη δεν είχαμε βγεί από το λιμάνι!!!! Κάναμε περίπου 8 χιλιόμετρα δρόμο κι ακόμη μέσα στο λιμάνι είμασταν! Σαν να ξεκινήσεις από Πειραιά και να φτάσεις Ομόνοια. Μετά έμαθα ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στον κόσμο. Σταματήσαμε σε ένα CheckPoint όπου ένας κτηνώδης Ρώσσος μπάτσος που δεν θέλεις καθόλου ούτε χαμόγελο ούτε καλοσύνες, παρά μόνο να φύγεις, με κοίταξε, έκανε ένα νεύμα ότι όλα είναι Ok και μας άφησε να βγούμε.

Ο Leslie είναι γεννημένος/μεγαλωμένος στην Ουγγαρία από τα 15 στον Καναδά. Ξεναγός – Excursion guide. Λέει ότι μοιάζω με Ρώσσο καλλιτέχνη και θα μπορούσα να ζω στην Πετρούπολη σαν ηθοποιός.

«Μπράβο μαλάκα! Βάζε μου ιδέες – Βάζε μου ιδέες. Κι αντε να ξεμπλέξουμε μετά!»
«What?? Why did you called me malaka for?»
«Because I’m all fucked up and you’re giving me ideas which I might actually do!»
«You mean, you’d do that?»
«You have no idea what kind of shit is in my head»
«No men, don’t say that. I can tell. I mean, we’re like brothers. I know that you just listen to your instinct and you have the guts to make it happen. If you feel like it, go ahead men….»

Re m’ enan pousti pou xw mpleksei!

«Les, fuck off. I’m trying to put my feet back on the ground.»
«You’d be good men… I’m telling you. I know everything about this city. It’s the perfect place for you to live here. Full of art, full of history… and has the best pussies you can find in the world. If only you were paid enough…you know what I mean…».
«Re fucking hungaromalaka, if I was paid enough I would have stayed in Athens».
«So money was the only reason you left home?»
«Fuck you. No it wasn’t».

Ο Leslie είναι γαμώ τα παιδιά. Φαίνεται αμερικανάκι, έχει περάσει πολλά αλλά έχει ακόμη μια αθωότητα που σπάει κόκκαλα. Τον γουστάρω με 1000 κι ας μου σπαει τα νευρα. Κάθε φορά όπου και να πάμε πρέπει να έχει και το laptop μαζι, και να κάτσουμε σε wireless spot και να μαλακίζεται όλη μέρα ρωτώντας όλο αηδίες για τα Windows, τον Media Player και το Nero. Λογικό αν έχει πάει 500 φορές σε κάθε μια από αυτές τις πόλεις.

Ο σύντροφος οδηγός το πάει το βαν αλά γκρέκα. Κίνηση μπροστά, χώνεται στο στενάκι, έχει μια καβάτζα πιο δεξιά, «έλα μωρέ, πορτοκαλί ήταν», και τσουπ! Αποφύγαμε όλο τον χαμό. Ωραία παλιά κτίρια. Με φανταστικές λεπτομέρειες. Τελικά ωραία πόλη η Αγ.Πετρούπολη.
Νόμιζα ότι κατάλαβα τί παίζεται. «Μην είσθε προπέτης».
Στρίβει μία δεξιά, και μαζεύω το σαγόνι μου από το πάτωμα! Σαν να έφαγα τούρτα στη μούρη:
Κανάλια, γέφυρες, τεράστιες εκκλησίες με χρυσούς, πράσινους τρούλους ή κωνικό τελείωμα, αρχιτεκτονική που γυρνάει το κεφάλι σου σαν την γκόμενα στον Εξορκιστή για να προλάβεις να τα δεις όλα, όλη η πόλη είναι ένα απέραντο Μουσείο!.
Imperial City. Φτιαγμένη για βασιλιάδες. Αυτοκράτορες. Με γούστο. Τρομακτική λεπτομέρεια, φινέτσα, τίποτα μα τίποτα κιτς. Επιβλητικά αλλά και αφαιρετικά όσο πρέπει. Αυτή πρέπει να είναι η Disneyland των ανθρώπων της τέχνης. Πατάει φρένο και μου φεύγουν τα τσιγάρα απ’ το χέρι. Είχα γίνει ήδη αλοιφή βλέποντας όλα αυτά. Είχα χαλαρώσει και απλά εισέπρατα το που είμαι.Δεν είχα ιδέα τί με περίμενε. Ότι μου χε πει ο Λέσλι νόμιζα πως ήταν σε κάποια συγκεκριμένα μέρη μόνο. Που να φανταστώ ότι όλη η πόλη είναι έτσι;
Κατέβηκα στην εκκλησία του Αγ. Ισαάκ. Τέρας. Πιο μικρός, μαλακιζόταν με φωτογραφίες της ο Χριστόδουλος.
Μέχρι και οι κολώνες του τραμ (παλιό, ξεφτισμένο μπλε, υπέροχο!) των φώτων, είναι από σκαλισμένο σίδερο. Μερικές έχουν σαν βάση πόδι λιονταριού. Διακριτικότατο όμως. Η Γιάννα Αγγ. Δασκ. θα έβαζε το δικό της με γόβα. Στοίχημα.
Προχωράω προς την Νέφσκυ που είναι η αντίστοιχη Πανεπιστημίου (x50). Τα πάντα. Ότι βάζει ο νούς σου. Από Gucci μέχρι κουλούρια.
Ένας ζητιάνος τσιγγάνος πιτσιρικάς έπαιζε με ένα παιδικό ακορντεόν τον ήχο ενός ασθενοφόρου.... ιου ιου ιου ιου ιου ιου..... Μόνο αυτό!
«Που σαι ρε MMG να του το μάθεις». Αυτός ο δρόμος θα ήταν ΤΟ τέλειο για την MMG και θα είχε να θέσει πολλά.
Πρέπει να αλλάξω σε ρούβλια. Αν και πέρνουν ευρώ και δολλαρια, καλύτερα να ακολουθήσω τη συμβουλή του Leslie. Η γκόμενα στο μικρό γκισε στο χωλ μιας πολυκατοικίας έδειξε ένα χαρτι κολλημένο στο τζάμι: 30 ρούβλια προμήθεια. Οκ. Πάμε. 250 ευρώ της λέω. Μου δίνει περίπου 6.500 ρούβλια. Κάθε πιθανή μου ερώτηση είχε απάντηση ένα χαρτάκι στο τζάμι. Ότι πήγαινα να την ρωτήσω μου έδειχνε το τζάμι.

Α ρε Κατερινάκι... αυτή είναι γυναίκα...
«Μωρό μου........, τζουτζούκο μου...... θέλω ένα σπιτάκι.... να, κάπως έτσι».
Και εγένετο το σπιτάκι της Αικατερίνης.... Ο Πετράν έμεινε στο Peterhof, έστειλε το Κατερινάκι στο παλάτι της με τις φίλες της να μην του παίρνει και τ’ αυτιά. Νοικοκυρεμένα πράγματα.
Το Peterhof;;;; Όχι δεν περιγράφω. Δεν μπορώ. Μπείτε όλοι στο internet ΤΩΡΑ, (α, μέσα είστε;) και δείτε φωτο....

Βγαίνω στην Νέφσκυ, προς τα κάτω φαίνεται ένα άνοιγμα... πάω προς τα εκεί. Στρίβω δεξιά. Μου κόβεται η ανάσα. Μια πλατεία περίπου 20 φορές σαν το Σύνταγμα. Στο κέντρο ένα άγαλμα γύρω στα 30 μέτρα, σύμβολο νίκης επί των Γάλλων και όλη η πλατεία σε Γαλλικό στυλ. Έτσι, για σπάσιμο στον Ναπολέοντα. Δεξιά μου ένα κτίριο αγκαλιάζει την μισή πλατεία με το τοξοειδές σχήμα του και την μεγάλη αψίδα στο κέντρο. Επάνω της, ο στρατηγός που έφερε τον Ναπολέοντα μέσα στον Ρώσσικο χειμώνα υποχωρώντας σιγά σιγά και τελικά τους τσάκισε, σε στυλ Καίσαρα, πάνω σε άρμα με 6 άλογα και δάφνινο στεφάνι στο χέρι. Αριστούργημα. Αριστερά.... η όχθη του Νέβα. Το οπτικό μου πεδίο καταλαμβάνεται από έναν τεράστιο όγκο. Το κτίριο είναι θηριώδες και στην πραγματικότητα δεν είναι ένα αλλά πέντε. Η αρχιτεκτονική του το κάνει τόσο επιβλητικό αλλά και ελαφρύ μαζι που σε πιάνει χρυποκάρδι.
Το Ερμιτάζ.....
Χρόνια το ονειρευόμουν.
Επίσης κάτι να ψάξετε στο Internet. Ότι και να πω.. βλακεία θα ‘ναι.

Φεύγοντας πέρασα μέσα από την αψίδα, και συνέχισα περπατώντας και τραβώντας φωτογραφίες σαν μανιασμένος Γιαπωνέζος. Μόνο που αν αρχίσεις να τραβάς φωτό, πολλές φορές χάνεις την αίσθηση του χώρου, το feeling και εν τέλει το ταξίδι. Σε νοιάζει μόνο η φωτό και δεν είσαι παρών. Δεν ήταν μια από αυτές τις φορές. Είπαμε, άλλο ο Traveller, άλλο ο Tourist.

Είδα σοκκάκια, χώθηκα φυσικά. Τα οικοδομικά τετράγωνα στο κέντρο τους είναι κενά. Οι πίσω πλευρές των κτιρίων έχουν χώρο για parking, για τροφοδοσία, σκουπίδια κλπ. Κοινή λογική και έξοχο. Φτάνεις εκεί από την μπροστινή πλευρά μέσα από καμάρες ανά 50 μέτρα. Είναι σαν να μπαίνεις στα παρασκήνια ενός τεράστιου θεάτρου. Μερικά μικρομάγαζα, ή και περίεργα μαγαζιά είναι εκεί μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Όπως το Marriage agency “Fortuna”. Κάποια κάνει διάλειμμα από το καφέ που δουλεύει διαβάζοντας... ησυχία εκεί πίσω. Αν ήταν στην Αθήνα θα είχες πεθάνει από την βρώμα. Όχι εδώ. Βγαίνω σε ένα σημείο με παγκάκια. Κάθομαι σε ένα και κάνω τσιγάρο. Στο διπλανό είναι τρεις αραχτοί με μπύρες. Τους ρωτάω πως πάνε στην εκκλησία της Ανάστασης. Ο ένας μιλάει αγγλικά και ρωτάει από που είμαι. Ακούνε Ελλάδα και γουστάρουν. Και «είμαστε αδέρφια» και «να πα να γαμηθούν όλοι». Ο Σεργκέι, τον δεύτερο δεν τον θυμάμαι, και ο Τζο! Τζο; Ότι πείς... Από 30 μέχρι 45 πρέπει να ήταν όλοι τους.
Στον τοίχο γραμμένο “Fuck the system – squat the world”. Μου μάθανε να το γράφω στα Ρώσσικα. Δεν το θυμάμαι αλλά το φωτογράφισα. Βρήκαμε τα Εξάρχεια της Αγ. Πετρούπολης. Αυτοί βάζουν τις μπύρες, εγώ τα Marlboro. Είχα δυόμισι πακέτα μαζί μου, καναμε το μισό, τους άφησα το ένα και μετά από δυο χάλια μπύρες συνέχισα με την ευχή τους. Μου έκανε εντύπωση το “good luck” στο τέλος. Ούτε “bye- nice to meet you-see you” κλπ... μόνο αυτό: Καλή Τύχη!
Καλή Τύχη και σε σας ρε μάγκες.

Συνέχισα να περπατάω. Ούτε ξέρω πόσα χιλιόμετρα έχω κάνει. Ούτε ξέρω που είμαι. Δεν με νοιάζει. Παω προς την κατεύθυνση της εκκλησίας της ανάστασης ή “The Spilled Blood Crurch”. Γουστάρω. Η περιοχή συνεχίζει να είναι Εξάρχεια, λίγο Θησείο ίσως (πριν 20 χρόνια) αλλά πολύ καλύτερο. Οικείοι δρόμοι. Δίπλα στο κανάλι. Παρέες με κιθάρες, «να μ’ αγαπάς» στα ρώσσικα και το γνωστό μελό της εφηβείας. Μια χαρά παιδιά.
Σε πολλά σημεία θυμίζει Ελλάδα του 70-80. Με την ΕΒΓΑ, το μπακάλικο, παιδιά παίζουν στο δρόμο, ήσυχα. Ο ήλιος έχει πέσει λίγο και είναι η πιο ωραία ώρα. Απίστευτο φως. Εκεί σκεφτόμουν ότι θα πρεπε να κάνουμε αυτή τη βόλτα με τον Θανάσση. Να αράξουμε δίπλα στο κανάλι, με ένα μπουκάλι ντόπιο πράγμα και να φύγουμε τελείως. Τα δύσκολα τα περνάς μόνος σου και την παλεύεις αλλιώς. Τα ωραία όμως άμα δεν τα μοιραστείς με τους κολλητούς σου... «που σαι Θανάσση, ήθελα να σ’ αντάμωνα η γρουσουζιά να σπάσει». Α στο διάολο. Με πιάνει σφίξιμο. Και εκεί, και τώρα που το γράφω. Σκέφτομαι ότι θα πεταγόταν ο Τάσος και θα πέταγε κάτι άσχετο για τις εκκλησίες και μου περνάει.
Αρχίδια μου περνάει.


The Spilled Blood Church.
Δίπλα στο κανάλι. Σχεδόν επάνω στο κανάλι. Νομίζεις ότι κάποιος έκανε πλάκα και όλο αυτό είναι ένα τεράστιο γλυκό. Ότι μπορείς να κόψεις ένα κομμάτι και να το φας. Παραπέμπω σε Internet ξανά και σε πακέτα με φωτό που θα στείλω στην συμμορία.
Απέναντι ένα μίνι Μοναστηράκι.
Ο Έντι. Έντι; Ρώσσικο είναι αυτό; Τέλος πάντων. Τα λέμε και μ αυτόν, με κερνάει το καλύτερο ρώσσικο τσιγάρο. Φρίκη. Σαν να καπνίζεις τσάι. Οι πρώην καταληψίες το ‘χουν κάνει και ξέρουν την αηδία. Αν το ξερα θα τους έφερνα 22 μπλε. «Μ’ ένα 22 μπλε, τρυπάω του χρόνου το φιλέ, τρυπάω τα δίχτυα». 375 χρόνια στην οικογένειά του όλοι στρατιωτικοί. Είναι ο πρώτος απλώς πολίτης. Και πουλάει στρατιωτικά είδη. Παίρνω ένα μαύρο γούνινο καπέλο – το κλασσικό ρώσσικο. Τον βάζω να μου βγάλει το σήμα της τοπικής κυβέρνησης και να βάλει αυτό του Κόκκινου Στρατού. Τον ρωτάω για την Μαύρη Αγορά. Έγινε λέει αναδιοργάνωση και την διαλύσανε. Παπάρια. Οι Μαύρες γι’ αυτό είναι μαύρες. Γιατί δεν διαλύονται. Είχα δίκιο. Έμαθα ότι απλά μεταφέρθηκαν 100 μέτρα παρακάτω. Τους βρήκα ρωτώντας κόσμο βάσει φυσιογνωμίας. Πήρα μια έξτρα μνήμη για την φωτογραφική. Η πρώτη έχει 10-15 φωτό ακόμη....

Αγοράζω δώρα. Πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν μπορώ να βγω και να ψάχνω. Άμα δω κάτι κάπου, μου ρχεται ότι θα αρέσει σε κάποιον, το παίρνω, το δίνω, τέλος. Τώρα διαλέγω, ψάχνω.... Αυτό για εκείνον... η τάδε θα τρελαθεί με αυτό..... Φορτώθηκα αρκετά πραγματάκια.
«Και πότε ρε βλαμμένε θα τους τα δώσεις; Σε +5 μήνες; Θα χουν σπάσει τα μισά και τα υπόλοιπα θα τα χεις χάσει».
«Δεν πειράζει... καλά όλα αυτά εδώ, ωραίες οι πόλεις και οι εμπειρίες και οι εικόνες... αλλά αυτό το χρειάζομαι οπωσδήποτε. Είναι άλλος ένας τρόπος να έχω τους φίλους μου μαζί μου. Με το δώρο που πρέπει να τους το δώσω. Ακόμα και μετά από χρόνια.»

Πρέπει να γυρίσω στον Άγιο Ισαάκ να πάρω το τελευταίο λεωφορείο για το καράβι. Ταξί δεν παίζει. Τί να του εξηγήσω; Που στο λιμάνι να με πάει; Εκεί είναι χάος. Στρίβω και ξαναστρίβω. Βλέπω τον χρυσό τρούλο από μακρυά. Καλά πάω. Δεν έχω πόδια πια. Έχουν περάσει 6-7 ώρες περπατώντας.
Κοιτάω μια ταμπέλα εστιατορίου. Ότι γράφει στα ρώσσικα, μπορώ και το διαβάζω. Ή έχω καταληφθεί από ρώσσο δαίμονα και μπορώ να μιλάω άπταιστα την ρωσσικήν ή αυτό που γράφει είναι «Σπετσοφάι, Παστίτσιο, Ταραμοσαλάτα, Χωριάτικη Σαλάτα, Φασολάδα, Κακαβιά, Αρνί γιουβέτσι, Σπανακόπιτα, Χαλβάς, Μπακλαβάς, Καταίφι, Ντολμαδάκια γιαλαντζί, Σουτζουκάκια».
Δεξιότερα, δίπλα στα τραπέζια ένα όρθιο κόντρα πλακέ με ζωγραφισμένο τον τιμημένο τσολιά. Μπαίνω – ένα χωλ με ελληνικές διαφημίσεις παλιές στους τοίχους. Είναι ξενοδοχείο – εστιατόριο. Ρωτάω μια πανέμορφη σερβιτόρα (μελαχροινή ρωσσίδα – πέφτω κάτω), όχι δεν είναι κανένας Έλληνας εδώ. Καλύτερα. Η πιθανότητα του «Πατρίδα! Ναυτικός; Α ρε Ελλαδάρα....» μου γυρνάει τα συκώτια. Η σερβιτόρα ονόματι Λύδρα (!!!!) μου λέει να πάω δεξιά για τον Άγιο Ισαάκ. Και του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά να χεις κορίτσι μου. Τέτοια ευγενική ομορφιά δεν θυμάμαι να έχω δει ποτέ. Συγκινητική. Και απλή.
Στρίβω και φτάνω. Το βαν είναι εκεί. Και τρείς Φιλλιπινέζοι. Όσο τους ακούω να μιλάνε με αυτά τα «Λάι Λάι Να Μα Λα ΤαΛαΝα» αισθάνομαι σαν τον Martin Seen στο Αποκάλυψη Τώρα. Σόρυ κιόλας, αλλά άντε γαμηθείτε.
Έχω 20 λεπτά ακόμη. Πάω δίπλα στο αναψυκτήριο μέσα στο παρκάκι. Παίρνω μια κόκα κόλα και φωτογραφίζω τα ρώσσικα γράμματα στο μπουκάλι. Ποιός να το ‘λεγε.....
Στα παγκάκια οι γονείς και 2 μπόμπιρες κυνηγάνε την γατούλα.... την χάνουν φυσικά και αρχίζουν να τρέχουν, να τρώνε τα μούτρα τους, να ξανασηκώνονται, να σκαρφαλώνουν σε κάτι κάγκελα. Ο μεγάλος τα καταφέρνει. Ο μικρός όλο τσακίζεται. Οι γονείς χαλαροί. Παιδιά είναι, να ματώσουν και τα γόνατα. Δεν τρέχει τίποτα. Γουστάρω. Στο διπλανό τραπέζι, επάνω στο τραπέζι, η γάτα καθισμένη τα παρακολουθεί μαζί με μένα.

Στο βαν ο ίδιος οδηγός που με έφερε. Οι τρεις πινέζοι πίσω, εγώ δίπλα του. Ξανά στο checkpoint. Δεν θες ούτε καλημέρα με αυτούς τους μπάτσους – τα παμε αυτα. Στην μέση της διαδρομής, σταματάμε. Ο δρόμος έχει κοπεί διαγώνια από ένα τραίνο με βαγόνια-container «70Τ» το καθένα. Πηγαίνει με 1,2 km/h. Ο οδηγός στηρίζει τον αγκώνα του στο παράθυρο και περιμένει με το χέρι στο μάγουλο υπομονετικά. Είναι κουρασμένος. Τραβάω ένα βιντεάκι πηγαίνοντας πίσω του. Τα βαγόνια περνάνε αργά. Κοιτάζει αριστερά. Αργούμε ακόμα. Το ραδιόφωνο παίζει “it’s the first day, of the rest of your life”. Το είδα ξανα και ξανα. Ο Leslie λέει είναι σαν ταινία. Είναι. Απίστευτη ταινία. Η ζωή είναι πάντα πιο μπροστά από την τέχνη....
Μετά από 10 λεπτά είδαμε το τέλος του τραίνου. Μόνο που είδαμε όχι βαγόνι αλλά την μηχανή. Τόση ώρα πήγαινε ανάποδα. Κοιτάω τον οδηγό – έναν γέρο – φοβερή φυσιογνωμία. Με κοιτάει και μου κλείνει το μάτι. Του το κλείνω κι εγώ. Χαμογελάει.
Επιστροφή στο καράβι.
Δεν είναι η μπάντα εκεί με τους παππούδες που παίζουν τα πάντα τέλεια.... Θα έρθει αύριο προφανώς. Λίγο πριν φύγουμε.
Πάω καρφί στην καμπίνα. Πρέπει να βάλω την στολή. Και δεν θέλω να δω κανέναν τώρα απ’ αυτούς. Μόνο να αράξω στην καμπίνα, να κάνω ένα τσιγάρο και να αφήσω όλα αυτά να κάτσουν μέσα μου.

Στην επόμενη κρουαζιέρα θα βγω βράδυ..... κι ελπίζω να γυρίσω.

Comments

mario said…
Την ίδια πανσέληνο βλέπαμε?
Να είσαι καλά Godot
tomboy said…
φιλιά ρε γκοντέ!
Γαμώ τα κεφάλια σας και σενα και του άλλου που όταν είδε τις φωτογραφίες μου λέει "να σου πω, εκεί θα ήθελα να παω κάποτε..".
sorry_girl said…
Με πιάνει ένα σφίξιμο μ'αυτές σου τις περιγραφές.γμτο!
πολλά φιλιά my captain and don't pay the fuckin' ferryman..
Atron said…
Τι να πω πλέον.. Κρατάς και σταθερά καλή ποιότητα. Τον ΜΒ λέγαμε, άλλος θα το βγάλει το βιβλίο τελικά!

Είχα περάσει 5-6 ώρες στο αεροδρόμιο της Μόσχας. Ήθελα να πάρω μία γεύση από τη χώρα αυτή. Να πιω ένα καφέ στην Κόκκινη Πλατεία.. 100+ ευρά βίζα μου είπαν και με το ζόρι θα προλάβεις μου λένε σε 5 ώρες να είσαι πίσω. Τελικά ήπια μια μπύρα στην Ιρλανδέζικη pub που υπάρχει μέσα στο αεροδρόμιο της Μόσχας...
Βλέπε και για μένα, κολλητέ. Και γράψτα για να τα μαθαίνω.
Υ.Γ.1.: Μη νομίζεις βέβαια πως αυτό θα σε γλιτώσει από το να μου τα ξαναπείς όλα από την αρχή όταν έρθεις.
Υ.Γ.2.: Όταν πήγα να πατήσω το κουμπί για να δημοσιευτεί το σχόλιο -είδα πως είχα μπει με τ' όνομά σου. Κατάλαβες μαλάκα μου; Ε ρε πλάκα που έχει η παράνοια!
Afrikanos74 said…
Τελειες περιγραφες, ακομα ωραιοτερες φωτο! :-)

....αλλα λυσε μου μια απορια: που πηγε το Ημερολογιο Καταστρωματος V ???????

το'πνιξες στον Νεβα?
:-)))
Λίτσα said…
Άντε, λύθηκε και η απορία μου για τον Eddie.
Τελικά, έχεις κι εσύ αυτό που συντονίζεσαι με τη "μυστική ψυχή" του τόπου.
(Φεύγω γιατί άρχισα τα μελό)
Να'χεις τον νου σου.
Όπου κι αν βρίσκεσαι.

Και ναι, ρε!
Έχεις και τους φίλους σου μαζί!
Παρέα κάνουμε βόλτες, το ξέρεις.

Τι στο καλό σου μουρμουρίζω τόση ώρα μέσα στ' αυτί, ε;
Ένας καλός λόγος να μάθεις ρώσικα: να διαβάσεις Ντοστογιέφκσι στο πρωτότυπο.
Εφηβικό, i know. Αλλά τι ωραίο να είχαμε το κουράγιο, ε;

αυτό που είπες για τα ρώσικα μάτια με συγκίνησε περισσότερο απ' όλα.
Τα μάτια τα λένε όλα. Στα μάτια βλέπεις την Ιστορία.

Καλά ταξίδια
ΧΧΧ
Sigmund_01 said…
Ψηλά το κεφάλι καπετάνιε!
Φαντάσου πόσες ώρες θα μιλάς όταν βρεθούμε :P
unapatatras said…
ήρθα πανάθεμά με στο γραφείο σαββατιάτικα να δουλέψω κι έχω μια ώρα που ταξιδεύω μαζί σου! να 'σαι καλά!
κάποιος μου είχε πει ότι οι ρώσοι χαμογελάνε μόνο στους φίλους τους, στους ανθρώπους που μπορούν να πουν τα μυστικά τους... μετράει το ρώσικο χαμόγελο φίλε μου! μάζευε τα! φιλιά πολλά! να προσέχεις
thel said…
Υπάρχει πράγματι οικειότητα εξαιρετικά -κατά τη γνώμη μου- μεγάλη μεταξύ ελληνικής και ρώσικης ψυχής, πράγμα που φαίνεται ιδιαίτερα στη λογοτεχνία. Τι διαβάζεις Νεκράσωφ τι διαβάζεις Καραγάτση ένα και το αυτό σε αίσθηση. Είσαι πολύ τυχερός που ταξιδεύεις σε τέτοια μέρη!Παρεπιπτόντως, έχεις πολύ καλή πένα.
Ο Leslie ο εκδρομάκιας; Πες του χαιρετίσματα από 'μένα και πως είσαι φίλος μου...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…